IPUINAK

Duela bi urte, Perun, kartoizko pepino bat jaio zen. Pepinoa Karpepi deitzen zen eta oso polita, jatorra eta alaia zen. Ile horia zeukan eta oso ausarta zen. Bere etxera norbait deitzen zuenean beti bera irekitzen zuen atea eta orain 2 urte ditu bakarrik. Peruren hiriburua, Lima, zoragarria iruditzen zitzaion eta nuen eta hiriko jende guztiari baita ere izugarrizko hiria iruditzen zitzaion Lima.
Karpepiren etxera pertsona bat deitu zuen eta bera atea ireki zuen eta pertsona hori esan zion:
-Museo bateko gidaria naiz eta zurekin hitz egin nahi dut.
-Noski, sartu, zer nahi duzu?-galdetu zuen Karpepi.
-Zu jaio zinenean egunkari guztietan atera zen zure jaiotzaren eguna: “benetazko pepino bat jaio da Liman”. Orduan periodista guztiak zu bilatzen hasi ziren eta orain hemen didazu proposamen batekin.
-Ze proposamen?
-Gure museora etortzea jende guztia zu ezagutzeko, ondo iruditzen zaizu?
-Ba…… Ez dakit baina bihar zure museotik pasatuko naiz hitz egiteko, ados?
-Bai. Beno orduan bihar arte.
Hurrengo eguna iritsi zenean, Karpepi bere amari proposamena esan eta bere amari ondo iruditu zitzaion. Orduan Karpepi, oso azkar jantzi eta museora joan zen. Museoan sartu eta museoa zaintzen ari zenari, Juan Jose izeneko pertsona batez galdetu zion. Honek ez zegoela esan zion hemendik 20 minutura etorriko zela. Karpepiri oso arraroa iruditu zitzaion ordu horretan Juan Joserekin gelditu zuelako, baina 20 minutu geroxeago bueltatuko zela erabaki zuen. Etxera bueltatu zen eta gertatutakoa bere amari kontatu zion. Bat batean txirrina entzun zen eta karpepi atea ireki zuen. Juan Jose zen eta zera esan zion:
- Barkatu baina museotik atera naiz zuregana oso azkar etortzeko. Oraintxe etorri behar zara museora.
- Zergatik?
- Zure bizileku berrira moldatzeko.
- Aaaaa ba orain joanen naiz arropa eta hartu nahi dut eta.
- Ondo da beheko atearen ondoan itxoiten dizut museora joateko.
Karpepi dena oso azkar prestatu zuen eta autora joan zen oso azkar. Museora iritsi eta bere bizileku berrian sartu zioten. Han oso pozik zegoen goizez baina gauez beldur asko zuen, zarata izugarriak entzuten zirelako.
Hurrengo goizean, periodista guztiak Karpepi ikustera joan ziren eta egunkari guztietan atera zen. Bere ama hori ikusi zuenean museora joan zen eta Karpepi ikusi zuenean hauxe esan zion Juan Joseri:
-Oraintxe bertan nahi dut Karpepi etxera eraman hemen oso gaizki tratatzen diezue eta pertsona bat da.
Jan Jose eramateko aukera eman zion eta 2 minututan museotik atera ziren biak.
Karpepi ez zuen museo horretan gehiago egon nahi eta bere amari ezkerrak eman zizkion.Hurrengo eguna iritsi zenean biak oso pozik jaiki ziren eta etxeko gauza guztiak egin ondoren oso ongi joan ziren kaletik paseo bat ematen.

KARTOIZKO PEPINOA
Duela bi urte Perun, kartoizko pepino bat jaio zen. Pepinoa Karpepi deitzen zen eta oso polita, jatorra eta alaia zen. Ile horia zeukan eta oso ausarta zen. Bere etxera norbait deitzen zuenean beti berak irekitzen zuen atea eta orain 2 urte ditu bakarrik. Peruren hiriburua, Lima, zoragarria iruditzen zitzaion eta hiriko jende guztiari baita ere izugarrizko hiria iruditzen zitzaion Lima.
Karpepiren etxera pertsona bat deitu zuen eta berak atea ireki zuen eta pertsona hori esan zion:
-Museo bateko gidaria naiz eta zurekin hitz egin nahi dut.
-Noski, sartu, zer nahi duzu?-galdetu zuen Karpepik.
-Zu jaio zinenean egunkari guztietan atera zen zure jaiotzaren eguna: “benetazko pepino bat jaio da Liman.” Orduan periodista guztiak zu bilatzen hasi ziren eta orain hemen didazu proposamen batekin.
-Ze proposamen?
-Gure museora etortzea jende guztia zu ezagutzeko. Ondo iruditzen zaizu?
-Ba…… Ez dakit baina bihar zure museotik pasatuko naiz hitz egiteko, ados?
-Bai. Beno orduan bihar arte.
Hurrengo eguna iritsi zenean, Karpepi bere amari proposamena esan eta bere amari ondo iruditu zitzaion. Orduan Karpepi, oso azkar jantzi eta museora joan zen. Museoan sartu eta museoa zaintzen ari zenari Juan Jose izeneko pertsona batez galdetu zion. Honek ez zegoela esan zion. Hemendik 20 minutura etorriko zela. Karpepiri oso arraroa iruditu zitzaion ordu horretan Juan Joserekin gelditu zuelako, baina 20 minutu geroxeago bueltatuko zela erabaki zuen. Etxera bueltatu zen eta gertatutakoa bere amari kontatu zion. Bat-batean txirrina entzun zen eta karpepi atea ireki zuen. Juan Jose zen eta zera esan zion:
- Barkatu baina museotik atera naiz zuregana oso azkar etortzeko. Oraintxe etorri behar zara museora.
- Zergatik?
- Zure bizileku berrira moldatzeko.
- Aaaaa ba orain joanen naiz. Arropa hartu nahi dut eta.
- Ondo da beheko atearen ondoan itxoiten dizut museora joateko.
Karpepik dena oso azkar prestatu zuen eta kotxera joan zen oso azkar. Museora iritsi eta bere bizileku berrian sartu zioten. Han oso pozik zegoen goizez baina gauez beldur asko zuen, zarata izugarriak entzuten zirelako.
Hurrengo goizean, periodista guztiak Karpepi ikustera joan ziren eta egunkari guztietan atera zen. Bere amak hori ikusi zuenean museora joan zen eta Karpepi ikusi zuenean hauxe esan zion Juan Joseri:
-Oraintxe bertan nahi dut Karpepi etxera eraman. Hemen oso gaizki tratatzen diezue eta pertsona bat da.
Juan Jose eramateko aukera eman zion eta 2 minututan museotik atera ziren biak.
Karpepik ez zuen museo horretan gehiago egon nahi eta bere amari eskerrak eman zizkion.Hurrengo eguna iritsi zenean biak oso pozik jaiki ziren eta etxeko gauza guztiak egin ondoren oso pozik joan ziren kaletik paseo bat ematera.