Sare

Begiko azkurea ez zait joaten, inondik inora. Lastima, krema miragarria hor utzi izana. Bestela, moskitoek ez gaituzte hain gaizki tratatu. Los zancudos no nos picaron demasiado papito! Akaso Erikak ez du gauza bera esango. Bere odola antza denez goxoagoa da. Guretzako repelenterik onena da Bera.

I

Ihintzak berriz bere herriko festak faltan bota ditu. Eta botako ditu. Baina hori dela eta ez da moskitoetaz gehiegi kexatu.

Niri ordea begiak asko pikatzen dit. Nivea pote oso gastatuko dut martxa honetan. Eguraldiagatik izango da akaso. Auskalo. Baina begiak asko pikatzen dit.

Ihintza eta Erikakin bizi naiz, Maribelenean. Edificio Don Leoncioko alokatutako apartamentu batean. Maribel eta bere alaba gurekin bizi dira. Beno, gu bizi gara beraiekin.

Ateak beti zabalik daude Maribelenean. Orokorrean Zeako herritxo honetan ateak beti daude zabalik. Bizilagunen arteko joan-etorriak, sartu-irtenak...Kakalardoen sartu-irtenak, inurrien laisterketak eta apetonamenduak, txorien txorrotxioa ohe gainean...eta zer ez! Ateak zabalik guztientzat.

Irati eta Iratxe, berriz, beste herritxo batean bizi dira. San Franen. Beraiek beste zentro batean lan egiten duten arren, asteburuetan elkartzen gara beti.

Gure zentroan gauzak bere horretan darraite. Lilianak beste erorketa bat jasan du, eta bere beso elbarria oraindik eta minberago geratu da.

Gabrielak kafeagatiko borroka armatuan(bere azkazal, ukabil eta hortzak arma gogor) jarraitzen du. Kontuz!

Quinterori tratamentua aldatu diote, zentrotik ihes egiten jarrai ez dezan. Bera zaintzea Beobia-Donostia prestatzeko entrenamentu egokia izan dezaket.

Etabar, etabar, etabar...

Baina lasai...guztia ez da eta lana hemen. Laister nator gehiagorekin...

Venezuelak ez nau blogalizatu. Guztiz kontrakoa, desblogalizatu egin nau.

Hainbeste kontu kontatzeko eta hain espazio gutxi hemen berauek pausatzeko.

Herrialde honetara eginiko bisita aurrera doa. Gustora gabiltza chavista eta ez-chavista artean. Salsero, merengero edo bayenatero artean. Gure mutxatxitoen artean.

Mutxatxitoekin egiten dugu lan. Hala deitzen diegu hemen lan egiten dugun zentroko neska-mutikoei.

Urritasun psikikoa dutenen zentro batean gaude. Gogorra da unetan bertan egotea. Denetarikoak daude: maitagarriak, ez hain maitagarriak, isilak, eskandalosuak, serioak, irribartsuak... Denetarik dago gure Velereoan.

Kontu gehiagoz bustiko zaituztet berriki, baina bitartean begira-begira nola gabiltzan argazki bidez...http://www.flickr.com/photos/ihintza_agirretxe/

Bostak ditut nirekin.

Bostek sentiarazten didate.

Bostez gozatzen dut.

Bosten beharra dut.

Bostetan sinisten dut.

Bostekin bizi nahi dut.

Batzutan onerako, beste batzutan ez hain onerako. Txarrerako ere bai sarritan. Baina beti bost.

Errealitateari ihesi doanak beraiekin eten eta han urruneko galaxian berriz pizten ditu, zerbait hobeagoaren bila.

Nik itzalita ez nituen arren, su emango diet berriz ere. Ez erretzeraino noski, pizteraino soilik. Beraien beroaz sentitu, sufritu, tristetu, suntsitu, harritu, mugitu, zuritu, gorritu, lasaitu, amestu, pozoindu, kontatu, kontutu, kantatu, sumatu, maitatu, gozatu, horditu, umeldu....

Banoala bostak motxilan sartuta. Kulero batzuk ere. Eta sandaliak. Eta krema. Boligrafo bat edo arkatza. Nahikoa. Minigona ere? Txaketarik ez. Aspirinak. Pintzak, nola ez. Ez zait dena sartuko. Beno banoa, bostak eta ilusio pila bat hartuta. Beste guztia? Ez da ezinbestekoa.