Mizpira

Batzuk joan eta bueltatu egiten gara.

Beste batzuek ez itzultzeko alde egiten dute.

Hemengoak ondo beteta, geratzen garenoi oroitzapen polit mordoa utziz, hori bai.

Muxu haundi bat zauden lekuraino, amona.

Goizeko hamarrak. Kanpin-dendaren ate irekitik aurpegia zipriztintzen zidan xirimiriak esnatu nau jaiki aurreko azken aldian. Etzanda egon naizen aurreko hiru orduetan zehar, inguruko dendetako jendearen hotsek, bozgorailu nazkagarri batzuen zaratek eta aldamenean nituen hiru lagunen postura aldaketa eta nahigabeko ukalondokoek. Neuk ere esnatuaraziko nituen haiek ahozpez egotetik bizkar gainean etzatera saiatzen nintzen bakoitzean; ez nekien lo-zaku bat gorputzean hainbeste kiribildu zitekeenik. Zurrungak ere ez dira falta izan, noski. Non da ur botila? Ilehoriaren gainetik besoa poliki-poliki luzatu ondoren lortu dut tragoxka fresko bat edatea. Handik gutxira Jaikita ginen laurak, laurak begizulo nabarmen eta txima orraztuezinekin, guztia desmontatu, sabela txorizo, txokolate, binbo, pistatxo eta patatekin bete eta etxera buelta egiteko prest.

Bezperan parranda polita egin genuen. Lesaka izan zen aukeratutako lekua. Iristeko komeriak atzean utzita, atzerrian sartu-irten bat ere egin baikenuen nahi gabe, etxetik eramandako bokadiloak afaldu eta gau osoan zehar lagun izan genuen garagardoarekin elkartu ginen. Jiji jaja, aspaldiko eta oraingo ezagunekin eta ezezagunekin berriketaldiak, hanka, gerri eta besoak musikaren erritmoarekin batera astintzearekin txandakatu genituen.

Baina unerik onenetakoa "hanburgesa momentua" izan zen kanpiñerantza bidean. Zein ondo sartzen den edozer gauza goizaldeko ordu horietan!

Pisuko giltzak entregatzeko epea atzeratzeari etekina atera behar zitzaion. Bilboko eginbeharrak bukatuta, Urola aldera bueltatzeko presarik gabe, gau bat zintzilik geratzen zitzaidan. Garai hauetan bakarrik gogoratzen gara santuekin, Juan, Pelaio, Pedro... Eta Pedro Deunaren aitzakiarekin hain gogoko ditudan Bizkaiako jai batzuk dastatzen geratzea erabaki nuen. Azken bi urteetan parranda-lagun finena bihurtzen ari zaidanak, noski, ez zidan ezetzik esango.

Tabernaz taberna giro oso polita... txosnatik txosnara beste hainbeste. Aspaldian probatu gabeko txurroak, azukre gutxiegi zuten agian, baina gustora bidali genituen hestegorritik behera, beranduago hartutako bokadiloaren antzera.

Nire asmoen berri emana nion askok ezagutzen duzuen bati. Berak gu baino bizkorrago ezagutu genuen guk bera. Kontzertuan bertan nire lagunak kamiseta gorria zeraman mutil belarritakodun bat topatu zuen. Hiruretan puntuan adostutako txosnarantza abiatu zen. Hark izan behar zuen dudarik gabe. Aurpegi eta ahotsa jarri nizkien hainbeste denboraz ordenagailuko pantailan irakurritako letrei. Berak hemen idatzitakoei benetako izen bat ere jarri zien, gogoratzea beste kontu bat izango da.

Ez dira garai onenak gipuzkoar batentzat Athletic zale artean ibiltzeko baina ikusten da beraien artean ere badituztela adarjotze galantak irlen jabego, teila jaurtiketa eta beste hainbat komeriarekin. Azkar pasa ziren gauaren azken orduak. Zenbat eta denbora gutxiago falta, ordea, orduan eta gehiago kostatzen zitzaien batzuei kalimotxo basoa amaitzea.

Autobus geralekuraino lagundu gintuen anfitrioi blogariak eta galtzetinen testa pasa ondoren (kalifikazioa ez dut ezagutzen oraindik) Bilborantza abiatu nintzen autobusean bakarrik, iazko konpainia bezalakorik izan gabe aurtengoan, baina Bizkaiako festei diedan aprezioa noan bakoitzean igotzen den inpresioarekin.