Sare

Bostak ditut nirekin.

Bostek sentiarazten didate.

Bostez gozatzen dut.

Bosten beharra dut.

Bostetan sinisten dut.

Bostekin bizi nahi dut.

Batzutan onerako, beste batzutan ez hain onerako. Txarrerako ere bai sarritan. Baina beti bost.

Errealitateari ihesi doanak beraiekin eten eta han urruneko galaxian berriz pizten ditu, zerbait hobeagoaren bila.

Nik itzalita ez nituen arren, su emango diet berriz ere. Ez erretzeraino noski, pizteraino soilik. Beraien beroaz sentitu, sufritu, tristetu, suntsitu, harritu, mugitu, zuritu, gorritu, lasaitu, amestu, pozoindu, kontatu, kontutu, kantatu, sumatu, maitatu, gozatu, horditu, umeldu....

Banoala bostak motxilan sartuta. Kulero batzuk ere. Eta sandaliak. Eta krema. Boligrafo bat edo arkatza. Nahikoa. Minigona ere? Txaketarik ez. Aspirinak. Pintzak, nola ez. Ez zait dena sartuko. Beno banoa, bostak eta ilusio pila bat hartuta. Beste guztia? Ez da ezinbestekoa.