Sare

Eta harria ere topatu dugu...nola ez.

Ze edertasun...harria eta herria, zaharra nahiz berria, beltza edo gorria, akaso, batzutan urria, bestetan larria, baina beti bizigarria, guztiz pixgarria.Eta guztia lagun giroan, aurpegian barria, hori da adiskidetasunaren saria.

Halere "pendiente" larregi utzi ditugu, bai hemen, bai han, denean...baina harriak emandakoberotasunak merezi izan du, beste behin.

Pum, pum, pum... Riki-raka-riki-raka... Pam, pam, pam.... Batzutan zein errexa dirudien musika sortzeak...ta ze zaila egiten zaidan neri!! Irakasle bat behar dut, tambor hotsa sortzeko. Erritmoz. Baina ze ondo pasatu genuen!

Egunek luzeak baziruditen ere berehala igaro zen lehen hilabetea Venezuelan. Andeetako mendilerro malkartsuek uste baino misterio gehiago ezkutatzen zuten beraien bidezidorretan.

Zerua ikutzetik zenbat eta gertuago egon, orduan eta urrunago ikusten ziren bai zerua baita lurra ere. Oxigenoaren eskasiak isildutako eremuan gorputzak geroz eta dardartiago zeuden, maletan ximurtutako berokien esperoan.

Izerdiak larruazala estaltzetik elurraren jarioa ukitzera heldu ginen ti-ta batean. Zorabioa, nekea eta ondoeza ez ziren nahikoak izan gailur hartako edertasuna hondatzeko.

Frailejoiek estaltzen zuten mendia hotzetik babestu guran, eta beraiek txuri eta leun elurrezko basamortu bat irudikatzen zuten.

Bailarak zeharkatuz, errekak jarraituz, mandoen gidaritzapean iritsi ginen herrixka lotsati hartara. "Los Nevados".

Kale batek banatzen zituen alde bateko eta besteko etxebizitzak, elizari ongietorria emateko. Aldapa gogorrean eraikitako etxetxoek barnean jakinminez jositako begiak ezkutatzen zituzten, bisitari berriei so, lur urrunetatik etorritako erromesei so.

Kandelen argi isilpean jandako janari goxo eta epelak eta hamaken kulunkan ilargi betearen babesean izandako solasaldi atseginak begiak itxi zituen Andeen bihotz-bihotzean.