Sare

Atzo, abenduak 3, urte bete igaro zen zorigaiztoko egun hartatik. Gaur, abenduak 4, urte bete eta egun bat igaro da eta minak hor jarraitzen du. Ametsgaizto honetatik iratzartzeko unea noiz helduko den zain nago aurreko urteko Abenduaren 3tik. Baina badirudi ez garela sekula esnatuko. Badirudi zorigaiztoko urteurrenak kontatzera kondenatu gaituztela. ZERGATIK?

Ez nuen  sekula pentsatuko ZERGATIK hitza hainbestetan errepikatuko zenik nire barnean. Erantzunik gabeko ZERGATIK hitza.

Ez daukat kaleetan paseatzeko gogorik. Oso zaila da herri honetan bizi, kalera atera, eguneroko albistegiak ikusi, egunero Iñaxio bi tiroz hil zuten lekutik pasa, nere maiteari begietara begiratu eta bere Aitte zanataz hitz egitean tragediataz ez gogoratzea. Oso oso zaila da. Urteurrenetan jendeak tragedia bergogoratzen duen arren nere maitearen begiek egunero gogorarazten didate. Guk uneoro daukagu presente.

Ez dut luzatzeko gogorik baina hau da nere bozgoragailu txiki eta bakarra antza. ETA desager dadila amesten dut egunero, desiratzen dut egunero. Ez dezala beste INORK inposatutako sufrimendu honetatik berriro pasa. Bizitza zoragarria den unea noiz helduko ote da? Hori badakigu utopia bat dela baina behintzat ez dezala inork erabaki besteen zoriontasunaren gainean.

Ezer egin ezin dugula uste badugu ere kontra gaudela esate hutsak asko egin dezakeelakoan nago. Herri hau asko ari da sufritzen eta ni behintzat ez noa isilik geratzera.

ETA, utzi Euskal Herriari bakean bizitzen.