Gaur berri txar bat jaso dut:
"Euskal idazle zaharrak institutuan ate joka" udako
ikastaroa bertan behera geratu da.
Arrazoia da 18 ikasle matrikulatu direla eta EHUko Udako Ikastaroen arautegiaren arabera,
35-40 ikasle da gutxieneko kopurua. Ondorioa: ikastarorik ez hamazortzi ikasle horientzat.
Gero eta gehiagotan zabaltzen ari dira halako irizpideak gure
UPV/EHUn, eta hortik kanpo ere bai: hautazko ikasgai bat eman ahal izateko gutxieneko ikasle-kopuru bat, doktorego edo master bat onartzeko gutxieneko ikasle-kopuru bat, graduko titulazio berriak onartzeko gutxieneko ikasle-kopuru bat (eta ez baxua gero!)...
Inbidiaz entzuten diet atzerriko lagun batzuei nola ematen dituzten beren eskolak ikasle bakar bat edo gutxi batzuk dituztelarik ere. Eta ez soilik askoz errazagoa delako ikasle gutxirekin lan egitea, errazagoa haien lana jarraitzea, ikasketa-prozesua behar bezala bideratzea, etab.; inbidiaz baita ikastaro horiek emateko aukera dutelako ere, guri ukatzen baitzaigu.
Boloniarekin edo Boloniarik gabe, ez dut ulertzen ikasle-kopuruak zergatik izan behar duen erabakigarria unibertsitate publiko batean ikastaro bat eman ahal izateko. Gai baten interesa, eta are egunotan askoren ahotan den "praktikotasuna", ezin da neurtu matrikulatzen diren ikasleen arabera.
Utz ditzagun halako irizpide krematistikoak unibertsitate pribatuentzat, erabili nahiko balituzte. Unibertsitate publikoek arras zabalik egon beharko lukete ikasi nahi eta ikasteko baldintza akademikoak betetzen dituzten guztientzat, inolako murriztapen ekonomikorik jarri gabe; ez ikasleei matrikula garestiak ordainaraziz eta ezta ere ikastaroak ikasle gutxi daudelako eman gabe utziz.
Baina, jakina, horretarako unibertsitate publikoak
finantziazio publiko duina eta nahikoa izan beharko luke,
Eusko Jaurlaritza zekenkerian ibili gabe, aldaketak aldaketa halaxe baitabil oraindik.
Lotutako sarrera:
P.S.: barka ezazue EHUko Donostiako Uda Ikastaroen loturarik sartu ez badut, baina nonbait atzo 40 bisita baino gutxiago izan zuten eta gaur webgunea erorita dago.