FiloBlogia

Gurasoek/ok dute/gu giltza. Etxean ikasten ez dena, hizketan ari denarekiko errespetua kasu, nekez barneratuko da eskolan. Eta etxeetan gero eta guraso bigunagoak daude (gaude?). Eta umeak etxeko errege, errege absolutistak askotan.

aupa Rikardo!

Aitortzen dizut lehengo urtean, ondokoarekin-eta gehiegitxo hitz egiten genuela. Baina ez dut uste hori karrerarekiko interes falta denik. Egia da askok euskal filologia ez dutela filologia ikasi nahi dutelako hautatzen. Askok dbh-eko, batxilerreko... irakasle bezala lan egiteko asmoz hartzen dute eta, beraz, filologiarekin zer ikusia duten gaiek aspertu egiten diete.

Filologiarenganako interesagatik hartu dugunoi ere, askotan zaila egiten zitzaigun klasea behar bezala jarraitzea (eta ziurrenik hor diozun seikote horretan sartu nauzula) gaia berez ez zelako erreza, edo ordurarte izandakoen desberdina zelako edo ez dakit zein arrazoigatik.

Klasea emateko modua-edo aldatuz gero, agian, lor dezakezu ikasleen harreta piztea.

Eta barkatu lehengo urteko guztia.

lehengo urtean zure ikasle izandako bat.

Urtzi

Egun on Ricardo!
Sentitzen dut baina bai...badirudi belaunaldiak txarrerantz doazela. Uste dut gure belaunaldian hasten dela pixka bat kaosa, baina ondorengokoa txarragoa dela iragartzen dut...
Sentitzen dut urte gatxa eman bagenizu, baina jakin ezazu irakasle aparta zarela eta asko ikasi dugula zurekin.Bestalde, ez dut uste zure irakasgaia lehenengo urterako aproposena denik, ni behintzat zertxobait galduta ibili nintzelako, zer ikasten genbiltzan ere jakin gabe. Azterketa (desastrosoa) egin ostean, jakin nuen haizeak nondik jotzen zuen eta, orduan bai, gustura ikasi nuen (errekuperaketarako). Baina seguruenik, bigarren urte honetan gusturago emango nuke zure ikasgaia, zertxobait gehiago baitakit eta, oso interesgarria deritzot (beste askok bezala).

Beraz, animo ta eutsi goiari!

Eskerrik asko, Urtzi eta Ariane, bai loreengatik eta baita kritikengatik ere, ikasteko parada ematen didazuelako.

Beharbada arrazoia duzue eta nik ematen dudan asignatura, edota nik ematen dudan moduan, ez da lehenengo mailarako egokiegia. Eta arrazoiaren zati bat behintzat Urtzik aipatzen duen "desberdintasun" horretan egon liteke, filologia hutseko asignatura delako, noloabait esateko, ez hizkuntzalaritzakoa, ez literaturakoa, adibidez. Ikasle gehienek, karrera hastean, badakite gutxi-asko euskal literaturaz zerbait, euskal gramatikaz zerbait, hizkuntzalaritza orokorraz zerbait, etab. Aldiz, nire ikasgaiko gaiak ezezagunak, askoren interesetatik urrunak eta, ondorioz, arreta ipintzeko zailagoak.

Baina, klaseak jarraitzeko zailtasuna izanez gero, lehenengo asteetan esatea dago, ikastaro guztian kexatu gabe egon beharrean. Ez dakit, uste dut ikasleei parte hartzeko, galdetzeko eta baita kexatzeko aukera ematen diedala, baina baliteke nire inpresioa izatea eta gauzak gaizki egitea. Egia esan, testu-kritikako praktiketan izan ezik, parte hartzea ez da oso handia izaten.

Bestalde, pozten naiz zailtasunak gorabehera asko ikasi bazenuen, Ariane. Honek esan nahi du ikasgaia guztiz desegokia ez zela izan eta onura pixkat atera ahal izan zenio(te)la.

Ariane, zuk diozun bezala, azterketa egin ondoren haizeak nondik jotzen zuen jakin bazenuen, pentsatzen dut orduan nolabaiteko konponbidea duela ikasgaiak. Arazoa da zer egin beharko nukeen ikasleak lehenago kontura daitezen "haizeak nondik jotzen duen". Lehenago esan dudanez, nik ere ikasten jarraitu behar dut. Horretarako, proposamen, kritika eta iruzkin guztiak ongi etorriak dira.

Hasi aurretik, esan dezadan nire asmoa ez dela inongo ikasleen aurka joatea, ezta zuri , Ricardo, loreak botatzea.
Egia da beharbada karrerako lehenengo urterako Euskal Filologiaren Hastapenak zertxobait arrotza izan daitekela, DBHn edo Batxilergoan ez direlako horrelako gauzak irakasten.Baina egia da ere eskolei eta irakasleari arreta apur bat jarrita irakasgaiaren nondik norakoak aparteko arazorik gabe uler daitezkela. Nire ustez aldatzen doana (txarrera, jakina) ikasleek, orokorrean, irakaskuntzaren eta irakasleen aurrean agertzen duten errespetua da.Gogoan dut irakasgaian lehen aldiz matrikulatu nintzenean: eskola batean Ricardok niri eta ondokoari hitz egiteagatik lehen abisu bat eta bakarra eman zigun. Hortik aurrera eskolak, ikaskideak eta irakaslea errespetatu genituen, eta ez oraingo moduan, hamaika abisu emanda ere jendeak inolako lotsarik gabe hitz egiten jarraitzen baitu (eta ez belarrira, hain zuzen ere).Beraz borondate eta errespetuan ikusten dut nik benetako arazoa, ez irakasgaian, ez irakaslean ere.Espero dut, guztiondako onuragarria izango baita, egoerak hobera egitea.

Nire kasuan, zuk aipatutako testu asko lehenagotik irakurriak nituen arren, klasean hasi bezain laster ohartu nintzen metodologia ez zela nik espero nuena.
Astunegia egin zitzaidan eta nire interesatik egunez egun urruntzen zinen, baina pixkanaka ildoari eutsi nion eta oraintxe intesgarrien suertatzen zaidan ikasgaia dela aitortzen dut (ez da lore moduan botatakoa).
Parte hartzearen kasuari dagokionez, nire jakinmina azaltzeko ez dut une egokia ikusten, baina galdera asko suertazen zaizkit eta aurrerantzean ezagutaraziko dizkizut.
Besterik gabe agur beroa.

Niri zure ikasgaia oso interesgarria iruditzen zait baina eskolak astunegiak egiten dira.
Ados nago zurekin, ikasleok gehiegi hitz egiten dugula esaten duzunean eta ulergarria da gu ixiltarazteaz nekatuta egotea.
Ikasleen ikuspuntutik eskola dinamikoagoak izatea eskertuko genuke, gehiago partehartzea gustatuko litzaiguke baina zure azalpena mozten dugunaren sentsazioa dugu.
Bukatzeko ni ikasle bezala zure azalpenak ulertzeko egiten duzun ahalegina eskertzen dizut.
Besterik gabe, agur bero bat

Eskerrik asko, Mikel. Uste dut benetako arazoa argi eta garbi azaldu duzula.

Marta eta Miriam: Eskerrik asko blogean parte hartzeagatik. Are gehiago aurtengo ikasleak zaituztedala kontuan izanda; badakit askori beldurra eman ahal diela egoera horretan zerbait esateak. Ez duzue inongo lotsarik izan behar eskolan (edota eskolatik kanpo) galderak egiteko, ezta nire azalpena mozteko ere, noski.

Benetan diotsuet galderak, zalantzak, etab. eskertzen ditudala. Alde batetik, zuek lortzen duzuelako gauzak hobeto ulertzea eta, bestetik, nik jakin dezakedalako zer azaldu dudan txarto, zertan egin beharko nukeen lan gehiago, etab.

Bestela, arriskua dago (urtero egoten den arriskua, egia esan), azterketak eta lanak egin ondoren, ikasle asko etortzeko, esanez halakoak eta halakoak ez zituztela ulertu. Ez al da hobe galderak eta zalantzak bere momentuan azaltzea eta argitzea?

Konpondu da arazoa, antzadanez. Eskerrikasko abisatzeagatik! Hona hemen lehenagotik idatzita nuena:

Ez horregatik, Ricardo. Eta bai, zure esku dagoen guztia egiten duzu
ikasleek dudaren bat edo beste badute galdetzeko, baina askotan ez gara
ausartzen, ez dakit zergatik, baina hala da, zoritxarrez. Bestalde, ez, zure
ikasgaia ez da guztiz desegokia izan lehen mailarako, baina bai zertxobait
gogorra eta horregatik diot hobe legokeela bigarren mailako ikasgaia balitz.

Beharbada klaseak hain teorikoak izan beharrean, ariketa praktikoren bat edo
beste sartzea gomendatuko nizuke, ikasleak zertxobait orienta daitezen. Eta,
beharbada, azterketa aurretik, azterketa antzeko ariketa batzuk egitea
klasean. Horrela, ikasleak jakingo luke ze motatako galderak egingo dituzun
eta nola ikasi behar duen ikasgaia, horretarako nik ere zailtasuna izan
bainuen (nola ikasi asmatzeko).

Beste zerbait bururatzen bazait, jakinaraziko dizut. Agian nik
proposatutakoa ez da onena, baina beste ikasleak ere euren proposamenak
ematera animatzen ditut.

Hurrengora arte!

Ni ere aurtengo ikasle berria nauzu Gómez, eta benetan sentitzen dut orokorrean gugandik jaso duzun inpresioa ikusteak. Hala ere, ez duzu arrazoia faltarik errespetu faltaz hitz egiten ari zarenean. Bestalde, belaunaldiak aldatzen ari diren edo ez ezin dizut esan, ezezkoa erantzutea gustatuko litzaidakeen arren, ez baitut aurreko urteetako ikasleen jarrera ezagutzen.

Nire kasuaz hitz egingo dizut: Hasiera batean beldurra ematen zidan klaseetan zuri etetea galderaren bat egiteko, zuri minduko nizun ustetan baina hori beste klaseetan ere gertatu zait. Unibertsitatea beste mundu bat da niretzat, irakasleak inoiz baino jakintsuagoak ikusten zaituztet eta baita ere urrunagoak. Hortaz, zuengana zuzentzea ere asko kostatzen zait.
Bestalde, zure klaseak emateko modua ez da txarra, baizik eta desberdina. Metodo horrek atentzio asko eskatzen du denbora luzez eta zurekin ditugun klase orduak ez dira benetan aproposenak, bazkaldu aurreko azken ordua izaten baita. Honekin loturik dago klasera berandu sartzeko arrazoia; ikasleak pintxoak jatera joaten dira kafetegira zure klasera sartu aurretik, baina pentsatzen dut jakinaren gainean egongo zinela.
Laburtuz, gehiago ez kezkatzeko eskatzen dizut. Hobetu beharrekoa ez zait iruditzen zu zarenik, baizik eta gu. Eta gure jarrera aldatuko delakoan nago. Niri gero eta gehiago molestatzen dit jendearen zurrumurruek eta klaseetan parte hartzeko beldurra galtzen ari naiz. Baina hau dena zu hobeto ezagutzearekin batera etorri da. Beraz, ez dakit zenbat denbora pasa beharko duen egoera aldatu dadin.
Azterketa egunean ikusiko gara.

Eskerrik asko zure hitzengatik, praxene. Dena dela, ikasle batzuen jarrera aldatu beharra ez ezik, hobetu beharreko beste gauza asko daude, noski: adibidez, gure ordutegi maratonianoak; eskola-ordu gehiegi dituzue eta ez dago saioen arteko etenik. Hortik nekea, gosea, tutoretzetara joateko "zulo" gutxi, irakurtzeko eta lanak egiteko denbora gutxiegi, etab.

Baina, pena da, Bolognakoarekin eskola-orduen kopuru gehiegizkoa jaisteko aukera ona bagenuen ere (eta, horrekin bai, Europako herri aurreratuenetara hurbildu), badirudi gure agintari txit jakintsuek ez dutela halako premiarik ikusten.

Bestalde, ikastaroa aurrera joan ahala, konturatu nintzen ikasle batzuek hasieran zenuten "beldur" hura galdu zenutela eta eskolan parte gehiago hartzen hasi zinetela (beste batzuk ez ziren aldatu, tamalez). Beraz, ziur naiz hurrengo ikastaroetan, bigarren lauhilekoarekin hasita, hainbaten jarrera askoz hobea izango dela.