IPUINAK

Bazen behin Juantxo izeneko mutiko bat. Altua zen, ile gorrikoa eta oso argia. Artaza izeneko herri batean bizi zen, 19 urte zituen. Mutiko guztiak barrezka jartzen ziren beraren hilea ikusten zutenean. Metal aroan bizi ziren eta horrez gain txaboletan bizi ziren.Txabolak txikiak, oso itsusiak eta gaizki apainduak zeuden oso pobreak zirelako. Arreba bat zeukan Kati izenekoa. KatiK 16 urte zituen, oso polita zen, mutiko guztiak beraren atzetik zeuden beti. Katik eta Juantxok buruzagiaren semeak ziren, gainera oso abenturazaleak ziren.
Egun batean, gauean zela, eta emakume guztiak beraien etxeetan gelditu ziren gizonezkoak hirira joaten ziren bitartean. Hiritik bueltatu zirenean, beraien herria sutan ikusi zuten. Emakume asko hildaK zeuden eta beraien etxeetan zegoen guztia lapurtu zieten. Juantxo korrika hasi zen oihukatuz.
-Katiiiiii, amaaaa, non zaudeteeee !!!
Juantxok beraren ama aurkitu zuen, oso zaurituta zegoen.
-Juantxo hemen nago.
-Ama zer gertatu zaizu?
-Kati eraman dute.
-Nortzuk? Nora?
-Gaizkile garaiezinak deitzen zaizkie, Madagaskarren ezkutatzen ohi dira (hori esaten dute). Hego ekialdera joan zaitez beraien atzetik, Kati salbatu behar duzu eta.
Hauek izan ziren Juantxori beraren amak esan zizkioten azken hitzak. Juantxok beraien aztarnak segitu egin zituen 4 egunez itsasora heldu zen arte. Han zeukan diru gutxiarekin txalupa bat erosi eta bere amak esan zuen bezala hego ekialdera jo zuen. 2 egun igaro zituen itsasoan irla batera heldu arte, han itsasontzi asko ikusi zituen, milaka zeuden eta itsasontzi bakoitzean pirata bandera bat zegoen. Juantxo izuturik, irla horretan lurreratu zen, ez zekien irla hori Madagaskar zen hala ez, baina une horretan zarata bat entzun zuen.
-HAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA !!!!
Ez zen inolako zarata, Katiren oihua baizik. Juantxo oihuen soinua segituz mendi arraro batera heldu zen. Piratak eta Kati mendi horren gailurrean zeuden. Mendia oso arraroa zen, batzuetan dardarka eta zarata egiten zuen. Gailurrera heldu zenean milaka pirata ikusi zituen eta Kati ere ikusi zuen, baina gailurraren erdian zulo handi bat zegoen eta hortik zetorren zarata. Ez zekien nola atera Kati hortik baina gauza bat bururatu zitzaion.
-ARMADA DATOOOOOOOR!!!!!!!!!!!!!!!!!
Oihukatu zuen Juantxok eta denek sinistu egin zioten. Denak jeitsi ziren baina bat-batean pirata guztiak konturatu ziren ziria sartu ziela Juantxok eta korrika igo ziren berriro baina Kati eta Juantxo txalupan zeuden geroztik, beste bide bat hartu zutelako. Bapatean mendiak erubzionatu egin zuen eta pirata guztiak hil egin ziren eta Kati eta Juantxo salbatu egin ziren, eta ondoren itsasoan galdu eta ia gosez hil ziren bere herrikoek aurkitu baino lehen.

Bazen behin Juantxo izeneko mutiko bat. Altua zen, ile gorrikoa eta oso argia. Artaza izeneko herri batean bizi zen, 19 urte zituen. Mutiko guztiak barrezka jartzen ziren beraren hilea ikusten zutenean. Metal aroan bizi ziren eta horrez gain txaboletan bizi ziren, txabolak txikiak, oso itsusiak eta gaizki apainduak zeuden oso pobreak zirelako. Arreba bat zeukan Kati izenekoa. Kati 16 urte zituen, oso polita zen, mutiko guztiak beraren atzetik zeuden beti. Katik eta Juantxok buruzagiaren semeak ziren, gainera oso abenturazaleak ziren.
Egun batean gauean zela eta emakume guztiak beraien etxeetan gelditu ziren gizonezkoak hirira joaten ziren bitartean. Hiritik bueltatu zirenean beraien herria sutan ikusi zuten. Emakume asko hilda zeuden eta beraien etxeetan zegoen guztia lapurtu zieten. Juantxo korrika hasi zen oihukatuz.
-Katiiiiii, amaaaa, non zaudeteeee !!!
Juantxok beraren ama aurkitu zuen, oso zaurituta zegoen.
-Juantxo hemen nago.
-Ama zer gertatu zaizu?
-Kati eraman dute.
-Nortzuk? Nora?
-Gaizkile garaiezinak deitzen zaizkie, Madagaskarren ezkutatzen ohi dira (hori esaten dute). Hego ekialdera joan zaitez beraien atzetik, Kati salbatu behar duzu eta.
Hauek izan ziren Juantxori Katiren amak esan zizkioten azken hitzak. Juantxok beraien aztarnak segitu egin zituen 4 egunez itsasora heldu zen arte. Han zeukan diru gutxiarekin txalupa bat erosi eta bere amak esan zuen bezala hego ekialdera jo zuen. 2 egun igaro zituen itsasoan irla batera heldu arte, han itsasontzi asko ikusi zituen, milaka zeuden eta itsasontzi bakoitzean pirata bandera bat zegoen. Juantxo izuturik irla horretan lurreratu zen, ez zekien irla hori Madagascar zen hala ez, baina une horretan zarata bat entzun zuen.
-HAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA !!!!
Ez zen inolako zarata, Katiren oihua baizik. Juantxo oihuen soinua segituz mendi arraro batera heldu zen. Piratak eta Kati mendi horren gailurrean zeuden. Mendia oso arraroa zen, batzuetan dardarka eta zarata egiten zuen. Gailurrera heldu zenean milaka pirata ikusi zituen eta Kati ere ikusi zuen, baina gailurraren erdian zulo handi bat zegoen eta hortik zetorren zarata. Ez zekien nola atera Kati hortik baina gauza bat bururatu zitzaion.
-ARMADA DATOOOOOOOR!!!!!!!!!!!!!!!!!
Oihukatu zuen Juantxok eta denek sinistu egin zioten. Denak jaitsi ziren baina bat-batean pirata guztiak konturatu ziren ziria sartu ziela Juantxok eta korrika igo ziren berriro baina Kati eta Juantxo txalupan zeuden, geroztik beste bide bat hartu zutelako. Bat-batean mendiak eztanda egin zuen eta pirata guztiak hil egin ziren eta Kati eta Juantxo salbatu egin ziren, eta ondoren itsasoan galdu eta ia gosez hil ziren bere herrikoek aurkitu baino lehen.