Sare

Banoa Bilbora.

Ea zer aurkezten didan bizitzak bertan.

Laneko uniforme berdea pertxa batean isegi ostean 500 foliotako pakete bat erostera noa. Eta maleta egitera. Eta ez dut tinta duen boligraforik aurkitzen estutxe zahar honetan. Arkatz bat oparitu zidan lankide batek aurrekoan, museo nacional d'art de Catalunya-tik ekarria. Narraz xamarra naiz arkatzakin, boligrafo urdin bat erosiko dut hortaz. Eta beltz bat. Eta gorri bat. Eta errotulagailu bat edo beste, berdea eta morea adibidez.

Pisuko giltzak poltsan sartzeaz gogoratu behar naiz. Bestela txirrina jo beharko dut. Norbait egongo da etxe zahar hartan, kurtsoa hasi baita jada.

Ezinbestekoa eramango dut oraingoz: izarak, toaila bat, arropa batzuk. Nahikoa.

Urduri nago. Ezezagunak sortzen duen urduritasun etengabe hori.

Ez dut gosaldu. Iratzargailu gabe esnatu naiz, uste baino goizago. Urduritasuna ote? Edo nagusitzen hasi naizen seinale? Inoiz baino gazteago nago eta!

Kontatuko dizut.

Oinetan, mesanotxe gainean aspaldidanik nuen baselina igurtzi zidan. Oin garratzak goxatu nahian. Behatz lodi-lodiko gogortasunarekin jolastuz. Kili-kili zaporetsua.

Baselinako bere hatz arrastoari begira pasa nituen hurrengo asteak. Nire oinen garraztasuna behin ta berriz ukituz. Bere igurtziaz amestuz.

Asteak pasa nituen nire burkoan itsatsita zegoen bere txanpuaren usaia garuneko azken txokoraino garraiatzen. Irudimena pizten duen txokoraino. Bere txanpuaren usaia gogoratuz. Txanpuaren usaiaz jolastuz.

Asteak dira ordea nire burkoak asteetako nire izerdi usaia baino ez duela. Baina oraindik irudimenaren azken txokoko etengailura heltzea lortzen dut gauero, bere usaia gogoratuz.

Azkenik, eroskian bere txanpua aurkitu nuen. Gauero sartzen naiz ohera ile garbitu berriarekin, umel-umel, burko-azal berriaren gainean burua pausatuz. Gauero igurtzitzen ditut oinak bere hatzek arrastoa utzitako baselinaz, leunki. Gauero besarkatzen dut, bera. Besarkatzen nau, berak.

Gaur, itsasoari begira, berriz agertuko ote den galdetzen diot nire buruari.

Oporrik gabeko udarari xarma aurkitu nahiean nabil.

...

...

...

Lan zaila jarri diot nere buruari, bai horratio!

Uztaileko bero jasangaitzetan, ummmhhh ze ederki egoten zen lanean frexkuran, langiro atseginean, jendea oporrak prestatzen umore onean.

Abuztuan eguraldia hain ona ez denez izan, non hobeto lanean baino? Kostaldean eguzkirik ez dagoelako taberna zuloan dirua gastatzen egon baino hobeto lanean.

Eta orain iraila hasi da. Uda bukatzen dagoen arren azken txanpan ere guztiz aprobetxagarriak diren egunak ateratzen dira. Jendea oporosteko sindromea garaitu ezinik dabil. Baina nik ez dut sindrome hori nere azalean ezagutuko, ez aurten behintzat.

2 aste geratzen zaizkit lanean. Gogoz nago deskonektatzeko. Gogoz goizean iratzargailuaz ez esnatzeko. Baina pena ematen dit lana uzteak. Bi urtetan egunero egin dudana uztea. Egunero egon naizen jendeaz agurtzeak. Pena ematen dit, bai.

Baina bizitzako beste kapitulo bat granatzen hastera noa, azken bi urte hauetako eskenatokitik at. Betirako grabatuta eta artxibatuta geratuko da azken kapituloa, aurreko beste guztiekin batera.

Azkenean ez da hain txarra izan udaran lan egitea, ez horixe.