Mizpira

Azkenaldian kuadrilakoak ez diren lagunekin elkartzean izaten ditut parrandarik politenak, besteak saltsan sartzerako etxera joaten zaizkit eta. Pasatako asteburu hau ere horren erakusgarri izan da.
Ostiralean poltsikoari ezer eskatu beharrik gabeko afari dotore bat zen etxean ez geratzeko aitzakia. Talde handia ginen afaritan, nahiz eta ondoren asko txikitu.
Larunbat gauean, obligazioak zirela eta, ordubata eta erdiak pasatxo irten nintzen ni. Kuadrilako bi zebiltzan kalean ordu haietan baina bi tragotxo hartzetik ez ziren pasa. Uda izanda, larunbata, gaugiro ederra, aspaldi ikusi gabeko jendea kalean... familiarteko bati deitu nion gaua bere horretan ez uzteagatik. Ona izan zen erabakia.
Ustekabean beste blogari bat ere identifikatu ez nuen ba... Hamar, bazekiat nor haizen, eman bueltak buruari!
Eta azken tabernan, aurpegi ezagun bat topatu nuen eta berekin egon nintzen gustora berriketan. Bilbon ikasten duen Debabarrenako autobuseko mutila Urola Kostan, alajaina.