IPUINAK

Sartu hau bukaeran:

Oso erreza zen erabiltzeko. Bat-batean gizon arraro bat agertu zen.
-kaixo lagunak, nola duzue izena? Ni Max nahiz – esan zuen elfoak.
-kaixo Max ni Anton dut izena.
-mm… ni Grimme naiz….-esan zuen Grimmek.
-Zuekin bidaiatu dezaket?- galdetu zuen ezezaguna.
Anton Grimmeri begiratu zion eta Grimme buruarekin baietz esan zuen.
-Bai etorri.
Eta hiru heroiak bere bidearekin segitu zuten.

Bazen behin bi heroi, bat pertsona zen baino bestea nanoa zen. Pertsona Anton zuen izena eta nanoa Grimme zuen izena. Mundutik bidaiatzen zuten eta beraiek nahi gabe mundua salbatzen zuten bere ekintzekin. Grimmek aizkora baliotsu eta magiko bat zuen nanoentzak erlikia preziatu bat zena baino berak jakin gabe eramaten zuena, Antonek berriz espata normal bat zeukan.
Gau ilun batean Grimme eta bere laguna basoan kanpatu zuten.
-Gau ilun hau ez dut gustuko, zonbira usaintzen du…- esan zuen nanoak.
-Ni ere usaintzen dut baina badakit zure sentikortasuna handiagoa dela eta badakit hemendik zonbiak daudela.-esan zuen Antonek.
Afaldu egin zuten eta bukatzerakoan zonbiko usaina askoz handiago zen.
-Gizon prestatu hemen datoz zonbiak.-esan zuen Grimmek
Antonek espata atera zuen eta borrokarako prestatu egin zen bat-batean hiru zonbi agertu ziren baina Antonek bazekien Grimmeren trebezia aizkorarekin eta ala frogatu zuen labar batekin bi zonbi hil zituen eta bestea Antonen espatak beste zonbiaren eztarria ebaki zuen bitan.
-Lasai gehiago datoz- esan zuen nanoak.
Beste lau zonbi agertu ziren zuhaitz tartean eta nanoaren aizkora berehala bi, bi zatitan ebaki zituen. Antonek espatarekin giro bat egin zuen eta beste zonbi bat hil zuen buelta eman zuenerako ez ziren zonbirik geratzen ez zirenak hil korrika atera ziren.
-Borroka erreza…-esan zuen Grimmek.
Bideari ekin zioten eguna lasaitasunez joan zen Urleraiono. Herri txiki horretan jende gutxi bizi zen. Bi egun egon ziren bertan baino bat-batean gudako tronpetak jo zituzten gerlaririk gertuen zuenari zer gertatzen zen galdetu zion.
-zer gertatzenda? zer dira tronpeta horiek?-galdetu zuen Antonek.
-Gudan gaude!Harresietara denok!-esan zuen gerlariak.
-Baina zer erasotzen du hiri hau?-galdetu zuen berriz Antonek.
-Joan harresietara eta begiratu zu.-erantzun zion gerlariak.
Korrika igo ziren nanoa eta bera eta bere harridurako gizon-piztiak eta zonbiak zirela ikusi zuen. Ehunka zeuden eta kañoi handi bat zeukaten kañonak tiro bat egin zuen eta egurrezko harresia bota zuen. Kaoseko piztiak korrika harresiaren zulora joan ziren korrika hirian sartzeko. Bitartean Grimmek oihu egiten zien.
-Etorri hona hil nahi baduzue eta nire aizkora probatu nahi baduzue!
Piztiak hirira sartu ziren eta borrokan hasi ziren hiriaren gerlariekin. Azkar Grimme eta Antonek borrokan hasi ziren gizon piztiak eta zonbiak hiltzen. Borroka handia egon zen baina azkenean hiriko gerlariak irabazle atera ziren baino prezio itsusi batengatik. handik eta hortik pertsonen eta piztien gorpuak zeunden. Antonek espata kendu zion pizten jaunari. Espata polita zen eta magikoa zirudien ez zuen ia pisatzen.

Bazen behin bi heroi, bat pertsona zen, baino bestea nanoa zen. Pertsona Antonek zuen izena eta nanoa Gremmik zuen izena. Mundutik bidaiatzen zuten eta beraiek nahi gabe mundua salbatzen zuten bere ekintzekin. Gremmik aizkora baliotsu eta magiko bat zuen nanoentzako erlikia preziatu bat zena, baino berak jakin gabe eramaten zuena, Antonek berriz espata normal bat zeukan.
Gau ilun batean Gremmik eta bere laguna basoan kanpatu zuten.
-Gau ilun hau ez dut gustuko, zonbira usaintzen du…- esan zuen nanoak.
-Nik ere usaintzen dut, baina badakit zure sentikortasuna handiagoa dela eta badakit hemendik zonbiak daudela.-esan zuen Antonek.
Afaldu egin zuten eta bukatzerakoan zonbiko usaina askoz handiago zen.
-Gizon prestatu hemen datoz zonbiak.-esan zuen Gremmik
Antonek espata atera zuen eta borrokarako prestatu egin zen. Bat-batean hiru zonbi agertu ziren, baina Antonek bazekien Grimmeren trebezia aizkorarekin eta ala frogatu zuen labar batekin bi zonbi hil zituen eta bestea Antonen espatak beste zonbiaren eztarria ebaki zuen bitan.
-Lasai gehiago datoz- esan zuen nanoak.
Beste lau zonbi agertu ziren zuhaitz tartean eta nanoaren aizkorak berehala bi, bi zatitan ebaki zituen. Antonek espatarekin giro bat egin zuen eta beste zonbi bat hil zuen buelta eman zuenerako ez ziren zonbirik geratzen. Ez zirenak hil korrika atera ziren.
-Borroka erreza…-esan zuen Grimmek.
Bideari ekin zioten eguna lasaitasunez joan zen Urleraiono. Herri txiki horretan jende gutxi bizi zen. Bi egun egon ziren bertan, baino bat-batean gudako tronpetak jo zituzten gerlaririk gertuen zuenari zer gertatzen zen galdetu zion.
-zer gertatzen zer dira tronpeta horiek?-galdetu zuen Antonek.
-Gudan gaude!Harresietara denok!-esan zuen gerlariak.
-Baina zer erasotzen du hiri hau?-galdetu zuen berriz Antonek.
-Joan harresietara eta begiratu zu.-erantzun zion gerlariak.
Korrika igo ziren nanoa eta bera eta bere harridurako gizon-piztiak eta zonbiak zirela ikusi zuen. Ehunka zeuden eta kañoi handi bat zeukaten. Kañonak tiro bat egin zuen eta egurrezko harresiak bota zuen. Kaoseko piztiak korrika harresiaren zulora joan ziren korrika hirian sartzeko. Bitartean Grimmek oihu egiten zien.
-Etorri hona hil nahi baduzue eta nire aizkora probatu nahi baduzue!
Piztiak hirira sartu ziren eta borrokan hasi ziren hiriaren gerlariekin. Azkar Grimmek eta Antonek borrokan hasi ziren gizon piztiak eta zonbiak hiltzen. Borroka handia egon zen, baina azkenean hiriko gerlariak irabazle atera ziren, baino prezio itsusi batengatik. handik eta hortik pertsonen eta piztien gorpuak zeunden. Anton espata kendu zion pizten jaunari. Espata polita zen eta magikoa zirudien ez zuen ia pisatzen.

Iker r.