MusdeH blog

Euskara gu geu garela onartzeak ondorio handiak dakarzki, nioen lehengoan. Beste ezer baino lehen, ekar ditzadan hona duela lau urte idatzi nituen hitz batzu (Iruñeko Karrikiri Elkartearen Karrika aldizkaritxoan agertu zen artikulukoak, hain zuzen ere):

“Zeure barrenari begira diezaiozun nahi dugu. Gogoeta pixka bat egin. Zer nahi duzu? Bizi nahi akaso? Euskaraz bizi nahi? Euskaldun bizi nahi? Ezin gara Euskararen aldeko izan geure buruaren aldeko ez bagara. Euskara nolatan biziko da gu geu bizi ez bagara? Eta, zer nolako bizitza edo biziera opa diogu Euskarari, geure buruari opa ez dioguna?
(...)
Bizi ditugun egunak aldaketa egunak dira nonbait. Izan dadila aldakuntza geure baitan ere, eta has gaitezen, urte berriarekin batera, Euskaraz bai, baina eta Euskara bizitzen, beste inor edo ezer ez baita Euskara, Gu baizik”.

‘Gu = Euskara = Gu’ ekuazioa garrantzi handikoa da, beraz. Sarritan erabili beharrekoa, eta gainera, ekidin ezinezkoa. Eta haren garrantzia garbiki ikusiko dugu bidean aurkitzen ditugun egokiera guztietan bata bestearen lekuan jartzen badugu:

Esate baterako, eta hitz handienetik hasita –hizkuntza bere osotasunean hartuta behintzat- Euskararen normalizazioa. Hizkuntza normalizazioa (euskal) soziolinguistikaren zutabe da. Adibidez, Soziolinguistika Klusterrak (hasieran Soziolinguistika Institutu izatera zihoana) horretan du bere funtsa, jende asko eta aspaldi dela engaiatua da Euskal Herrian helburu handi horren bidean, hizkuntzaren normalizazio legeak ere egiten dira.

Alabaina, ekuazioa aplikatuz, Euskararen normalizazioa ez al da Euskaldunon normalizazioa? Inondik ere egingarria da Euskara normalizatzea euskaldunongan aldaketa handirik egin eta eragin gabe? Gure bizitzen joana orain arte joan den bezala jarraitzera utziz gero, deus ere Normaliza al daiteke?

Ez, jaun-andreok; Euskara normalizatzea Gu normalizatzea da, euskaldunak normal bihurtzea edo bilakatzea. Hizkuntza, Euskara kasu, ez da normal izanen bera erabiltzen duen komunitate normal bat ez bada. Eta, honetara, errekonozitu behar dugu behingoz anormalak garela, gure hizkuntzan eskasia handiak baditugu, bizitzeko behar ditugunak oro ez baditugu, hutsune itzelak aurkitzen baditugu zernahi alorretan, ez gara normalak. Ez gara normalak gabezian biri garen bitartean.

Zerbait normalizatu beharrean dagoen bitartean, ez gara normalak. Baina geure baitari begiratuta ez gara normalak, eta aitortu behar dugu hori. Hori... edo bestela hipokrisi handian :lalala: bizi garela askotan.