semerimendi blog

 

Gogoan dut institutu garaia. Modu berezian, COUko frantseseko klaseak datozkit burura. Irakasleak etxerako lanak agintzen zituenean, batzuetan, gainerakoei ariketak jartzen zizkien bitartean, niri Ramiro Pinillaren liburuak ematen zizkidan  etxean irakurtzeko.

 

Gogoan badut ere bizpahiru liburu irakurri nituela, zertaz ziren liburuak ez naiz oroitzen.

 

Harrez gero, Pinillaren berri izan dut noiz edo noiz, baina haren libururik ez dut berriro irakurri. Ez dakit zergatik.

 

 

Lehengo egun batean, liburuaren egunean hain zuzen, Bilboko liburu-denda handi batera joan nintzen liburu bat erostera, eta erosi nuen liburuarekin batera, liburu-dendakoek argitaratutako “Cuentos y novelas de  Bilbao” liburua oparitu zidaten. Liburua idazle ezberdinen ipuin eta testu laburrez osatua zegoen.

 

[Gehiago:]

Liburu horri begiratu bat egiteko astia atera nuenean, idazleei buruzko aipuei heldu nien gehienbat, eta batzuetan testuen hasiera edo irakurtzen nuen.

MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt"> 

Ipuin batean, berriz; zeukan tituluagatik beharbada, irakurtzen hasi eta amaitu arte, ezin irakurtzeari utzi. Ramiro Pinillaren “Euskara ez” ipuina zen.

 

Gerra ostean, amona eta biloba Bilboko kartzelara doaz heriotza zigorra duen amonaren semea eta bilobaren aita bisitatzera. Amonak gaztelaniaz jakin ez, eta euskaraz eginez gero, semearentzat okerrago izango zela esana ziotenez, ezpainak itxita izatea erabakia hartua du.

 

“Cuando se les acercó el guardia municipal la niña levantó la cara para mirar a su abuela y los labios de la anciana se apretaron tanto que se hicieron blancos. El hombre observó sus atuendo de aldea y les preguntó qué buscaban. La niña volvió a mirar a la anciana, que parecía de piedra.

 

-La carcel- musitó con transparencia.

 

El guardia miró con curiosidad a la anciana. Luego escrutó a su alrededor, sofocó la voz y repitió la pregunta, ahora en euskera. La anciana no alteró la postura de su boca.

 

-¿Es sorda?- pregunto el guardia.

 

La niña respondió también en castellano.

 

-Le han dicho que si la oyen e euskera será peor para su hijo. Y no sabe más.”

 

Istorioaren beste zati batean:

 

“-¿Es su hijo?- le preguntó

La anciana sintió en su cara la mirada de la nieta y no movió un solo tejido. El teniente le blandió el papel ante los ojos.

 

-Además de muda es ciega- añadió.

 

Los guardias volvieron a asomar la cabeza para mirar. De sus figuras aún se desprendía la guerra.

 

-Diga algo- ordenó el teniente a la anciana

…

-Usted sabe que no le entiende-dijo la niña-. Que sólo habla nuestra lengua.

 

Sostuvo la mirada del hombre hasta obligarle a hablar.

-Pues que no salga de casa.”

 

Gerra osteko urteetan gertatzen da ipuineko istorioa. Garai hartan, eta gerora 40 urte luzez, irabazleek harro jokatu zuten, inolako lotsa barik, galtzaileen kontra.

 

Urte dezente pasatu dira gerra osteko urte haietatik, baina oraindik orain, euskaldunok zenbat aldiz ez ote ditugu estutu behar gure ezpainak, gure herrian, guretzat okerragorik izan ez dadin nahi ez badugu? Ipuineko amonaren moduan, zenbat aldiz estutu behar gure ezpainak, ubeldura egin arte, Euskararen Herrian temoso, burugogor, erradikal, inposatzaile edo kasurik larrienetan, biolento agertu nahi ez badugu?

 

Gaur egun, Espainiako Erresuma Handiko demokrazia perfektu honetan, hala ere, euskaradunok badugu beste aukera bat: ezpainak estutu beharrean, badugu ezpainak lasaitzea eta denok ezagutzen dugun erdara goxoan jardutea.

 

Hori bai, erdaraz luzez jardun aurretik, erdaldunek baimena ematen digute euskaraz hitz bakarra esateko: EGUNONBUENOSDIAS