Sare

Ez nago inor hemendik bidaltzen, ezta gutxiago ere. Baina arnasestuka nabil, beat it dela eta.

Ez naiz sekula Michael Jacksonen jarraitzailea izan, ezta izango ere, baina kanta honek pilak kargatzen dizkit, topera gainera. Errexa da kanta on bati buruz ondo hitz egitea, baina neri kanta honetatik gehien gustatzen zaidana bere koreografia da, nola ez. Entzun bezain pronto dantzarako gogoa sartzen zait.

Gaur, flex esnatu naizelako edo batek daki zein arrazoigatik, kanta hau buruan sartu eta bere koreografia ikasteko gogoa sartu zait. Ez dakizue ondo zein zaila den dena ondo koordinatzea.

Animatzen al da norbait nirekin dantzatzera?

Ni ensaiatzen jarraitzera noa!!!

Logelako mahaiaren gainean beti bezala mila trasto dauzkat. Aldizkari batzuk, pelutxe bat, ihauterietako mozorroaren hondakinen bat(oraindik!! une goxoak ez ahazteko edo!), mobilaren kargadorea, malabarak egiteko pilota bat, CD pila bat...puff!! Ez nuke bukatuko zenbatzen hasita!

Baina nahasmen eta kasosaren erdian beti aurkitzen da bertan zegoela ez zenekien zerbait. Hasi eta bukatu gabeko eskutitz bat, agenda zaharren bat, notatxo bat post-it batean, poesia bat...eta hoeik nahasmenari bizitza eta emozioa ematen diote. Ze gustora jasotezn baitira.

Gaurkoan "azukarillo" poltsatxo huts batekin egin dut topo. Post-it baten bila nenbilela eskura etorri zait. Zertarako ote daukat nik azukre poltsatxo bat gordeta!! Pentsatu dut harriduraz. Ez naiz zaborra kolekzionatzen duten hoietakoa baina itxura hori eman dezake, ezta?!

Beno harira. Azukretxoan zera irakurri dut: "las mejores historias de la vida son las que no se pueden contar". Ez dakit. Hasera batean esaldi ona iruditu zait, azukre poltsa baten atzean jarri badute zerbaitegatik izango da ezta!! Baina gero ondo irakurri eta...kontatu ezin daitekeen istorioa beraz onena da?!

Nire ustez, nola kontatu ez dakizun istorio hoiek bai dira onenak. Istorio batek zugan sortu zuen sentsazio hori transmititzeko hitzak edo irudiak aurkitzen ez dituzunean, hori bai dela istorio berezia, onerako eta txarrerako.

Azukretxoak "kontatu ezin daitekeela" esate horrekin hori esan nahi ote zuen!?!?! Zer ginateke gu, blogosferako kontalariok kontatzeko istorio onik gabe?!?!

Beno akaso hau ez da izan oso istorio ona kontatzeko, horregatik kontatuko nuen(azukretxoaren hitzen ustez behintzat) baina zerbait idaztea nahi nuen.

Bide batez, logelako mahaiaren kaosaren erdian nuen argazki kamaratik hartutako argazki hau. Bide horietan murgilduta nagoenean nire eta paretaren artean gertatzen den istorioa ere, zaila deritzot hitzez kontatzea, horregatik uzten dizuet irudia.

Isiltasunak formato ezberdinak izan ditzake.

Mutuaren hizketaldia. Mehatxupean denaren mingain moztea. Blog bateko zuritasun luzea. Txipironera bateko txipiroien kantatzea. Ezer esateko ez duenaren jarduna. Gauaren misterioa.

Baina nik atzo entzun nuen lehen aldiz isiltasuna. Isiltasuna eta iluntasuna biak bat. Ez nuen nire pentsamendua ere entzuten. Ezta nirekin zeuden bi lagunena ere.

Shiiiiii.

Dena beltz. Kolore, argi edo beltz tonalidade ezberdin bat gabe. Beltz.

Dena isilik. Ur tanta bat ere ez. Arnas-hotsik ere ez (ito baino lehen hasi ginen arnasa hartzen!). Euli bat ere ez.

Dena ilun eta isil. Nolako sentsazio ezezaguna niretzat. Sekula ez nuen isiltasuna maila goren hortan entzun. Sekula ez nuen iluntasuna maila goren hortan ikusi. Ze, paradoxa badirudi ere, isiltasuna entzun daiteke eta iluntasuna ikusi daiteke.

Guzti hau lur azpian gertatu zitzaidan. Bi lagunekin batera. Munduaren azpira jo genuenean. Errepide eta mendiak gainean utzi eta kobazulo batean barna abiatu ginenean.

Sentsazio purua izan zen. Karburoaren usai-antzak lagundutako sentsazio purua.

Nire isiltasunak ordea ez dakit zenbat iraun dezaken edo iraungo duen.

Ah! Ahaztu baino lehen, kaixo.

Denbora pasa eta denbora pasa eta denbora gehiago pasa, eta zuek nire zerbezekin mozkortuta eta tanborrekin zoratuta.

Baina bizi naiz, artean kontrakoa dirudien arren. Egun batzuk triste iratzartzen dira nirean ere, gaurkoa bezala, baina eguna aurrera doan einean eguzki izpiek laino beltzak zeharkatu eta kolore pixkat hartzen dute. Beste batzutan ordea, poza dariot lau haizetara. Eta horrela ematen zaio bizitzari bere nondik norakoa, egun denak berdinak balira nondik nora jo ez genuke jakingo.

Gaurkoa egun ezberdina da dudarik gabe. Pantaila aurrean jarri eta hitz batzuk askatzea desafiatu baitiot nire buruari. Buruari eginiko desafioez lortzen ditu batek nahi dituen hoiek. Baina zer gertatzen da zerbait nahi izan, zure esku dagoela ikusi eta lortzen ez denean? Zer esan nahi du? Desafioak ez duela indarrik nere baitan? Edo benetan lortu nahi dudana ez dela? Galduta nabil nahi dudanaren ta ez dudanaren arteko gudan.

Putzu sakonagoetan erori baino lehen zer iruditzen nire azken berriak ematen badizkizuet? Ba denok edo gehienok jakingo duzuen moduan, ikus-entzunezko komunikazioa ikasten ari naiz. Bigarren maila. 22an hasiko dira azterketak EHUn. Zezenari adarretatik beti ere! Baina azken aldian enaiz eskoletara asko agertzen, beno asko ez, baterez! Lanean nago Briñasen, Errioxan.

Ez, ez naiz ardogintzan hasi, ez horixe. Bertan BBK-k haurrentzat aterpetxe bat dauka eta bertan diardut Bizkaiko eskoletako haurrekin lanean, zinema aste bat deritzon proiektuan. Pelikulak egiteaz arduratzen gara umeekin, beno laburmetraiak. Proiektua polita da eta asko asko ikasten ari naiz, unibertsitateko eskoletan falta den praktikotasuna jasotzen ari naiz.

Eta hortan pasatzen ditut asteak. Aste bat, pelikula berri bat, istorio berri bat. Horrek denbora kentzen dit nahi ditudan beste hainbat eta hainbat gauza egiteko, baina gustora nabil.

Eta urte berria ondo hasiko zenuten ezta? Nire amak bere blogean ondo adierazten du gure urte berriaren hasiera...baina tira, ondo!

Eskutitz hau hemen utziko dizuet irakurgai, hurrengoa noiz izango den ez dakidala. Baina eskertzen ditut biziki zuen erantzunak lagunak!

Muxu handi bana!!