WHAT I WANT FOR CHRISTMAS

I would have all the kings and emperors resign and allow the people to govern themselves.

I would have all the nobility crop their titles and give their lands back to the people.

I would have all the banks and millionaires disappear and give their dollars, yens and euros back to the people.

I would have the Pope throw away his tiara, take off his sacred vestments, and admit that he is not acting for God — is not infallible — but is just an ordinary German. I would have all the cardinals, archbishops, bishops, priests and clergymen admit that they know nothing about theology, nothing about hell or heaven, nothing about the destiny of the human race, nothing about devils or ghosts, gods or angels. I would have them tell all their “flocks” to think for themselves, to be manly men and womanly women, and to do all in their power to increase the sum of human happiness.

 I would have all the professors in colleges, all the teachers in schools of every kind, including those in Sunday schools, agree that they would teach only what they know, that they would not palm off guesses as demonstrated truths.

 I would like to see all the politicians changed to statesmen, — to men who long to make their country great and free, — to men who care more for public good than private gain — men who long to be of use.

 I would like to see all the editors of papers and magazines agree to print the truth and nothing but the truth, to avoid all slander and misrepresentation, and to let the private affairs of the people alone.

I would like to see unhappiness and prohibition both abolished.

I would like to see corporal punishment done away with in every home, in every school, in every asylum, reformatory, and prison. Cruelty hardens and degrades, kindness reforms and ennobles.

I would like to see an international court established in which to settle disputes between nations, so that armies could be disbanded and the great navies allowed to rust and rot in perfect peace.

I would like to see the whole world free — free from injustice — free from superstition.

               This will do for next Christmas.

                       The following Christmas, I may want more.

                              The Arena, Boston, December 1897

                                                          Robert Green Ingersoll

Larunbata. Euskararen Eguna. Eta munduko denbora guztia egunkariak irakurtzeko.

Ohikoak, lehendabizi: gureak hizkuntzaz eta gureak arimaz. Ondoren, besteak: hemengo geografian kokatuak aurrena, eta atzerrikoak, azkenik.

Orrialde-pasa, ohi bezala, atzekoz aurrera.

Eskularruekin irakurtzen diren horietako batean, hausnarketa interesgarri bat 34. orrialdean, egunkariaren irakurle naturalek irakurriko ez dutena, luze-trinkoa izateaz gainera, euskaraz baitator.

Pare bat lerroalde azpimarragarri:

“Euskararen sustapen aktiboa garatuz, euskara erabiltzeko aukerak gizarte-bizitza zabalean egiazki bermatuz, diskriminazio positiboaren aldeko pedagogia soziala eginez: hori da herri-aginteen egiteko nagusia, horrek izan beharko luke Eusko Jaurlaritzaren ezaugarria”.

“Ezinbestekoa da herri aginteek erabilera bermatzeko neurriak eta arauak finkatzea eta betearaztea”.

Hurrengo orrian, egunkariaren editoriala, “Euskera vivo”, egunkariaren irakurle naturalek irakurriko dutena,  labur eta gaztelaniaz idatzita baitator. Baina izenburuaren anbiguotasun formalak susmo eta interpretazio euskaltzalerik izan ez dezan, letra xumeagoko azpi-izenburu batez lagunduta datorrena, gauza ezohikoa editorialen historian: “El futuro de la lengua vasca depende de su uso y no tanto del apoyo institucional”.

Mezu garbia, fronte espainolisten planteamendu euskarafobikoari argi ematera datorrena.

“La sociedad vasca no puede transferir indefinidamente su responsabilidad respecto al euskera a la Administración, a su aprendizaje académico en las distintas etapas educativas, al mantenimiento de medios públicos de comunicación e incluso a la perpetuación de iniciativas subvencionadas de dudosa utilidad”.

Lerroalde berean, orain arte euskararen oinarrizko normalkuntza bermatu duten erakunde guztien kontrako torpedoa: euskararen ikaskuntza ziurtatzen duten hizkuntza ereduen kontrakoa, euskarazko irrati eta telebista publikoen aurkakoa eta, badaezpada ere, mugagabean adierazita uzten diren euskarazko “ekimen subentzionatu” guztien aurkakoa (literatur sariketak, kultur jarduerak, etab.).

Hurrengo lerroetan, konklusio gisa, mezua era positibo neoliberalean jarrita:

“Es imprescindible que su futuro (euskararena, alegia) sea depositado en manos de la creación literaria, de la producción cultural, de su consumo y de su disfrute”.

Laissez faire!,  ez beldurrik izan, gutxi batzuk baino ez dira eta.

Eta jarraian eta amaitzeko, editorialgilearen jolas literarioa, buztan inperialista glotofagikoa ezin ezkuta dezakeen irudi etimologiko batean bilduta : “de manera que los recursos públicos vayan destinados a la lengua viva en tanto que ésta sea vivida”.

C’est à dire, euskaldunen zergetatik datozen iturri guztiak itxi eta, behin haiekin ordaintzen diren azpiegitura eta zerbitzu horiezaz gabeturik gero eta gutxiago izango direnez euskaraz mintzatu eta biziko direnak, berez joango zaizkigu euskaldunak eta hizkuntza arazoak. Eta, ondorioz, hartara doazen diru-apurrak ere bankuak eta “merkatuak” asebetetzeko bideratu ahal izango dira azkenean.

Merveilleux!  

Jakina, argumentazioaren harian ez da ohiko lerdo-lerde ilustratua ere falta: “la instrumentalización del euskera como símbolo ideológico”. Haiek urrea monopolizatzen duten moduan monopolizatu ahal izango balitz bezala hizkuntza baten erabilera!

Nolako editorial zoragarria Euskararen Eguna ospatzeko El Correok eskaini diguna!

Egunkari espainol hori erosten hasiko gara geu ere. Erosten duten gainontzeko euskaldun zozoak bezala.

                                                                    (J.U.)

Datozen egunetan Erromako elizburua Madrilera doala eta, Euskal Herria ere erromes katolikoen egonleku bilakatuko da hainbat egunez.

Ez dago ezer horren kontra, gurean beti izango baitira ongi hartuak onean datozenak, bai sinesten dutenak eta bai, nola ez, pentsatzen dutenak.

Baina inori ez dakiola burura etorri hemengo ohiturek, santu kristauek, historiak eta bestelako inertziek gure pentsamendu askea eta gure konbikzioak baldintzatuko dituenik.

Euskal Herria dagoeneko ez da askori gustatuko litzaiokeen beste garaietako Euskal Herri fededun hura.

Eusakal Herria gero eta libreago sentitzen da erlijioaren kateetatik, batik bat matxista-paternalista, diskriminatzaile, integrista eta espainolista huts diren horienetatik.

Egungo Euskaldunak garbi du zein den bere bizitza bideratuko duen lehen printzipioa:

                                          "Pentsatzen dut, ergo ez dut sinesten"

Horretan guztian oinarrituta, Euskal Herriak Ratzinger inkisidorearen presentzia hurbila baliatu beharko luke haren menpeko ez dela erakusteko. Arrazoian eta sentimentuetan sinesten duela baiezteko. Librea dela aldarrikatzeko.

Euskaldunon APOSTASIA orokorra izan daiteke lehendabiziko urratsa.               

Hala biz!                                         

                                                       Aita S. Otana

Sinesgarritasun gehiago dauka aberats batek txiro batek baino.

Sinesgarritasun gehiago dauka arraza zuriko batek beltz batek baino.

Sinesgarritasun gehiago dauka gizon batek emakume batek baino.

Sinesgarritasun gehiago dauka agintari batek aginduak bete behar dituenak baino.

Sinesgarritasun gehiago dauka kristau batek musulman batek baino.

Sinesgarritasun gehiago dauka Bernard-Henry Levi filosofo handiaren adiskidea den batek, kartzelan delitu ziztrinengatik zigortuta dagoen baten adiskide batek baino.

Sinesgarritasun gehiago dauka munduko abokatu-bulegorik hoberenak ordain ditzakeenak, edozein auzi irabaz dezakeela pentsarazten duen abokatu gazte bakartiak baino.

Sinesgarritasun gehiago dauka fiskala izutu dezakeenak, fiskalak izutu dezakeenak baino.

Sinesgarritasun gehiago dauka munduko ekonomiaren norabideak erabakitzen dituen zuzendari txit goren batek, oheak egiten dituen langile arruntak baino.

Hortaz, sinesgarritasun gehiago du filofofo handi baten eta beste handi-mandi askoren adiskidea den gizon zuri kristau aberats agintariak, ia lagunik izateko astirik ere ez duen emakume beltz musulman txiro langileak baino.

Beraz, sinesgarritasun gehiago dauka....

                                                  (J.U.)

Kaixo Mikel,

Ondo dago orain ordu pare bat argitaratu duzun komunikatua.

Zure borondate garbia eta ezkerrarekiko konpromisoa erakuste dituzu bertan.

Zorionak! Dagoeneko ez baitago zure inguru horretan horrela joka dezakeen jende askorik.

Halere, ohar txiki bat: zuk orain, PProa Arabako Diputatu Nagusi egin ondoren deitoratzen eta arbuiatzen duzuna, atzo arratsaldean, bai, ondo diot, atzo arratsaldean, zuen militanteen hauteskundeen emaitzak jakin baino lehenago, interneteko foro zenbaitetan zebilen borborrean.

Denok genekien EBko negoziazio-mahaien gainean 600.000 euroko kontu ustela jarria zenutela eta berrogeita hamar bat militanteren etorkizuna ziurtatu nahi zenutela.

Egia da inork gutxik zekiela ziurtasunez hainbat erakunderen administrazio-gunetan egoteko irrika horrek zeri erantzuten zion: partiduek erakundeak kontrolatzeko izan ohi duten behar politikoari ala militante harroputz zenbaiten presio eta eskakizunei.

Behin datuak eta izenak ezaguturik, ez dago zalantzarik: planteamendu politikoak ez du lekurik izan Ezker Batua deitzen duzuen erakunde horretan.

Bestek eragiten du, tamales, zuen “politika”.

Putre-habia bilakatu da esku-artean duzuen erakunde hori.

Sobran, beraz, kaleratzen ari zareten aitzaki politikoak.

Deusesta ezazue ahalik eta lasterren txiringito hori.

Bihotz onez eskainitako aholkua baino ez duzu honako hau.

Ongi segi!

                               Sumatzen duzun hori bera

                                (PM)

Haien neurriko “demokrazia” baten izenean ari badira ere, Bildu suntsitzeko egiten ari direna ez da kritika politikoa.

Areago: kritika izatera ere ez da iristen haien ahoberokeriak publikoki esanarazten diena.

Kode penaletan kontenplatuta dagoen lege-hauste larria da udaletara eta bestelako erakundetara demokratikoki iritsi den Bilduren aurka sistematikoki burutzen hasi direna.

Difamazioa da, difamazio  hutsa eta gordina.

Estrategia politiko bati erantzuten dion difamazio onartezina.

Haien arrazoi politikoen gabezia ezin ageriago uzten duen difamazioa, baina inolaz ere ezin jasan daitekeen difamazioa.

Suposatzekoa da Bilduren inguruan eta hura osatzen duten alderdietan ez dela falta abokaturik, ez eta arazo honetaz ohartzeko sentsibilitaterik ere.

Iritsia da ordua, beraz, Bildu osatzen dutenen eta hari botua eman diotenen aurkako irain eta difamazio guztiei bide judizialetik aurre egiteko.

Bildu difamatzen duten guztiak auziperatzen hasteko ordua da.

Oraintxe bertan! Gaurtik aurrera! Ja!

Horrela bakarrik isilduko dira sasidemokrata eta frankistakume horiek!

Horrela bakarrik ikasiko dute etsai politikoa errespetatzen!

Bukatu dira edozein gauza jasateko garaiak!

Kanpora irain astunak, gezur beltzak eta difamazioak oro!

Irain bat bera ere ez!

                                    (K.S.)

1.- Hitz-inkontinentziak galtzen du gizakia baina, batik bat, politikariak.

Eta horrelako zerbait gertatu zaio EAJko Erkorekari ere Negoziazio kolektiboaren erreformaren aferan Espainiako Gobernuaren aldekoa izan den abstentzioa esplikatzen hasi denean.

 Erkorekak, burua zuritzeko unean, argi eta garbi esan du inoiz ez duela hain gutxi eman hainbesteren truke.

 Gaztelania batuan esan du eta mikrofonoen aurrean.

Baina esan bezain azkar damutu da esandakoaz eta, azalpen berriekin, gehiago nahastu du esandakoa: “En ningún momento he dicho que ‘nunca habíamos conseguido tanto por una abstención […] lo único que pretendía era poner en valor el importante acuerdo alcanzado esta mañana con el Gobierno Español y el Grupo Socialista”. Alegia, esan dudana ez dut esan baina, guztiok entzun duzuenez, argitu nahi dut horrekin lortu nahi nuen gauza bakarra zera zela…”.

Guzti-guztiaren errua, beraz, literalki entzundakoaz “interpretazio gaiztoa” egin dutenena izan omen da.

2.- Egia da Erkorekak abstenitu besterik ez duela egin Kongresuan eta, horren truk, hamaika (bai, 11) “transferentzia” oparitu dizkiola espainiar Gobernu psozialistak Eusko Jaurlaritza psozialistari.

Eta hemen dago txistearen bigarren muina, zeren ematen baitu EAJ azpiegitura guztia prestatzen ari  dela Jaurlaritzara itzultzen denerako.

Hori bai, aberri-herenarekiko erantzukizun-zentzu osoarekin egiten ari da gerorako lana, jakin inork ez badaki ere independentzia-bidea sustatzeko asmoarekin dabilen ala une honetan langabezian dituen leialtasunei zuzendaritza berri bana eskaini ahal izateko premiarekin.

Edozein modutan ere, PaLopez bere buruarentzat errebindikatzen ari da transferentziak etorri izanaren ardura. Zerbaitegatik eta zerbaitetarako da-eta lehendakari…

Bidenabar: bikaina, benetan, hark eta Chaves ministroak taularatutako “epestakulua”, etengabe aritu izan baitira “los intereses de la ciudadanía” goraipatzen, “las estrategias frentistas y  los conflictos permanentes del pasado reciente” arbuiatzen, Gobernuak “zubiak eraikitzeko” (“tender puentes” diote haiek) dituen asmo onak erakusten, etab.

Denak asmoak eta orgasmoak, alajainkoa!

3.- Eta txistearen hirugarren atala transferentziak edo direnak zehaztean etorri da, zeren eta haien artean ezin zen falta aspaldi Madrileko Gobernuak gogo onez oparituko zuen bat, haren ezkerreko eskua erretzeko besterik balio ez duena.

Alegia, nori bururatu ote zitzaion Haur eta Lehen Hezkuntzan erlijioa irakasteko 215 irakasleen “transferentzia” egitea? Madrili ala EAJri? Ez ote zen izango transferentzia hori beste hamarrak jaso ahal izateko “zerga” berezia?

Madrilek transferentzia horri erantsiko dizkion 16,4 miloi eurorengatik ez balitz, guk ere egingo genioke transferentziaren bat Jaurlaritzari: hipotekak, zergak, gastuak…

                                                      (K.M.)

Zorionerako jaioak gara mundu honetara! Hori da gure egiazko erlijioa erakargarri eta moderno bilakatu nahi diguten batzuen azken asmazio teologikoa.

Jakina, “negar-haran” kontzeptua funtsezko ez bailitzan, mezu berri horrekin erlijio-axiomen arabera gizakiak berezko duen sufrikarioa estalirik geratzen da -areago, ezabaturik- sadikoa eta masokismoaren bultzatzailea den erlijio horretan.

Nonbait ahatzi egiten da teologian -zaharrean, bederen- hasierako klaseetan irakatsi ohi zen paradisu zoriontsuaren galeraren lezioa. Eta ahantzi, aldi berean, berori berreskuratzeko -beste bizitza post mortem delakoan, hain zuzen- zenbat sufritu beharko dugun honako honetan, sufrimendua izango baita galdutakoa berreskuratzeko giltza bakarra (oinazeen artean erdituko dira emakumeak, “nekearen nekez” eta “bekokiko izerdiz” jango dugu ogia “bizitzako egun guztietan”...). Eta ahantzi egiten da, halaber,  beste teologia-lezioren bat ere, guri sufrimendu-poxirik aurrezteko jainkoak bere semea gugatik hiltzera (“ba ote sufrimendu handiagorik haren heriotzean izandakoa baino?” esango zuketen behialako predikariek) bidali zuela irakasten zuena.

Bat-batean, hankaz gora utzi dizkigute sinesmen berdaderoaren zutabeak. Baina, egia esan, badu alderdi interesgarririk mundu honetan zoriontsu izateko jaioak garela entzuteak.

Batetik, ez da gutxi harri-mugerraren eboluzio-ahalmenean sinestea eta haren progresismoa bultzatu nahi izatea. Ez da gutxi, bestalde, bizitza (dugun eta izango dugun bakarra, portzierto!) disfrutatzeko eta zoriontsu izateko toki eta garai bat bezala erreibindikatu nahi izatea. Eta ez da gutxi, ezta hurrik ere, aldarri berri horrekin injustizia eta sufrimendu ororen aurkako garrasi iraultzailea eraiki nahi izatea. Ez da gutxi eta ongi dago. Eta egoki da eta zuzen, sufritzen duen gizakiaren ikuspuntutik.

Baina kontua da erlijioz konfundituta dabiltzala aldarrikatzaile horiek, lurreko zoriona inolaz ere ez baita jainko bakarra duten ohiko erlijioen xede. Haietan lurreko bizitza pasabidea da, pasabide huts. Jadanik zeruetako ateen aurretik kendu den “purgatorioa” da lur honetako bizitza, jaiotzeagatik beragatik paradisuratzeko ditugun “eragozpenak”, sufrimenduaren bitartez, desegiten joateko purga-tokia (zenbat eta txiroago, eta justiziak jazarriago, eta bidegabekeriak pairatzeko emeago eta mantsoago, eta negar gehiago..., orduan eta zeruko erresuma ziurrago...). Izan ere, besterik demostratu bitartean, zoriona eta monoteismoa kontzeptu ezkontezinak dira, contra natura religionum deorumque. Are gehiago: etengabe belarrondokoka ari zaizkigun jainko eta gizakiak maitatzeko agindu jainkotiarraren kalibrea fintzeko premia ere aspaldi ikusi izan dute askok zoriona baztertu nahi ez lukeen bide horretan...

Badirudi, beraz, horrelako uztarketak egin ahal izateko oinarri teorikoak ere berregokitu beharko liratekeela... Baina, edonola ere, urrats handia da erlijioz konfunditu direla ikustea. Jainkoak lagun, etorriko da hurrengo pausurik ere.

Momentuz haien zientzia-zintzotasunak ez die onartzen uzten finalitaterik gabekoa dela gu guztion presentzia ilaun hau unibertsoaren bizitzan. Giza-zintzotasunak onartzen uzten ez dien bezala gizakiak ez duela nork bere buruari ezartzen dizkion espektatibak besterik.

                                                        (Aita S. Otana)

 

Libia erasotzeko arrazoi nagusiak, Obamak zioenez, gizakien eskubideak errespetaraztea zuen helburu.

Alderdi propagandistikotik begiratuta bederen (antza, inori ez zitzaion gogora etorri Libiak 2009an petrolio-konpainia atzerritarrak nazionalizatuko zituela esan zueneko hura), UNO-k Gadaffiri leporatzen zizkion 2.000 hildakoetan oinarritu zen erasoaldia. Gizarte libiarraren defentsa hutsa baino ez zen izango kontua. Zeharo defentsiboa eta, nola ez, azkar-azkarra. Martxoan hasita, hor segitzen dute oraindik nola bukatu ez dakitela. Bitartean, defentsa izan behar zuen hartatik haratago joan dira “aliatu onak” eta, ondorioz, espioiak eta mertzenarioak eta infiltratuak eta piloturik gabeko hegazkinak eta bonbardaketa indiskriminatuak, etab. erabili dituzte giza-arrazoiak aldarrikatzeko. Eta kasualitatez bezala edo, petrolio-poltsen gaineko basamortu-zatien araberako mapa berria marraztu dute.

Bitartean, Bahrein eta beste.

Eta, azkenaldian, Siria.

Martxotik hona 1.600 baino gehiago dira Sirian eraildakoak.

Une honetan 10.000 siriar inguru dira Turkian erbesteratuta daudenak; beste 20.000 daude mugako kanpalekuetan, erbesteratzeko zain, gerta dakiekeenaz beldur.

Nonbait egoerak kezkatuta, Ban Ki-moon-ek “jendea hiltzeari uzteko” eskatu omen dio Bachar Al-Assad lehendakari siriarrari:

"I again strongly urge President Assad to stop killing people and engage in inclusive dialogue and to take bold measures before it's too late".

Detaile bat UNOko idazkari nagusiaren aldetik!

                               (K.S)

Atzo italiar gantz-lapikoa, gaur frantziar obsexoa eta ministro milikaria, egunero sotanadun pederastak… kontua da ez dagoela egunik non “gure” mandatari politiko-ekonomiko-erlijiosoek euren zintzilikarioen berri ematen ez diguten.

Petit mort delakoa xede, gauez eta egunez, bulegoan, hotelean, sakristian zein hegazkinean, haien apeta antonomasikoarena da ezagutzen duten mintzo bakarra.

Hankartekoa iparrorratz, garbi erabaki dute haien aginduetara dagoela mundu guztia, berdin lagun, lagunen ahaide zein adingabe. Oro da txortagai.

Haien apetak asetzeko zulo umelen inguruan moldaturiko tresna hutsak baino ez dira azafatak, bulegariak, haurrak , langileak, gizaki guztiak…  Fisikoki eta sinbolikoki.

Botereak eta prestigioak eman ohi dien erakarpenaz baliatuz hasieran, eta arras naturala iruditzen zaien bortxakeria erabiliz zahartzean, txortan egitean dute etengabe gogoa gure etorkizuna eta gure diruak euren ardurapean dituzten handi-mandi  horiek.

Hartan eta jaten eta lo egiten ematen dituzte eguneko ordurik gehienak. Idiskoen gisan, animalia hutsak bailiran.

Eta txortan-edo egin bitartean, izorratu besterik ez dute egiten menpekotzat duten jendea eta gizartea. Sinbolikoki batzuetan, fisikoki eta errealki gehienetan.

Erriberako hark zioen moduan: “Sólo piensan en follar y lo único que hacen es joder”.

Txortan egitea dute xede, baina izorratu besterik ez dagite!

                                                    (K.S.)

Ezaguna da: historialarien artean denetik dago. Batzuk jakintsuak dira, beste batzuk oso azkarrak, ez da falta jakintsu eta azkar izan gabe gutxienez “biziak” edo direnak. Guk, halere, profeziatan ezin hobea den historialari bat dugu ikusmiran.

Historia katedratikoa ofizioz eta Opus-eko numerarioa bokazioz, histori perspektiba zuzenak eta zorrotzak izateko moduan dagoela ematen du, aspaldidanik baita EAko idazkari baten pisukidea, bai, hala da, egun Bildu barnean dagoen partidu horretako idazkari baten pisukidea.

2008ko martxoaren 23an, Espainiako kongresurako hauteskundeak egin berri zirela, Opus-eko numerario ospetsu honek oso garbi ikusi zuen egoera. Izan ere, era profetikoan erantzun zion El País egunkariak egindako galdera garrantzitsuenari:

“P. ¿La aproximación electoral indica un fin del ciclo de la hegemonía nacionalista?

R. Eso sí, y a la larga será histórico. Creo que esa hegemonía nacionalista tan exagerada de hace veinte años era artificial. El terrorismo influyó, a ras de pueblo, en eso. Ahora, y a pesar de que ETA siga matando, se ha perdido miedo y eso permite una recuperación de espacios sociales por parte de los no nacionalistas. Está habiendo un cambio a más pluralidad y a un mapa más real”.

Analisi objektiboa eta zorrotza, zinez. Eta profetikoa, agi denez. Hurrengo hauteskundeen aitzakiarekin egin zituenak bezalakoa. Estilo fosilizatu berekoa.

Bildu sortu denetik haren lagunak ez du protagonismo gehiegirik izan komunikabideetan ez eta, antza denez, politika-munduan ere, baina suposatzekoa da lehen eskuko berriak ere izan dituela katedratikoak bere analisi politikoetarako.

Gainera, asko omen daki euskaldunon historiaz, pendulu patriotikoez eta Aitorrez eta Tubalez eta bestez.

Horregatik gaude orain denok zain, haren analisi berrien esperoan.

Penduluaren mugimendua dela eta, akaso bestelako perspektiba objektiboagoak eskainiko dizkio Einsteinen teoriak Euskaldunon Historia larriari.

                                         (A.M.)

Laudiotik igarotzean, lagunak beti gogorazi behar digu garai bateko pasadizoa, alegia, bilbotar hark “Aceros de Llodio” enpresaren izena urrundik ikustean adiskideei esan zienekoa: “¡Qué!¿Nos hacemos?”.

Maiatzaren 22koa ikusita, estatu espainoleko hiriburu zenbaitetan kaleratu direnek ere garbi izan beharko lukete non gauzatu den benetan aldarrikatzen duten hori: “Egiazko demokrazia, orain!”.

Euskal Herrian, hots, ez Nafarroako Gobernuarentzat, ez ETBrentzat, ez Afrika delako horrentzat existitzen ez den Euskal Herriko Hegoaldean demokrazia errealerako hurbilpen esanguratsu bat burutu da “Bildu”-ren inguruan: ohiko analfabeto politikoen partitokrazia merkeenari aurre eginez, euskal jende-multzo handi batek politika munduan “profesionalizatzea” eta betiko eternizatzea inoiz pentsatu ez duten herritar arruntak hautatu ditu hurrengo lau urteetan res publikoaz arduratu daitezen.

Aurpegi ezezagunekoak, konpromisoari uko egiten ez diotenak, euskal  erro garbiko solidarioak, kaleko herritar xeheak izango ditugu behingoz euskal politika garaiko esparrutan arduradun.

Hain zuzen ere, “Democracia real, ya!”-koek Espainian barrena aldarrikatzen dutenaren ildoko fenomenoa (zentzu bikoitzeko fenomenoa!).

Eta, paradoxikoa lirudikeen arren, Estatu espainolak eta bere indar ideologiko-politikoek behartuta sortua, izan ere, ezkerreko euskal mugimendua burugabetzeko, deuseztatzeko eta antisistema bihurtzeko diseinatutako estrategia bati esker bideratua izan baita Euskal Demokrazia Errealaren lehen urrats hau.

Altzairuzko urratsa!

Euskal altzairua!

Altzairu eredugarria!

Altzairu esportagarria!

ACEROS BASKOS!

¡Ké! ¿Nos hacemos?

                                          (K.S.)

Gaueko hamabiak baino hamar minutu lehenago Euskal Herriak oinarrizkoenak dituen eskubide politikoak onetsiak ikusteko.

Haien demokrazian jolastu ahal izateko!

Haiek jarritako arauekin aritzeko!

INDEPENDENTZIA lortzeko aurrerapausua izan dakigula eta ez haien zurrunbiloan irentsiak izateko!           

                                                               (J.S.)

Begi bistakoa da espainiar gobernuaren ahuleziak ez diola ematen floriturak egiten ibiltzeko, ez arlo ekonomikoan, ez politikoan, ez eta ezin hurbilago duen elektoralean ere.

Azken bi hauek direla eta, BILDUk ekarri dio azken arantza zorrotza bihotzera.

PPren estrategia obtuso-manikeoari segituz, BILDUren zerrenda guztiak inpugnatzea erabaki zuen. Presekin eta panikoekin ez zuen aurrekoan ANVrekin burutu zuen kalkulu elektorala egin, zeinak “demokratikoki” hainbat erakunderen jabetza eskaini baitzion Frente Espainolari , eta , ala!, Konstituzionalera bidali zituen ezker abertzalearenak ziruditen zerrenda guztiak, betirako debekua jaso zezaten.

Azken orduan, halere, Rubalkabaren estrategia segidista itsuarekin egindakoaz damutzen hasi dira PSOEzialistak, Euskal gizartearen parterik handienak (espainiar gobernukoen alderdikide asko barne) alde guztietatik begiratuta injustizia eta kirtenkeria politiko-juridikoa den horren aurka posizionatzeari ekin dionean. Europara errekurritzeko posibilitatearen abisuak ere izan du eraginik, antza, azken orduko damutze horretan.

Horregatik, orain, azken unean, behin prozesu inkisitorial-juridiko guztia abian jarri ondoren eta haren kontrako egoera sozio-politiko larria ikusita, trilema gisara aurkeztu nahi izango dute PSOEzialistek lehen dilema manikeo gisa planteatua zutena: irtenbidea ez datza zerrenda guztiak legeztatzean ala guztiak legez kanpo uztean, ez, izan ere bada hirugarren bide bat, zuzenbidearen espirituarekin lotuagoa, demokratikoagoa, justuagoa… eta elektoralki interesatuagoa ere, hau da, oraingoan ere ANVrekin jokatu zen bezala jokatzea, hots, PPSOEk eskua ezin sar dezakeen lurralde batasunoetako hainbat zerrenda legeztatzea (horrek, gainera, PNVri egingo dio kalterik handiena) eta PPSOErentzat errentabilitate politikoa atera litekeen esparruetan ezker abertzalearen zerrendak legez kanpo uztea.

Konstituzionaleko epaile “aurrerakoiak” ere enteratu dira horretaz eta, hain bereziak omen direnez, auskalo zer egingo duten, baina apustuek hirugarren “irtenbide” demokratiko horren alde jokatuko dutela adierazten dute.

Horrek guztiak, jakina, hiru diskurtso-mota idatzaraziko dizkie alderdi guztiei hauteskunde-kanpainaren hasiera markatuko duen erabaki  apoteosiko horren ondoren: zerrenda guztiak legeztatuko balira, diskurtso bat, “idolo” desberdinen laudatzearekin: sistema demokratikoarena, mobilizazioaren premiarena, manipulazio politikoarena…; zerrenda guztiak legez kanpo geratuko balira, beste diskurtso bat, zeharo PProa, ultramontanoa bezain maniatiko-aluzinantea alde batekoena, eta arras katxondo-sarkastikoa eta aluzinatua beste aldekoena; eta, azkenik, Konstituzionalak trilemaren hirugarren irtenbidea planteatuko balu, PSOEren gustukoa eta, errealismoa dela medio, haren aliatua izango den eusko alderdi pragmatikoren baten erdi gustukoa ere seguruenik, diskurtsoak ikustekoak izango dira, alajainkoa!

Antologia bat egiteko modukoak!

Gaueko 12etan erantzuna.

                                                          (K.M.)

Oso da bitxia espainol praktikanteen kirtenkeria linguistikoa. Psikiatren esparrukoa, alegia.

Egunotan, esaterako, ingeles monarkia areagotu eta zeharo finkatuta geratu omen da Ingalaterrako William printzea Catherine Middleton delakoarekin ezkondu denean.

Espainiar egunkari-aldizkariek, halere, arazo larriak izan dituzte protagonista “historiko” horien izenak ematean, ez baitute ulertzen, antza, nola egon daitekeen beste hizkuntzetan izen propiorik gaztelaniazko ordainak hain argiak, naturalak eta “jainkoak agindu bezalakoak” direnean.

Ildo horretan, lehia latza egon da haien guztien artean protagonisten izenak era jatorrenean (espainol “castizo”-an, esan nahi baita) ematen lehenak izateko orduan.

Aitortu behar da, Noruegako Haakon eta Mette-Marit kenduta (arrazoi ebidenteengatik nonbait), Europako monarka eta monarkagai guztiekin duten jokamoldea baino ez dela hori: Ingalaterrako Isabel , Carlos eta Camila, Suediako Victoria eta Daniel, etab.

Ildo horretan, beraz, protagonisten izenak Cuenca hurbilekoak balira bezala eman behar zirela bururatu zaie medio gehienei (El Mundori , El Paisi, ABCri …), hots, “gaztelania profundoan”: “el príncipe Guillermo de Inglaterra y Catalina Middleton”. Salbuespen txiki batekin: Holako monarkiazaleei gehiago gustatu zaie “Guillermo y Catherine” deitzea, glamour gehiago eskaintzen uste baitie uztarketa horrek aldizkariko testuei eta argazkien oin-oharrei.

Egunkari-aldizkari haietako batzuk, dena den, zalantzak izan dituzte protagonisten izenak eskaintzeko orduan  ez baita falta “Guillermo y Kate ya tienen casa” edo “el príncipe Williams y la princesa Catalina” bezalakorik.

Extranjerismo exotikoak mantentzekotan, halaz ere, “hurbileko” izendapena da gogokoen edo dutena: “Guillermo y Kate” ( “Keit” moñoñoa ahoskatuz, jakina).

Tamalez, oharkabeko arazoa etorri zaie gainerakoen izenak ematean, arrazoi ezezagunen bategatik, ingelesez mantendu baitituzte guzti-guztiak: “los padres de la novia, Michael y Carole Middleton” (ez dira, ez, bistan da, “Miguel” eta “Carolina”), “el hermano de la novia, James”, “la diseñadora Sarah Burton” (ba al da “h” bat ezabatzea baino gauza errazagorik kontu guztiak behar bezala koadratzeko?)… Eta nekez aurkituko da bertan “Eustaquio”-rik, “Paulino”-rik, “Modesto”-rik edota “Eulogia”-rik.

Horregatik, hain zuzen, printzesa berriaren ahizparen izena debekaturik izan bide dute gaztelaniaz ematea, ez baitzaie oso aristokratikoa iruditu “Felipa” deitzea.  Neskatoa “Philippha” bezala geratu behar dela Historiarako erabaki dute espainolek (edo “Pippa” bezala, oso-oso lagun direnentzat).

Ez dute erremediorik!

                                             (J.U.)

"Creo que hay que resistir: éste ha sido mi lema"

Independentistak Baigorri Eguna.

Bilduk (Ezker Abertzaleak, EAk eta Alternatibak) Gernika-Baigorri Eguna.

Aralarrek aurrekoekin nahasi gabeko Baigorri Eguna.

Abertzaleen Batasunak inorekin nahasi gabeko Baigorri Eguna.

EAJak Plaza Barri Eguna.

Hamaika1ek Baserri Eguna.

GORA !!!!!

Atzo, “Azkue Fundazinoa” bere batua-bizkaiera konbertsorearekin albistegietan protagonista.

Bihar, akaso, batua-gipuzkera konbertsorea izango da albistea.

“Harria” hitza “Arriya” idazten dela jakinarazteko, nonbait.

Etzi… nork jakin!

Hain gara, alajaina, anarkoak eta geure baitakoak euskaldunok!

Antza denez, Herri ostixa hau inoiz ez da ohartuko hizkuntza bakarraren (bakarraren, bai!) garrantziaz, premiaz, ezinbestekotasunaz.

Herri azkar honek inoiz ez du ikasiko zertan datzan mundu globalizatu honetan Herri gisa irauteko lehen baldintza. Inoiz ez du ikasiko nondik nora doan gutxieneko bidea.

Hitzez besterik dioen arren, Herri honek praktikan bere burua bota nahi du.

Erabakita du dagoeneko; eta ez du besterik adierazten bere praktika linguistikoak.

Hori bai, lasaitasunez eta modu erromantikoenean, antiekonomikoenean, pluralenean… egingo du alde hemendik.

Inguruko hizkuntza hegemonikoetako hiztun elebakar guztiak txapelarekin agurtzen dituen bitartean.

Baina pozarren, edonola ere, eta euskalki guztien idatzizko lekukotasun antzu bezain alferrikakoa kosmos isilaren ezteustasunerako utzita, horri baiteritzo benetako, erabateko eta behin betiko garaipena.

Txapeau, beraz!

                                           (P.M.)

Falta zitzaiguna!

Oraingoan euskaltzain bat dugu (ez edozein, ez, Euskaltzaindiko idazkari jauna baizik), mosketariz jantzita eta ezpata beharrean luma eskuan duela, alarguntsak sokorritzera eta bidegabekeriak desegitera plazaratu zaiguna!

Sinestezina bezain patetikoa!

Bai, patetikoa, zinez! Batez ere, harira ekarri nahi duen benetako arazoa zertan datzan ere ez dakielako. Eta patetikoa, orobat,  lasto bibliko zenbaiten artean, fariseukeriaz eta hipokrisiaz pontifikatzen ausartzeko ahalkerik ez duelako.

Kontua da, behiala erabili zuen florete dagoeneko herdoilduaren deiak bultzatuta,  adiskide edo duen umezurtz gizagaixoa defendatzeko egin duela jauzi mundu makur honetara, eta, bide batez (nola deritzo hiri batetik igaro den ibaiaren aitzakiarekin hartzen den gai berriaren jolasari?), etsipenezko baldintzetan dagien defentsa numantino horretan, bere neurrira irudikatutako erroten kontra ere “ausartu” dela.

Alegia, apaiztu berri dirudien kixote honen errotak “euskara ikasteko eta bertoko kultura propioa landu eta bultzatzeko, sekula santan urratsik mikroskopikoena ere egin ez duten” kakotxen arteko “abertzaleak” direla ematen du lehen begiratuan bederen. Eta logikoki, batek pentsatu nahiko luke Anasagastiak eta Azkunak bezalako politikari monolingueak dituela lumadunak gogoan.

Baina ez, ez da hala; buruan duena beste alor bateko “abertzaleak” bide dira, hots, “ahoz bederen, odola emateko gerturik omen daukaten hipokrita” horiek. Eta, ondorioz, irakurleari berehala ezabatzen zaio Anasagasti-Azkunen irudia argazki horretatik, besteak beste,  politikari horien ezpalekoei aspaldi ahaztu zitzaizkielako “Gora Eta Gora” delakoaren konpasak betetzen ez dituzten abestiak, eta bereziki Eusko Gudarien tradiziotik zetozkienak.

Beraz, hori irakurrita, inork ez daki dagoeneko euskaltzainari pitzaduraren bat sortu ote zaion kaskoan ala oraindik ez den ohartu berak hain sutsuki oldartzen duen ezker abertzalea (garai batean herkide izan zituen haiek berak!) dela euskararen eta euskal kulturaren aldeko apustu handiena egin duen “alderdia”. Kuantitatiboki eta kualitatiboki.

Jakina, Alzheimerra ere izan liteke. Baina ez dirudi hala denik, ez.

Tamalez, beste zerbait izan du euskaltzainak gogoan, hots, olagarroarena egin eta lumatik isuritako tinta ilun eta uherrenarekin nahasi uren gardentasuna eta, bidenabar, euskaldunok arazo honetaz dugun pertzepzio aratza okertu eta ustelarazi. Besterik gabe.

Baina, zorionez, Jon Juaristiren adiskidetasunek eta ustezko bertute pertsonalek ez dute inolaz ere zurituko haren presentzia EUSKARAREN GIZARTE-NORMALKUNTZArako beharko lukeen Euskararen Aholku Batzordean.

Inondik ere ez!

Hamaika urtez mantenduko balute ere!

                                                                        (A.M.)

                                                     (J.U.)

Ipar Ameriketako GKE-ONG zenbaitek argitaratu berri duten txosten-rapport batean adierazten denez, lehoia desagertze zorian dago Afrikan.

200.000 baino gehiago izatetik, mende eskas batean, 75.800 izatera pasatu ziren panthera leo leo izeneko lehoi afrikarrak 1980an. Gaur egun 40.000 baino gutxiago dira geratzen direnak. Kalkulu ezkorrenek zehazten dutenaren arabera, 23.000 lehoi besterik ez da bizi afrikar kontinentean.

Lehoiak, izatez, ia zeharo desagertu dira Afrikako 26 estatutatik eta, egun, zazpi estatu baino ez dira beren lurraldeetan mila lehoitik gora gordetzen dituztenak: Botswana, Etiopia, Hegoafrika, Kenya, Tanzania, Zambia eta Zimbawe.

Kolonialismo basatienaren aurretik, ohikoa zen lehoien eta gainontzeko felinoen desagertzearen arrazoiak bertako biztanleen beldurrekin, ohiturekin eta espazioa konpartitzeko arazoekin lotuta aurkitzea.

Baina, harrigarriro, gaur egungo lehoien depredadorerik handienak amerikar ehiztariak dira. Horrela, entzuten den bezala, ipar amerikarrak dira afrikar lehoiak akabatzen ari direnak.

Azken hamar urteotan, esate baterako, bikoiztu egin da ehiztari “handi” horien kopurua eta, datuek diotenez, modu “deportiboan” ehizatutako azken 6.000 lehoietatik bi heren (4.000 inguru) Ipar Ameriketara joan dira, yankiak baitira berdin larruaren zein hanka, hezur edota buruen erosle sutsuenak.

Baina abiadura honetan, tamalez, deporte sanoa egiteko ehizarik gabe geldi daitezke inperialismokumeak laster asko.

Nonbait, riflearen kulturaren eragozpenak.

                                      (K.M.)

Manuel Larramendi-ren azken orduko komunikatua (Corografia, 1754):

"Baldin elkar hartuko bagenu guziok, nor bere sailari datxekiola, Frantzian ikaratuko genituzke frantziar guziak, eta Espainian espainiar guziak.

Non da ordea elkarte hori?

Nagoen isilik.

Nere min garratzena da, are ez ditugula ikusten honetatik darraizkigun kalteak eta gaitzak, eta dirudienez, ezagutuko ere ez ditugula, ditugun on pixkak galdu ditzagun artean”.

                                             (K.S.)  

Harrituta irakurri dugu Mendiguren Elizegiren azken artikulua Juaristiren presentzia Euskararen Aholku Batzordean defendatzen.

Harrituta, baina haserrea atera ezinik!

Eta ez, hain zuzen, inork horretan antzeman zezakeen iritzi-desberdintasunagatik, ez, horrek haserretu baino gehiago eztabaidarako adorea pizten baitu normalean.

Artikuluari isurtzen zaion kriterio-anabasa posmodernoa da benetan kezkagarria eta haserrea izoztu diguna.

Hitz-jarioaren inkontinentzia gorabehera, horrelakoetan ez du balio etsaien ustezko balio intelektualaz eta etsaien zinezko balio praktikoaz (zein etsai ez da ona hartatik eta hartaz ikasteko?) argudiatzeak, eta, tolerantzia eta balore demokratikoak direla medio, kapelatxo erretorikoa atera, eta hauts magikoak hemendik, pase toreroak hortik, gero untxitxoa, txuri-txuria, jendearen aurrean ateratzeak, eta, amaiera biribiltzeko, erdal praktikanteen aurkako jipoiarekin Juaristi beatifikatzeak.

Argudio mota horrekin laster otuko zaigu Ratzinger-i, eliza katolikoaren fede-hedapenerako plangintzak egiteko orduan, ateoak ere Konferentzia Episkopaletako kide izenda ditzala eskatzen hastea.

Baina ez, ez du balio, ez eztabaida serio baterako behintzat.

Euskaldunok gobernuaren erabaki batzuekin barnean sentitzen duguna ez da gure ahalmen “prelogikoa” hutsagatik izaten, ez eta gure erraietatik sortu ohi den amorrazio alimaleagatik ere.

Eta oraingo kasu honetan ere ez da horregatik.

Joko dialektiko eta artifizialen gainetik, hemen denok jakin behar genuke zer erabakitzen den Juaristiri domatzailearen papera eman zaion zirko madarikatu honetan: izena eta izana dituen hizkuntza baten biziraupena da jokoan dagoena, horrela, huts-hutsik eta besterik gabe, euskararen iraupena.

Eta Juaristiren izendapenarena eta beste hainbatena ez da Vayasemanitako esketx anekdotiko bat edo euskaldun tristearen irribarre-ahalmena pizteko Gobernu Baskoak montatu duen boutade bat.

Gure hizkuntzaren biziraupen (“normalkuntza” deitzen diote batzuk) prozesuaren barneko hari eta estrategia erabakigarriez ari gara. Eta haren esparruko erakundeak erabakiorrak eta erabakigarriak dira, besteak beste, zoritxarrez, “hizkuntza-politika” zehatza erakunde horietako pertsonek bideratzen eta erabakitzen dutelako. Hiztun arruntok baino askoz gehiago, ez zalantzarik izan.

Juaristi unamunianoa da bere zentzu hertsienean. Afizioz eta ofizioz, bilbotar haren irudia du eredu eta haren ispiluan ikusita kalkatu nahi izan ditu beti bere buruari prestatu dizkion pertsonajilo guztiak. Berdin katoliko-militar, judutar baketsu, ezkerreko inteleztual, eskuineko pistoloidun edo higuina sor dion hizkuntza baten normalkuntzarako batzordekide, Juaristiren bokazioa antzerkia da (a, nolako estetika PLopez-en ondoan erakutsi zuena!) eta inkoherentzia guztiak trasegatzeko ahalmena du RiberadeDuero on baten argipean.

Eskubidea du; eta inork ez dio hori ukatzen.

Baina Juaristik oso garbi du aspaldi utzi ziola euskal mundua dei edo litekeen honen partaide izateari.

Bere burua unibertsaltasunerantz deitua zuela eta, aspaldi geratu zitzaion probintziano eta txikiegi euskaraz mintzo den munduska hau. Are gehiago, nonbait azalean garauak ere sortzen zizkioten eta sortzen dizkiote euskal munduak, euskararen etorkizunaz arduratzen direnek txapeldunek. Adibide baterako, eta ulertze-arazoak gorabehera, etnografi lan baterako litzateke jakitea noizdanik ez duen herriko txapeldun horietakoren bat ikusi eta harekin hitz egin euskaraz.

Izan ere, Juaristiren euskara euskara protesiko-filologikoa baino ez da, inolako kultur atxikimendurik sorrarazten ez diona, eta inolako hizkuntz identifikaziorik ez dakarkiona. Euskaraz hitz egiten du besteok latinez hitz egiten genuen gisa berean: distantziatik, makuluekin, paperen gainean eta, ahal zelarik, novempompulaniako erromatarrik ez aurkitzeko itxaropenarekin.

Eta eskubidea du horretarako ere.

Eta eskubidea du, baita ere, euskara batua swahilia bezain interesekoa duela esateko, eta bost axola zaiola aldarrikatzeko, eta euskara bateratu horren normalkuntzaz eta etorkizunaz ez kezkatzeko eta, are, paso egiteko.

Baina arrazoi horiek berek ematen dute aditzera Jon Juaristik ez duela Euskararen normalkuntza prozesua sustatzeko eta bideratzeko den Aholku Batzordean egoteko zilegitasunik.

Eta are zilegitasun gutxiago euskararen normalkuntzaren aldeko apustua egin duen eta konpromiso irmoa erakusten duen gizarte honi bizkar emanez eta hartaz iseka eginez.

Juaristik ez du Euskararen Aholku Batzordean egon behar!

Berriro eta ozenago errepikatuko genuke, inoren buru egoskorra bigunduko zela jakingo bagenu: 

Juaristik ez du Euskararen Aholku Batzordean egon behar!

Juaristiren destituzioa da Kultura Sailak euskaldungoari zor dion lehen normalkuntza-lana!

                                               (A.M.)

Ez gara gu, egia esan, esamesa, txutxu-mutxu eta kotileoren zale. Baina hori esanik, segituan erantsi beharko genuke, adiskide hark zioen moduan, beharrezkoa denean baizik…

Aurrekoa aitortuta, goazen esamesaka aritzea irudi lezakeen kritika politikoa edo egitera.

Ez gara gu izango partidu politikoei, behin botere-guneetara iritsi eta gero, xiringitoak antolatzeko eskubidea ukatuko diegunak. Lan handia egiten dute horretarako eta, ezaguna da, horretaz bizi behar dute gero gizagaixoek.

Baina xiringitoak zein bodegijak montatzeko eskubidea onartuta ere, onartezina dena gezurretan harrapatzea da: gezurrak handik eta egia erdiak hemendik…

Jokabidea behintzat garbia eta purua beharko lukete politikariek. Eta negozio bat montatzen badute, egia esan dezatela gutxienez. Honela, esate baterako:

-          Begira, kortiho hau montatu dut eta, parlamentuko bozketetan gehiengoa dudanez, nire anaia jarri dut nagusi, nire partidukide honen emaztea jarri dut lehendakariorde, beste haren alaba idazkari, harako haren amorantea diruzain, etab. Eta honekin aterako ditugun etekinak, bai politikoak eta bai ekonomikoak, geure onerako izango dira. Ulertzen? Bai, geure partidurako eta bai geuretzako ere.

Horrela mintzatuko balira, ez da zalantzarik guztiok mirestuko genituzkeela eta ez genukeela haien kontra ezer.

Baina zoritxarrez ez dute horrela jokatzen ikasi oraindik. Eta hara non, gezurretan harrapatzen ditugu sarritan. Edo bestela, erdi egiatan, edo gauzak isilik egiten, inor ohartu ez dadin, ahal bada.

Haserreen lapikoa destapatu da Jon Juaristiren kasuarekin, zeinari buruz inork ez baitaki zergatik agertzen den Euskal Herriko Agintaritzaren Aldizkarian “Hizkuntza-normalizazioaren prozesuan eragina duten arloetako pertsona ezagunen” artean kokatua. Euskararen normalizazio-prozesuan, nor eta bera! Gezurra ala sarkasmoa?

Nork jakin!

Baina zerrendatik tiratuz gero, ez dirudi gezur-sarkasmotxo hori bakarra denik.

“Hizkuntza-normalizazioaren prozesuan eragina duten arloetako pertsona ezagunen artean” agertzen da, adibidez, inork ezagutzen ez duen beste Jon bat, Txarli Prietoren sagakoa eta Hezkuntza Saileko komisario ideologiko baten semea izateagatik zerrendaratua izan dena.

Gezurra? Sarkasmoa?

Egia esan, Euskararen Normalkuntzaren prozesuan eragin ezin handiagoa duen Arabako Juventudes Socialistas-eko Idazkari Nagusia da gizona eta, denborarekin, zalantzarik ez, oso izango da ezaguna.

Baina ez da oso jolas polita isil-gezurka egiten dutena, ez. Batez ere, oso konponbide erraza daukanean horrek: esan dezatela egia, eta kitto!  

-          Zuek baino botu gehiago dugu, ezta? Jaurlaritzan gaude, ezta? Ba, nahi duguna egingo dugu! Bai?

Eta nor izango gara gu gero, ezer esaten hasteko?

Eskubide guztia dute xiringitoa eta kortihoa nahi duten bezala antolatzeko!

                                                             (J.U.)

Hegel-ek bere garaian idatzitako esaldi bat, deskontestualizatua eta geurera ekarria:

"Pues el final de tales años de aprendizaje consiste en que el sujeto escarmienta, se integra con sus deseos y opiniones en las relaciones existentes y la racionalidad de las mismas, entra en el engranaje del mundo y logra en él un punto de vista adecuado"  (Lecciones sobre la estética, 1989, 435).

Barnean daraman zinismoak egiten du gurean ere egiazkoagoa "konstatazioa".

                                              (K.M.)