Mizpira

Ostirala, hilak 30. Goiz osoa maindire artean galdu ondoren, bazkaltzeko ordurako jaiki nintzen. Nola edo hala makarroi batzuk prestatu eta arratsalde partean Bilboko pisuko logelako trasteak kartoizko kaxatan sartzeari ekin nion. Pare bat aste eman dizkigu jabeak, azkenean, gauzak eramaten joateko.

Ostiral iluntzeko planetan Mungiako jaietara joatea sartzen zen eta halaxe egin genuen. Bezperan baino jende gehiago, dozena bat klaseko lagun elkartu baikinen Moyuan autobusa hartu eta hara joateko. Bizkaitar artean daramatzadan urte hauetan ohartu naiz "klaseko afaria" benetan zeri deitzen dioten eta, badaezpada, etxetik sabela zertxobait beteta irten nintzen.

Behin bertara iritsita, txoznen gunean, eskenatokiaren albo batean, ezarri genuen oinarrizko kanpamentua. Egia esan kontzertuei ez genien kasu handirik egin, atze samarrean ibili ginen, batzuk argazkiak ateratzen, besteak kurtsoan zehar klasean elkarrekin bizi izandako pasadizoak gogoratzen, beste zenbait alboko neska batzuekin arrantzan...

Gehienak ez ginen txoznak zeuden inguru hartatik aldendu; taberna bakar bat ere ez genuen zapaldu. Baina, gezurra badirudi ere, larrialdietara deitu eta bat edo beste anbulategira eraman beharra izan zen. Halako egoerek ematen dute amorrua, festara joan eta... guztion umorea ia zapuztuta.

Sustoa pasata, behintzat, han jarraitu genuen hitz eta pitz... bueltako lehen autobusak hasteko ordua iritsi arte. Gehienek, nekeak jota, alde egin zuten. Beste hiruzpalauk, oraindik festarako gogoak guztiz ahitu gabe eta gosearen bisita igartzen hasita, gosaltzera jo genuen. Baina oraindik asteburu luzea geratzen zela ikusita eta kolakaua amaitzearekin batera, betazalak irekita mantentzeak eskatzen zuen ahalegina gero eta handiagoa zela ohartzean, autobuserantz abiatu ginen.

Hemendik ziurrenik iritsiko ez bazaizkio ere, eskuminak 8'30tako autobusean alboan eseri zitzaidan txapel urdineko mutilari. Alajaina, ikasgelan harekin berriro topatzeagatik ez zait hain gogorra egingo iraileko buelta!