klig blog

Laudiotik igarotzean, lagunak beti gogorazi behar digu garai bateko pasadizoa, alegia, bilbotar hark “Aceros de Llodio” enpresaren izena urrundik ikustean adiskideei esan zienekoa: “¡Qué!¿Nos hacemos?”.

Maiatzaren 22koa ikusita, estatu espainoleko hiriburu zenbaitetan kaleratu direnek ere garbi izan beharko lukete non gauzatu den benetan aldarrikatzen duten hori: “Egiazko demokrazia, orain!”.

Euskal Herrian, hots, ez Nafarroako Gobernuarentzat, ez ETBrentzat, ez Afrika delako horrentzat existitzen ez den Euskal Herriko Hegoaldean demokrazia errealerako hurbilpen esanguratsu bat burutu da “Bildu”-ren inguruan: ohiko analfabeto politikoen partitokrazia merkeenari aurre eginez, euskal jende-multzo handi batek politika munduan “profesionalizatzea” eta betiko eternizatzea inoiz pentsatu ez duten herritar arruntak hautatu ditu hurrengo lau urteetan res publikoaz arduratu daitezen.

Aurpegi ezezagunekoak, konpromisoari uko egiten ez diotenak, euskal  erro garbiko solidarioak, kaleko herritar xeheak izango ditugu behingoz euskal politika garaiko esparrutan arduradun.

Hain zuzen ere, “Democracia real, ya!”-koek Espainian barrena aldarrikatzen dutenaren ildoko fenomenoa (zentzu bikoitzeko fenomenoa!).

Eta, paradoxikoa lirudikeen arren, Estatu espainolak eta bere indar ideologiko-politikoek behartuta sortua, izan ere, ezkerreko euskal mugimendua burugabetzeko, deuseztatzeko eta antisistema bihurtzeko diseinatutako estrategia bati esker bideratua izan baita Euskal Demokrazia Errealaren lehen urrats hau.

Altzairuzko urratsa!

Euskal altzairua!

Altzairu eredugarria!

Altzairu esportagarria!

ACEROS BASKOS!

¡Ké! ¿Nos hacemos?

                                          (K.S.)