Mizpira

Gustatzen zait, bat oporretara eta bestea gurasoenera joanda, pisukideek etxean bakarrik uzten nautenean. Ez naiz asteburua noiz helduko zain, desiatzen, egoten direnetakoa Bilbotik alde egiteko, eta gaur eta bihar jai izan arren, bihar arte bertan geratzea erabaki dut. Ez dezadan nire burua engainatu, norbaitek plan bikainen bat proposatu izan balit pikutara Bilbo, baina...

Eguraldiak lagunduta, ez zen zaila egin edo ikusteko zerbait topatzea eta bestela ere banuen, lau pareten artean geratu behar izanda ere, aurreratu beharreko lanik. Nire kontura, bazkaltzeko inori itxaron edo itxaronarazi gabe, frigorifikoko sobrak jan behar badira ere. Musika jarrita ez zait axola arropak garbigailuan sartu edo bezperako plater, eltze eta tramankuluen arroz lehortua espartzuz igurtzi behar bada ere. Isiltasuna nahi badut, eta goiko bizilagunaren txakurrak hala nahi badu, isiltasuna izango dut.

Goizean telefonoaren iratzargailuak jotzea ez da batere traumatikoa izan. Primerako eguzkia kortinen atzetik logela argitu nahian zebilen eta ohean denbora gehiagoz alferrik geratzeak ez zuen zentzurik. Bederatzietan etxetik irten eta metroak eraman nindezakeen (aditz hau asmatu egin dut?) lekurik urrunenera abiatu naiz, banuen aspalditik hara joateko gogoa eta. Edozein leku ikusteko ordurik onenetarikoak goizeko 10ak eta 12ak bitartekoak direla ohartu naiz: jende gutxiago ibiltzen da eta eguzkiaren argiak kolore politagoak pizten ditu. Haize fina zebilen arren, hondarretan etzanda irakurtzen aritu naiz pixkatean, ondoren oinez nire ibilbide zehatzik gabeko buelta horietako bat emateko.