Sare

Agurneri granoak atera zaizkio ahoan. Baita kopetan ere. Ez dago batere gustora, nola egongo da ba gustora bere maitalea milaka kilometrotara urrundu bazaio goizetik gauera? Orain ulertzen ditut Agurneren ahoko granoak. Baita kopetekoak ere.

Arbela berriz berde dago gure eskubitara. Berde eta aldi berean erdi txuri. Klarionak txuritutako arbel berdea. Berdea eta ez grisa, arbel kolore naturala grisa izan arren. Klariona. Zenbat denbora hitz hori esan gabe. Zenbat denbora hitz hori erabili gabe. Hainbat eta hainbat hitzen moduan. Buruan gordeta ditugun hitzak, baina beraien erabilera galdu duguna.

Abakoa izan daiteke beste hitz galdu horietako bat. Gogoratzen dut abakoarekin kontatzen ikasi genuenean. Abakoa, bai. Baina orduzkero hitz hori almazenatuta geratu da. Gaur arte. Gaur bere lekutik ateratzea otu zaidan arte. Baina berriz almazenatuko dut abako hitza. Hitz galduen kutxan.

Kutxa hori astinduko bagenu txuri-beltzeko egurrezko hitzak aterako lirateke bertatik. Eta hitz hoiekin sortutako ipuinek naftalina usaia izango lukete. Zitzak jan ez zitzan kutxan behin sartutako naftalina bolatxoaren usaia.

Beraz, Agurneri ahoan eta kopetan granoak atera zaizkionez naftalina usaineko ipuinak idazteari ekin diot, berak artean, abakoaz bere maitea itzultzeko egunak kontatzen dituelarik. Egunak eta granoak, biak kontatzen ari da Agurne abakoa esku artean hartuta. Akaso, klarionari alergia diolako atera zaizkio granoak, baina ez diot ezer esango, esperoa laburtuko baitio abakoak, eta ez klarionak.