IPUINAK

INOIZ AURKITURAKO ALTXORRA
Anton Werrich Madrileko kale ezkutu batean bizi zen 1875. urtean. 40 urtetako arkeologoa zen. Antonek begi urdinak zituen; ile beltzarana eta nahiko altua zen. Bere ametsa Amerikako altxor ezkutu bat aurkitzea zen, egunkari guztiek publikatzen zutena. Bere klubera joaten zen bere lagun aberatsekin goiz guztietan. Bere kluba handia zen eta hara joaten ziren Madrileko jenderik aberatsena.
Bere etxea nahiko handia zen. Han lan egiten zuen bere morroiarekin Ana Sanchez andreak. Ezkongabea zen, nahiko itsusia zelako.
Egun batean, bere klubean zegoelarik, bere lagunak altxor inportante batez hitz egiten ari ziren:
- Bai, altxor hori munduko handiena da eta oraindik ez du inork aurkitu.- esan zuen gizon potolo eta txiki batek.
- Gainera oso urrun dagoela esaten dute, Amerikan, Estatu Batuetan.- esan zuen gizon altu bat.
Momentu orretan ideia bat bururatu zitzaion: ALTXORRAREN BILA JOATEA. Ezer esan gabe klubetik joan zen, haren zaldia hartu eta bere etxera joan zen. Bere etxera ailegatzerakoan ekipajea prestatzen hasi zen. Dena prestatu zuen eta bere morroia hartu zuen berari laguntzeko.
Madrileko tren geltokira joan ziren Zaragozara joateko. Txartela hartu zuten eta trenera sartu ziren. Bidai luzea izan zen. Baina, azkenean ailegatu ziren. Zaragozara gauez iritsi ziren eta han gaua pasa zuten. Hurrengo egunean txartela bat hartu zuten Bilbora joateko. Bilbon ontzi bat hartu zuten. Londreseko bidaia 7 egunekoa zen. 7 egunetan ura eta ura ikusten. Ontzia oso dotorea zen jende aberatserako. Han zeuden Bilboko alkatea, Iruñako alkatea…
Azkenean Londresera ailegatu ziren. Hiri oso handia eta iskanbilatsua zen. Hotel dotore batean ezarri ziren. Hotel hori ‘ LONDON PALACE’ deitzen zen. Han 2 egun pasa zituzten, eta hiri zoragarri hura ikusi zuten.
Ezin zuten denbora asko geratu Londresen , jende asko zegoelako altxor horren bila. Portura joan eta Washingtonera joaten zen itsasontzirako txartelak hartu zituzten. Itsasontzia hurrengo egunean ateratzen zen. Horregatik hotelera bueltatu ziren, Londresi azkeneko agurra eman eta hurrengo egunean itsasoratu ziren. Bidaia oso luzea eta nekagarria zen, 20 egunekoak. Oso gela dotore eta polita batean ezarri ziren. Azkenean Washingtonera ailegatu ziren. Han hotel handi, dotore eta garbi batean geratu ziren.
Hurrengo egunean tren geltokira joan ziren eta han bi txartel atera zituzten. Trena “ Pacific Express” deitzen zen. Altxorra Oregon estatuan zegoen Amerikako Ipar Mendebaldean. Horretarako hainbat estatu zeharkatu behar zituzten Colorado, Carolina, Tenesse eta Texas.
Trena ateratzera zihoan. Werrich jaunak eserlekuan eserita zegoen Anarekin. Bidai oso luze eta nekagarria egin zuten: egun bat Washingtonetik Virginia Cityra joateko; 3 egun Virginia Citytik Houstonera joateko; 2 egun Houstonetik Fort Amerikara joateko; 5 egun Fort Amerikatik Silver Cityra joateko eta azkenean … Oregonera ailegatu ziren. Han Portland Hirian ezarri ziren. Anak maletak igotzen zituen bitartean, Werrich jaunak zerbitzariarekin hitz egiten hasi zen:

- Kaixo jauna. Madriletik nator altxor famatu honen atzetik. Arkeologoa nahiz.- esan zuen Werrich jaunak.
- Jajaja.- egin zuen barre zerbitzariak. – Hemen ez dago altxorrik, gezurtiak baizik. Altxor hori Kanadan dago.
- Nola?.- esan zuen harriduraz Werrich jaunak. Ezer esan gabe Anari deitu eta korrika joan ziren Kanadara joaten zen trenera hartzeko.
Bidaia oso lasai zebilen indioak eraso baino lehen, baina azkar uxatu zituzten. Azkenean hirira ailegatu ziren. Hotel batean geratu ziren deskantsatzeko, mendi altu bat eskalatu behar zutelako altxorrera ailegatzeko.
Hurrengo egunean oso goiz esnatu ziren eta mendia eskalatzen hasi ziren. Azkenean gora igo eta altxorra hartu zuten. Bat – batean mendia erortzen hasi zen eta oso azkar jaitsi behar izan zuten.. Azkenean altxorra zuten.
Werrich jauna Madrilera bueltatu zen 45.0000000 eurokin. Bere klubeko lagunek ongi etorria eman zioten amorruz beteta. Etxera joan ziren eta han gauza guztiak utzi zituzten. Ana eta Werrich jauna maitemindu ziren eta ezkondu egin ziren. Urte batzuk geroago 3 seme izan zituzten eta oso zoriontsu bizi izan ziren.