IPUINAK

Bazen behin k.o.50urtean Piso izeneko gazte bat.Erroman bizi zen Italian.
Ura oso dotorea,altua,jatorra eta polita zen.Begiak ilunak zituen eta ilehoria zen.
Neska guztiak bere atzetik zigoaten,berak gladiadore on bat izan nahi zuen.Bere gurasoek ez zioten uzten gladiadorea izatea agian hil egiten zutelako.Pisok gladiadore eskola batera joan nahi zuen,baina nola?
Pisok plan txiki bat egin zuen,gaua iristean bere logelaren leihotik ihes egin behar zuen. Gaua iritzi zen eta txiztu bizian Pisok ihes egin zuen.Pena asko ematen zitzaion etxetik joatea baino egin behar zuen gladiadore on bat izateko.Eskolara ailegatu eta proba bat egin zioten,erresistentzia eta indarra neurtzeko probak.Denak gainditu zituen.Eskola oso polita zen dena harrizkoa eta oso handia.
hurrengo egunean borrokatzen hasi zen.Sei hilabete pasa eta gero piso txapelketa batera apuntatu zen.
Lehenengo proban Atenaseko gizon sendo batekin Piso estu ibili zen, baino azkenean irabazi zion. Pisori Atenaseko gizona zauri bat egin zion besoan. Bigarren proban Espartako gazte sendo eta altu batekin borrokatzea tokatu zitzaion,oni problemarik gabe irabazi zion.
Hirugarren proban Erromako gazte batekin borrokatu zuen,oso ona zen eta Pisori zailtasunak agertu zitzaizkion. azken momentuan Pisok irabazi zuen.
Iritzi zen laugarren eta azken proba piso anfiteatrora atera aurretik bere gurasoez akordatu zen lagrimak aurpegitik erortzen ziren lurrera. anfiteatrora atera eta jende asko zegoen berari begira eta bere aurrean or zegoen munduko gladiadorerik hoberena.
Borrokatzen hasi ziren oso lasai,bat-batean troiako gizona gogor jo zion Pisoren espatan .
Espata lurrera erori zitzaion eta troiako gizona Pisori klabatu behar zitzaionean ………..
-Ez!!!!!!!!!! Entzun zen eserlekuetan.
Pisoren ama zen.
-Ama?zer egiten duzu hemen?esan zuen Pisok
Ama dena esplikatu zuen, erregea suspenditu zuen proba,baina troiako gizonak esan zuen egia Pisoren ama hefesori (troiako gizona)kontratatu zion proba guztiak irabazteko eta azken proban esatea egia.Erregea erabaki zuen piso irabaztea.
Piso etxera bueltatu zen bere familiarekin. Neskatxa polit bat ezagutu zuen eta urte bat pasa eta gero piso neskatxa polit batekin ezkondu zen.Bederatzi hilabete barru ume txiki eta polit bat jaio zen.
Piso eta hefeso lagun miñak egin ziren eta beti zaldiarekin buelta bat emateko gelditzen ziren.
Jon armendariz

Bazen behin bi heroi, bat pertsona zen, baino bestea nanoa zen. Pertsona Anton zuen izena eta nanoa Gremmi zuen izena. Mundutik bidaiatzen zuten eta beraiek nahi gabe mundua salbatzen zuten bere ekintzekin. Gremmik aizkora baliotsu eta magiko bat zuen nanoentzako erlikia preziatu bat zena, baino berak jakin gabe eramaten zuena, Antonek berriz espata normal bat zeukan.
Gau ilun batean Gremmi eta bere laguna basoan kanpatu zuten.
-Gau ilun hau ez dut gustuko, zonbira usaintzen du…- esan zuen nanoak.
-Ni ere usaintzen dut, baina badakit zure sentikortasuna handiagoa dela eta badakit hemendik zonbiak daudela.-esan zuen Antonek.
Afaldu egin zuten eta bukatzerakoan zonbiko usaina askoz handiago zen.
-Gizon prestatu hemen datoz zonbiak.-esan zuen Gremmik
Antonek espata atera zuen eta borrokarako prestatu egin zen. Bat-batean hiru zonbi agertu ziren, baina Antonek bazekien Grimmeren trebezia aizkorarekin eta ala frogatu zuen labar batekin bi zonbi hil zituen eta bestea Antonen espatak beste zonbiaren eztarria ebaki zuen bitan.
-Lasai gehiago datoz- esan zuen nanoak.
Beste lau zonbi agertu ziren zuhaitz tartean eta nanoaren aizkora berehala bi, bi zatitan ebaki zituen. Antonek espatarekin giro bat egin zuen eta beste zonbi bat hil zuen buelta eman zuenerako ez ziren zonbirik geratzen. Ez zirenak hil korrika atera ziren.
-Borroka erreza…-esan zuen Grimmek.
Bideari ekin zioten eguna lasaitasunez joan zen Urleraiono. Herri txiki horretan jende gutxi bizi zen. Bi egun egon ziren bertan, baino bat-batean gudako tronpetak jo zituzten gerlaririk gertuen zuenari zer gertatzen zen galdetu zion.
-zer gertatzen zer dira tronpeta horiek?-galdetu zuen Antonek.
-Gudan gaude!Harresietara denok!-esan zuen gerlariak.
-Baina zer erasotzen du hiri hau?-galdetu zuen berriz Antonek.
-Joan harresietara eta begiratu zu.-erantzun zion gerlariak.
Korrika igo ziren nanoa eta bera eta bere harridurako gizon-piztiak eta zonbiak zirela ikusi zuen. Ehunka zeuden eta kañoi handi bat zeukaten. Kañonak tiro bat egin zuen eta egurrezko harresia bota zuen. Kaoseko piztiak korrika harresiaren zulora joan ziren korrika hirian sartzeko. Bitartean Grimmek oihu egiten zien.
-Etorri hona hil nahi baduzue eta nire aizkora probatu nahi baduzue!
Piztiak hirira sartu ziren eta borrokan hasi ziren hiriaren gerlariekin. Azkar Grimme eta Antonek borrokan hasi ziren gizon piztiak eta zonbiak hiltzen. Borroka handia egon zen, baina azkenean hiriko gerlariak irabazle atera ziren, baino prezio itsusi batengatik. handik eta hortik pertsonen eta piztien gorpuak zeunden. Antonek espata kendu zion pizten jaunari. Espata polita zen eta magikoa zirudien ez zuen ia pisatzen.

FREKI
Orain dela aste bat Institutu iturraman el canto del loco musika taldea etorri zen.Miren eta Amaia lagun minak ziren eta Miren ile horixka, begi berdexkak eta nahiko altua zen.
Amaia ile beltza, begi beltzak eta argala zen.Institutua 4 pisukoa da: Lehenengoan soinketa gela, ordenagailu gela eta laborategiak daude.Bigarren pisuan, zuzendaritza eta atezaindegia dago.Hirugarren pisuan 1. 2. eta batxilergo klaseak eta azkenik laugarren pisuan beste kurtsoko klaseak eta irakasleen departamentuak.
Kontzertura bikoteka joan behar zen eta Amaiak eta Mirenek ez zeukaten bikoterik, beraiek nahi zuten joan gustatzen zitzaionarekin baino lotsa zeukaten eta ez zuten indarra bi mutil ahiengana hurbiltzeko eta beraiekin hitz-egiteko.Orduan Mirenen eta Amaiaren lagun bat joan zen bi mutil horiekin hitz – egitera.
- Kaixo –esan zuen Iratik.
- Kaixo –erantzun zuten bi mutikoek –Zer nahi duzu???????
- Beno ba….dakizue Amaia eta Miren gustatzen direla zuetaz baaaa……. Ea joan nahi duzue beraiekin kontzertura…….mesedez…………………
Beraiek burua jaitsi, igo eta baietz esan zuten.
Irati ziztu bizian joan zen Amaia eta Mirenengana eta dena kontatu zien.
Amaia eta Miren oso kontentu jarri eta soineko polit bat erostera joan ziren.
Kontzertuaren egunean Amaia eta Miren bere soineko berriarekin klasera joan ziren. Bat-batean bi mutilek sartu eta beraien lagunak atea itxi zieten, giltzarekin. Beraiek oihukatzen hasi ziren, baina ez zieten atea irekitzen, denak kontzertuan baitziren. Beraiek hitz- egiten hasi ziren eta oso lagunak egin ziren.Bat-batean, mutilek neskei begiratu eta maitemindu ziren, mutilak neskengana hurbildu eta…….. Mutilek neskei beraiekin atera nahi zuten esan zioten eta neskek baietz esan zuten. Bikoteak banandu ziren eta hitz- egiten hasi ziren. Azkenean musuka hasi ziren. 15 minutu geroxeago, kontzertura jaitsi ziren zeren, atezainak atea ireki zien. Behin barruan zeudela bi mutilek eszenatokira igo eta beraien artean gertatu zena esan zuten publikoki abesti baten bidez, neskak oso kontentu jarri eta negarrez hasi ziren eta mutilek beraiengana joan eta dantzatu zuten.
A eta gau osoan ez ziren etxera joan eta bikoteak juntu geratu ziren, beraien gurasoak poliziara deitu eta hurrengo egunean banku batean lo egiten aurkitu zituzten gizajoak.

Bazen behin Juantxo izeneko mutiko bat. Altua zen, ile gorrikoa eta oso argia. Artaza izeneko herri batean bizi zen, 19 urte zituen. Mutiko guztiak farrezka jartzen ziren beraren hilea hikusten zutenean. Metal aroan bizi ziren eta horrez gain txaboletan bizi ziren, txabolak txikiak, oso itsusiak eta gaizki apainduak zeuden oso pobreak zirelako. Arreba bat zeukan Kati izenekoa. Kati 16 urte zituen, oso polita zen, mutiko guztiak beraren atzetik zeuden beti. Katik eta Juantxok buruzagiaren semeak ziren, gainera oso abenturazaleak ziren.

Egun batean gauea zela eta emakume guztiak beraien etxeetan gelditu ziren gizonezkoak hirira joaten ziren bitartean. Hiritik bueltatu zirenean beraien herria sutan ikusi zuten. Emakume asko hilda zeuden eta beraien etxeetan zegoen guztia lapurtu zieten. Juantxo korrika hasi zen oihukatuz.
-Katiiiiii, amaaaa, non zaudeteeee !!!
Juantxok beraren ama aurkitu zuen, oso zaurituta zegoen.
-Juantxo hemen nago.
-Ama zer gertatu zaizu?
-Kati eraman dute.
-Nortzuk? Nora?
-Gaizkile garaitezinak deitzen zaizkie, Madagaskarren izkutatzen ohi dira (hori esaten dute). Hego ekialdera joan zaitez beraien atzetik, Kati salbatu behar duzu eta.
Hauek izan ziren Juantxori Katiren amak esan zizkioten azken hitzak. Juantxok beraien aztarnak segitu egin zituen 4 egunez itsasora heldu zen arte. Han zeukan diru gutxiarekin txalupa bat erosi eta bere amak esan zuen bezala hego ekialdera jo zuen. 2 egun igaro zituen itsasoan irla batera heldu arte, han itsasontzi asko ikusi zituen, milaka zeuden eta itsasontzi bakoitzean pirata bandera bat zegoen. Juantxo izuturik irla horretan lurreratu zen, ez zekien irla hori Madagascar zen hala ez, baina une horretan zarata bat entzun zuen.
-HAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA !!!!
Ez zen hinolako zarata, Katiren oihua baizik. Juantxo oihuen soinua segituz mendi arraro batera heldu zen. Piratak eta Kati mendi horren gailurrean zeuden. Mendia oso harraroa zen, batzuetan dardarka eta zarata egiten zuen. Gailurrera heldu zenean milaka pirata ikusi zituen eta Kati ere ikusi zuen, baina gailurraren erdian zulo handi bat zegoen eta hortik zetorren zarata. Ez zekien nola atera Kati hortik baina gauza bat bururatu zitzaion.
-ARMADA DATOOOOOOOR!!!!!!!!!!!!!!!!!
Oihukatu zuen Juantxok eta denek sinistu egin zioten. Denak jeitsi ziren baina bapatean pirata guztiak konturatu ziren ziria sartu ziela Juantxok eta korrika igo ziren berriro baina Kati eta Juantxo txalupan zeuden, geroztik beste bide bat hartu zutelako. Bapatean mendiak eztanda egin zuen eta pirata guztiak hil egin ziren eta Kati eta Juantxo salbatu egin ziren, eta ondoren itsasoan galdu eta ia gosez hil ziren bere herrikoek aurkitu baino lehen.

AITAREN BILA
Ainhoa Ruiz
II. gerra mundiala eta gero, Iraneko herri txiki batean Caly izeneko neska bat jaio zen. Maiatzaren 20a zen eta egun eguzkitsua egiten zuen, umeak parkeetan jolasean zebiltzan eta beraien amak parkeko bankuetan deskantsatzen, berriz, Calyk, bere amarekin pasa zuen eguna.Zuela gutxi ikastola bukatu zen. 10 urte bete behar zituelako egun berean. Ile beltzarana eta luzea zuen, begi berde argiak, ez zen oso altua eta argala zen. Asko gustatzen zitzaion izozkiak jatea eta eskubaloira jolastea. Izozki gehiegi jaten zituen baina eskubaloira jolastean erretzen zituen.
Bere ama beti esaten zion bere aita gerran zegoela eta laster bueltatu behar zela etxera. Aita joan zenean esan zion bueltatuko zela larunbat batean eguerdi aldera. Baina urteak zeraman bueltatu gabe, eta Calyk larunbat guztietan begiratzen zuen leihotik ea bere aita bueltatu zen ikusteko. Gerra bukatu zen zuela hiru urte eta aita ez zen oraindik bueltatu baina bera segitzen zuen larunbat guztietan begiratzen leihotik ordu bat eta laurden baina ez zen etortzen eta bere ama ordu bat egoten zenean berarengana joaten zen eta esaten zion zerbaitetara jolastea, baina bera ezetz esaten zion.
Egunak pasa egunak etorri aita ez zen bueltatzen etxera, orduan Calyk bere aitaren oroipenetan pentsatzen hasi zen. “ ile motza zuen Calyren kolorekoa bezalakoa eta begi marroi kolorekoak zituen, aita bai altua zela zerua bezain altua zela esaten zuen Calyk.Gustatzen zitzaiona zen eskubaloira berarekin jolastea eta piper berdeak jatea baina gehien-gehiena bazkaldu eta gero erratutxo bat lokartzea eta momentu horretan musika klasikoa entzutea edo bestela ikusi telebistako dokumentalak lokartu arte. Baina ez zuen gustuko lokartzerakoan norbait molestatzea.”Calyk bere aitarekin hitz egin nahi zuen, orduan amari galdetu zion ea zuen aitarekin erlazioa, baina esan zion zuela urte bat eta erdi kontaktua galdu zuela berarekin. Orduan Calyri bururatu zitzaion ideia bat, bere aitaren bila joatea poliziarengana. Komisariara joan ziren eta han esan zioten ez zekitela ezer baina informazioa bilatu behar zuten eta aurkitzen bazuten deituko zutela edo eskutitz bat bidaliko zutela. Telefonoa eta helbidea utzi zuten eta etxera bueltatu ziren.Bi egun pasatan Caly eta bere ama ez ziren gogoratzen komisariakoetaz, Calyren ama postontzira joan zen eta han polizien eskutitz bat ikusi zuen, orduan hor bertan ireki zuen, lurrean eserita. Eskutitzak esaten zuen Calyren aita hil egin zela, etxera sartu eta negar zotinka hasi zen. Calyk ikusi eta zer gertatzen zen galdetu baino lehen eskutitza lurrean ikusi zuen, irakurri eta bere logelara korrika joan zen negar egitera. Bere aita korrika zihoala metraileta bukatu zitzaiolako eta lagun bati eskatzera zihoanean, bonba bat zegoen lurrean arearen artean estalita eta bera zapaldu zuen eta hil egin zen. Ama ordu laurden bat pasa zenean eskutitza sutara bota eta sukaldera joan zen bazkaria prestatzera. Baina Caly bere logelan segitu zuen negarrez. Aste bat pasa zen eta ia-ia ez zuten negar egiten ezta ez ziren horretaz asko gogoratzen. Oraingo honetan Caly joan zen postontzira eta beste eskutitz arraro bat aurkitu zuen, ospitale batena zen baina ez zegoen oso argi nongo ospitalea zen. Etxean sartu eta amari erakutsi zion, amak irakurri eta berriz negarrez hasi zen, baina ez zen negar hori tristura sortzen zuena baizik eta pozaren negarra zen. Amak negarrez segitzen zuen eta bat-batean irri egin zuen, Caly hartu zuen eskutitza, eta beste idioma batean zegoela ikusi zuen eta esan zion amari:
-Ama ez dut ulertzen.
Eta amak seinalatu zion beheko aldeko testu txiki bat, bera irakurri eta negarrez hasi zen berarekin. Eskutitzak esaten zuen bere aita ez zela hil baizik eta erori zitzaion bonba bakarrik hankarik gabe utzi zion. Eta azpialdean zenbaki bat zegoen, ospitale baten zenbakia zirudien. Ezer itxoin gabe deitu zuten eta esan zuen neska bat:
-L’hôpital de Pau.
Aita Frantziara eraman zuten gerra bukatu eta gero, ama eta Caly galdetu zioten ea non zegoen ospitalea eta neska helbidea eman zien.Haren bila joan ziren. Hilabete bat zeramaten hegazkinez bidaiatzen eta azkenik iritsi ziren, hotel batean geratu ziren hurrengo egunean ospitalera joateko. Gaua pasa zen oso azkar Calyrentzat, zeren bidaia hegazkinean oso nekagarria egin zitzaion eta oso azkar hartu zuen logura, berriz amari denbora oso geldirik pasa zitzaion. Hurrengo egunean, Caly et ama taxi bat hartu eta ospitaleraino joan ziren. Ospitalean sartu eta gero ezkerraldean neska bat zegoen mostradorean.Hari galdetu zioten ea non zegoen aita, aitaren izena eta abizena esanda noski, eta bera erantzun zion:
- Le premier étage 236 et il sera là (lehenengo pisua 236 eta bera egongo da han).
Igo eta gero, aita han ikusi zuten baina emakume batekin zegoen. Biak begira geratu ziren et ama esan zuen bapatean:
- Kaixo.
Aita isilik geratu zen haiei begira, beraiek baita isilik geratu ziren eta ezer esan gabe ikusi zuten nola aitaren begietatik erortzen zen malko bat lurrera, guztia kamara geldi bat bezala ikusi zuten, hiru segundo pasa zirenean Caly aitari besarkatu zion. Ama orduan negarrez hasi zen Caly besarkatzen segitzen zuen eta baita ere negarrez aita amari begiratu zion eta amak orduan baita besarkatu zuen. Hirurak zeuden elkar Caly txikia zenean bezala. Ama galdetu zion:
-Eta nor da hau? Zure bigarren emaztea edo agian hirugarrena e?-bera erantzun zuen.
-Hau, (eta irri egiten hasi zen) hau nire arreba da (eta berriz irri egin zuen).
Ama isilik geratu eta Calyri mesedez kanpora joateko eskatu zion. Euro bat eman zion nahi bazuen zerbait erosteko eta hamar minutu pasa eta gero hirurak atera eta zuten elkar:
-Goazen Irakera berriz (eta irri egin zuten baita elkar).
Han bizi izan ziren urteak eta urteak lauak elkar bere izeba ez zuelako emazterik aurkitu. Eta aitak gauero kontatzen zion Calyri beraren istorio bat. Istorio guztiak generazio-generazio joan ziren erabat eraldatu arte.