Ilargi tximisten geltokia

Atea ireki eta barrura,

paisaia batean sartu naiz.

Paisaiaren zertzeladak gustuko ditut,

baita haren koloreak ere.

Koloreen gainean nire itzala jarri dut,

kanpotik sartzen den eguzkiaren goxotasunean.

Goxotasunaren izpiek zentzua ematen diote itzalari,

eta mihisetik kanpo dagoen errealitatea islatzen dute.

 

Itzala badago,

argia dagoelako da.

 

Paisaia bizitza da,

aldatuz, moldatuz doan norabide bakarreko bidaia.

Norabide bakarra paisaia barruan,

zazpi zentzuen arteko dantza arrotza.

Arrotza bezain motza,

biharamunak opa digunaren ezjankintasun hotza.

Hotza eta lotsa,

elkarrekin doazen jolas hotsa.

 

Bizitza badago,

sentimenduak daudelako da.

 

Argia da, beraz, ilunaren eta itzalaren iturri,

iturritik ateratzen den hotsa ur hotzarena da.

Hotza da beroaren arrazoi nagusi,

berorik gabe ez dago hotzik.

Neguak etxeko beroa du,

udak berriz itzalaren eta uraren freskoa.

Paisaiaren egarria asetu nahian

begiradaren iturria ireki dut.

 

Paisaia badago,

hori ikusiko duten begiak daudelako da.

 

Artista, artista da soilik.

Artista argia da

eta argia itzala ikusten duena da.

Mihisea paisaia da,

zure eskuek noiz ukituko zain dagoen ohial zatia.

Mantalak etxera eta hiru eguneko oporrak, ta nolakoak gainera, aspaldiko partez, lagun kuadrilla juntatu ta Jaka aldera. Pilarika egunez, espainiarron eguna ospatzera mendian gora Vértice de Anayetera (2.550 metro, Getariatik), viva la Benemérita! Ta hurrengo egunean Gorgoleko kaskada jaistera hala nola Piedrafita de Jakan... incorporense a la rotonda y cojan la primera salida...

Mihia lotsaren katetik askatzeko, hartu kristalezko botila bat eta patxaraz igurtzi el culo de botella gorri ilun koloreko basaran borobilez, banan-banan, patxara osoz. Ondoren ausardia elikatzeko, garrafaren barruko ur koloreko anisaren gozotasunarekin bainatu, patxaraz, boteilako basaran multzoa, ipurditik hasi eta leporaino iritsi arte, kanela zotz batekin afrodisiako bihurtuz. Kortxoaz estali lepoaren zuloa, anisaren usain gozoak ihesik egin ez dadin. Utzi botila leku ilun batean hiruzpalau hilabetez, hartu patxaraz egonaldia, eta ez ahaztu noizean behin emakume itxurazko gorputza buruz behera eta gora astintzeaz, basaranen goitibehera dantza bihurtuz. Gustuko zaporea lortzea da helburua. Dagoeneko hasierako pausoa eginda, zailena eta era berean garrantzitsuena, iritsi da benetako ordua. Edateko gogoa pizteko, ireki botilaren oztopoa, eta beste kristalezko ontzi batera irazi (filtratu) zapi bat erabiliz, basaranaren hondarra edalontzian geratu ez dadin. Sartu kafe ale bat likido gorrian. Edan lehen tragoxka, zaporea eztarritik behera sentitu bihotzeko balbula martxan jarri arte. Orduan aurpegiko masailetan argi gorria pizten bada, txartel gorria, parranda gehiegi egin dituzu itxaronaldian, argi marroia pizten bada, zorionekoa zu, ondo egin duzu lana, urdina bada, bina-bina egin behar dituzu patxaran botilak, eta horia bada, txartel horia, alerta bizian zaude, tranpa asko egin dituzu. Dena dela, inoiz ez galdu Itxaropena. Noski, basaranaren kalitateak egiten du kalitatezko patxarana. Orain eseri patxaraz eta dastatu patxaranaren patxara. Mihia lotsaren katetik askatu, ausardia elikatu eta gogoa piztu, hori da sekretua, askatu estatxak!! Hau izan da patxaranaren istorioa.