Ez dira gutxi aldatu urteen joanean gure lana eta lan hori egiteko era. Sarritan euskara irakasleok klasean horixe izaten gara gutxien: euskara irakasle. Lehenago gara (batzuetan nahita eta besteetan halabeharrez) lagun (batzuena, besteena baino gehiago, tamalez) aholkulari (ez izan eta eman), aitorpen entzule, laguntzaile, tutore, ... aita, ama, ... enpin.
Uste dut, horrek guztiak adierazten duena, zera dela: gure kezka guztien ardatz eta gune ikaslea dela, eta lanean agertzeko arrazoi nagusia. Horrek konpromiso handiago eskatzen digun jarrera hartzera eramaten gaitu.
Hezkuntza (irakaskuntza) ez da mugatzen arlo intelektualera, burulanera. Arlo gehiago daude. Emozioak, txera, harremanak...
Emozioen hezkuntzak rol nagusia betetzen du. Horen harira postan jaso ditudan bi testu eskaintzen dizkizuen hemen. Biak gaztelaniaz daude, baina euskara irakasleok ez dugu arazorik gazleniarekin. Bata "La inteligencia emocional en el aula" eta bestea "Curso-taller de inteligencia emocional" .
Ea atarremendurik ateratzen diezuen.
Asko dira web 2.0 inguruko ikuspegi orokorra izateko sarean topatu ahal diren guneak. Hemengo hau Pere Marqués-ek eskaintzen diguna da. Ematen digun erabilera didaktikoen ikuspegi orokorragoa eta azkarra izateko aukera erakargarria da.
Lasai. Ez dut ligatze asuntoarekin egonezinik. Fernando Morillok kaleratu duen liburu berriaz natorkizue oraingoan. Lehenago zertxobait ezagutzen nuen. "Gloria mundi" irakurri nuen eta atsegin egin zitzaidan liburua. Nire gustuetatik hurbil zebilelako, besteak beste. Fisika.
Baina hemen, batez ere, aipatu nahi dudana Fernando Murillok plazaratu duen azken liburua da.
«Seximenduz» edo, azpitituluak argiro esaten duen bezala, «Zer arraio egin behar da hemen ligatzeko?». Hori da Fernando Morillok, batez ere nerabeei begira, plazaratu duen (esku)liburua. «Ars amandi» moduko bat da, fitxak eta guzti, edo nolabaiteko «mapa seximentala». (Gara.
Fernando Morillori buruz gehiago jakin nahi izanez gero: hau, hau, hau, hau eta beste hau.
| Lortu zure stickama doan |