Julen

Laruntin bertso afaria nuen.ailetu nintzen herrira eta kantulagunarekin gelditu nintzen ostatura bidin arrautu nitun orduterdi lenago triki poteoan hasiak zirenak. Ikusi orduko neregana etorri zen, eta aitortu behar dut poztu nintzela, herri ezezagun batera agertu eta bakarrik pertxeldun pare sentitzen hasten zarelik poza ematen baitu nobatte hurbildu ta kaso egitea. Ordurako poteoan hartuak zittun trago batzuk ta sumatzen zitzaion. Aipatu nion bertze bertsolariarekin ostatuan gelditu nintzela eta joanen ginela gero beraiengana. Baina berak ezetz, haiekin joateko ta haiekin joateko, …ta nik ezetz, lasai, egoteko topatuko genitula gero, herria etzela haundia ta…berak erre ke erre, azkenean nerekin etorri zen ostatura. Baina poteokoak joanak zirela eta berak antza ipurdia ezin kieto mantendu eta bertsolaria iritsi bitartean tabarra ederra eman ziten, topatuko gintuela eta joanen ginela poteokoak zeuden lekura. Zorionez agertu zen bertsolaria eta joan ginen bertzeak ziren lekura.

Han lasai ederrin solasin ari ginela,dagoeneko lasai utzia zigula ta…bapatean ondora hurbildu eta hor hasi zen lata ematen bertso batzuk kantatzeko eta pelmada ederra eman ostean non jarri eta nola jarri ere erran zigun (bapatean manajer eta guzi ari ginela sentitu nuen) bertsolariak herriak eskatzen duena egin behar dugula ta, bota genitun hiruna bertso. Gizona konten gelditu zen benpin ta etzen gutti.

Juan ginen afaltzera, herriko auzo bateko elkarte batera eta han afarian etzen gure onduan jarri,..eskerrak, bino postrea bino len inguratu zen berriz ere guregana, hasteko kantatzen , botatzeko sarrera gisara bertso batzuk…orainik afaltzez ezkinun akautu bino…oihu bat bota eta jendea ixilarazi zuen. Ez genuen bertsorik bota eta zorionez jendeak etzion kaso haundirik egin baina kosta zitzaigun gizona toreatzea! Halakoren batean postreak atera ta berriz ere gure atsedenerako bakean utzi zigun.

Ailetu zen hasteko ordua eta trikitilariek pare bat pieza jo orduko hasi ginen kantuan. Hantxe jarri zen tipua gure parean genuenaren gibelean xutik, segurata baten pare guri begira. Bertso bat bota eta mikroa kendu zigun berak bertso bat “rezitatzeko” , (kantatu erran behar nuen baina soberaxko izanen zen egin zuena azaltzeko). Lehen zati osoan hor egon zen guri tabarra ematen eta gibeleko mahaikoei traba egiten. Orain hasteko, orain segitzeko, orain gelditzeko, orain bukatzeko….latoso bat izatetik amets gaizto bat izatera pasa zen.

Bigarren zatira ere pasa ginen eta igual nekatua egonen zela edo, azkenean bere mahaian jarri zen. halare ari ginen gustora kantari ta nor agertuko parera eta berriz ere bera!!ixiltzeko, bukatzeko saioa, trikitilariek jo behar zutela eta aski zela… Ez genion kasurik egin noski!

Bertze edozeinek erdiarekin matelezurko pare bat emanak izanen zizkion baina noski guk hori ezin dugu egin, …nola eginen dugu ba deus txarrik? bertsolariak gara! Bizpairu bertso “pertsonaiari” ta irrifarre batez agurtu ta etxera!

Leku guzitan daude pertsonaiak, baina honek marka guziak hautsi zituen, .. ia nere pazientziarenak ere!

horrelakoak filosofiaz hartu beharko ttugu...ala, ongi segi!