Sare

Hariz josi zituen eskumuturrak eta orkatilak. Larruz lepoa. Linoa soinean. Azal beltza azpian. Dizdira begiradan. Oroitzapena. Oroitzapenak. Hainbeste.

Azkena ez. Ez zen azken garagardoa izan hura. "Azkena hiltzen garenean!" zioten guztiek. Ez zen azkenik inoiz. Hurrengorik ere ez akaso. Baina azkenik ez.

Gaur. Bihar urrun zegoen, zertarako pentsatu biharrean. Gaur itxarongo zuen. Bihar berak itxaron beharko zuen. Garagardoa eskuan. Edo michea. Micheak ordituko zuen. Zain zegoela ahazteraino. Gaur, ez bihar.

Presak ihes egin zion presaka. Nora? Ez zekien, baina presak presaka egin zion ihes aspaldi. Ordutik ahaztua zuen. Bere barrutik aterea zuen. Urrun ihes egin baitzion presak. Eta berak ez zuen biharko egunik presaren atzetik presaka joateko. Gaur bai. Baina gaur nahiago zuen egon.

Juanito Alimañas kantatzen zuten. En su mundo vive atracando Juanito Alimaña. Eta Pedro Navajas. Salsa!! Dantza egin zuten tanborrek eskuak lehertu arte. Zerbezatxoaz asetuz egarria. Bitartean hariz eginiko artisautza saltzen zuen. Gau hura egina zuen. Mila izarreko ostatu xume hartan egingo zuen amets. Hondarrak estali arte. Eta onena, ez zela azkena izango. Ez. Azkena hiltzen garenean. Agian orduan ere ez. Ez zen azkenik. Beraz, topa ezkerrarekin, errepika dadin.

Eta harria ere topatu dugu...nola ez.

Ze edertasun...harria eta herria, zaharra nahiz berria, beltza edo gorria, akaso, batzutan urria, bestetan larria, baina beti bizigarria, guztiz pixgarria.Eta guztia lagun giroan, aurpegian barria, hori da adiskidetasunaren saria.

Halere "pendiente" larregi utzi ditugu, bai hemen, bai han, denean...baina harriak emandakoberotasunak merezi izan du, beste behin.

Pum, pum, pum... Riki-raka-riki-raka... Pam, pam, pam.... Batzutan zein errexa dirudien musika sortzeak...ta ze zaila egiten zaidan neri!! Irakasle bat behar dut, tambor hotsa sortzeko. Erritmoz. Baina ze ondo pasatu genuen!

Egunek luzeak baziruditen ere berehala igaro zen lehen hilabetea Venezuelan. Andeetako mendilerro malkartsuek uste baino misterio gehiago ezkutatzen zuten beraien bidezidorretan.

Zerua ikutzetik zenbat eta gertuago egon, orduan eta urrunago ikusten ziren bai zerua baita lurra ere. Oxigenoaren eskasiak isildutako eremuan gorputzak geroz eta dardartiago zeuden, maletan ximurtutako berokien esperoan.

Izerdiak larruazala estaltzetik elurraren jarioa ukitzera heldu ginen ti-ta batean. Zorabioa, nekea eta ondoeza ez ziren nahikoak izan gailur hartako edertasuna hondatzeko.

Frailejoiek estaltzen zuten mendia hotzetik babestu guran, eta beraiek txuri eta leun elurrezko basamortu bat irudikatzen zuten.

Bailarak zeharkatuz, errekak jarraituz, mandoen gidaritzapean iritsi ginen herrixka lotsati hartara. "Los Nevados".

Kale batek banatzen zituen alde bateko eta besteko etxebizitzak, elizari ongietorria emateko. Aldapa gogorrean eraikitako etxetxoek barnean jakinminez jositako begiak ezkutatzen zituzten, bisitari berriei so, lur urrunetatik etorritako erromesei so.

Kandelen argi isilpean jandako janari goxo eta epelak eta hamaken kulunkan ilargi betearen babesean izandako solasaldi atseginak begiak itxi zituen Andeen bihotz-bihotzean.

Ilargi beteak argitu gintuen, eguzkia bailitzan. Ilargi beteak argitutako gauetan zerbait gertatzen da nigan, beno, askorengan, baina zorakeriak egitera bultzatzen gaituen indar batek erakartzen gaitu antza.

Atzo ilargiak bidea argitu zigun. Hemen, beste puntan. Ta berari so nengoela, horko begietaz oroitu nintzen. Ilargiari begira zeuden begi zoroetaz. Gure begiak ilargiaren isladan gurutzatu zirela konturatu nintzen. Ilargiari begira zegoen zoro bete horren begiradaz.

Hodeiek alfonbra txuria egin zioten ilargi potoloari zeru beltzean, guri bide aldapatsuko harri txuriek egin ziguten moduan. Gora eta gora, kasik ilargiaren berotasunarekin elkartzerarte.

Bertan, are eta gertuago nabaritu nuen zure begirada, ilargiaren begietatik begira. Zirrara batek larrua zutitu zidan. Hemen beste puntan. Haize putzada batek belarri ostean kilimak egin zizkidan une berean.

Hemen, beste puntan.