Tisu!

Que c'est triste Armintza
Au temps des amours mortes
Que c'est triste Armintza
Quand on ne s'aime plus

Ze tristea den Armintza amodioak hiltzen diren garaian, ze tristea den Armintza gehiago maitatzen ez denean. Hori esaten du gutxi gorabehera Charles Aznavourren abesti famatuak (entzuteko eta itzulpena) eta horrelaxe diost barruak oren hauetan. Gabonek bihotzak bigundu ohi dituzte, baina batzuk ez ditugu gabonen beharra horretarako, ematen du bigunegia dugula dagoeneko.

Azal zuriko neskarekin egon naiz arratsaldean, noizean behin blog honetan agertu den mamu horrekin. Aitortu behar dut berak eduki zuela pisu ikaragarria blog hauxe sortzerakoan eta berarekin akordatuko naizela heriotz gozoa ematen diodanean. Bi urte ta zertxobait gehiago paseak ziren elkar ikusi gabe edo hobeto esanda elkarri begiratzeke, izan ere batzutan ikusi gara eta. Bi urtetan hamaika email, hamaika gehi hamaika oroitzapen gazi-gozo eta hamaika bider hamaika malko, edo agian gehiago.

Berak herrian hartu behar ninduen eta espero bezala nire argibide zehatzei ez die jaramonik egin eta galdu egin da. Elkar ikustean ez da besarkadarik egon, apenas bi musu epel. Bera beti bezain xarmangarri segitzen du, beroki beltz dotore bat, fraka zuriak eta bota beltzak jantzita etorri da. Horretaz aparte aro handiak belarrietan, pirsin txikia sudurrean eta eskumuturretan katetxoak zeramatzan (bere oroitzapenetara lotzen nautenak baino askoz txikiagoak noski). Lehenengo geldiera Armintzako portuan izan da, hasieran ez dut argi eduki ea burrunbadak olatuek sortzen zituzten edo barrutik zetozkidan. Armintzak badu bere esangurea, gure garaian agindu bainion egunen batean eramango nuela eta azkenean berak eraman nau eta oso egoera ezberdinean.

Ondoren Jataren itzalean Lemoizko zentral nuklearreraino hurbildu gara. Zaharkitutako estruktura gris hark gurearen antza izugarria zuen, beste garai batean asmo handia izen zena gaur egun hutsik eta baliogabetuta dago, inor ez da hartaz gogoratzen. Errepide horretatik jarraituaz beste geldiera bat egon da behatoki polit batean. Ondoren Bakiorano heldu, herria zeharkatu eta azkenean Gaztelugatxera ematen duen behatokian gelditu gara. Kanpoan bost minutu baino ez ditugu egin, bere azal delikatu zuriak itsasotik zetorren aize hotza ez omen zuen atsegin eta kotxe barruan sartu gara. Barruan egon gara elkarri so egin gabe, bera kotxeko argien kontrolarekin jolasean ibili da, lau tontakeriz hitz egiten genuen bitartean eta laster deserosoegia bihurtu da egoera. San Pelaioren aurrean dagoen tabernan freskagarri bat edan, bakoitzaren bizitzako gauza tribialez mintzatu eta joateko ordua heldu da berak afaria zuen eta. Etxera ekartzen ninduelarik isiltasuna gailendu da eta kasik ez dugu ezer esan.

Nire herrira heldu garenean, aparkatu, kotxearen motorea itzali eta segurtasun-uhala kendu du. Hori zen unerik aproposena eta azkena esan beharrekoa esateko. Bapatean korapiloa sortu da nire eztarrian eta hitzek ez zuten irten nahi, beldur ziren. Azkenean nolabait esan diot poztu nauela gelditzeak eta berriro ere elkarrekin hitz egiteak. Besarkada etorri da gero eta berak musu bat eman dit lepoan, horixe izan da arratsalde guztian unerik hunkigarriena eta agian benetan zintzo bakarra. Malkoren bat masailetik ihes egin diola iruditu zait, ahotsak ere huts egin dio. Ondoren galdetu diodanean zergatik segitu duen emailak bialtzen eta zergatik gelditu garen orain eta ez lehenago, zera esan dit lagun moduan mantendu nahi ninduelako zela. Gezurra! Berak ez lukeen hainbeste denbora emango horretan. Lagunak ere ez gara sekula izan eta ez dut uste izan gaitezkeenik. Izan ere amankomunean dugun edo hobeto esanda eduki dugun bakarra gure amodioa izan da. Gero urduri somatu dut eta joateko gogoa antzeman zaio.

Horrelaxe joan da, berriro ere geldituko garela, sarriago hitz egingo dugula eta gero arte esan dugu. Ahoak gezurrak esan ditzake baina begiek ez, nire begiek betirako agurtu ote dute. Gutxienez oraingoan agurtzerik izan dut. Arrazoi handia du Aznavourrek, Armintza tristeegia da gehiago maitatzen ez denean.

Hona hemen orain dela zazpi egun Durangon gertatu zena.

Asteazkenean Durangora joan nahi nuen baina batek ezin zuen eta bestea desagertuta zegoen eta azkenean etxean. Hurrengo egunean adostu zen ostiralean hurbilduko ginela baina azken momentuan dena pikutara joan zen berriro. Larunbaterako berriz plan ia perfektua osatu genuen: han afaldu, partidua ikusi eta ondoren Leioako neska jator batzuentzako gida lana egitea.

Afaltzeko ohitura bihurtu den legez Anboto taberna aukeratu zen. Bokata gozo eta merkeak saltzen dituzte hor eta nik klasiko bat aukeratu nuen: solomoa piper berdeekin. Partidua ikusteko beste taberna batera joan ginen eta hantxe dexente sufritu genuen gure Athletic maitearekin. Partidua bukatuta leioarrekin elkartzeko ordua heldu zen. Nondik irten diren leioar horiek galdetuko duzue, ba istorio bitxia dago horren atzetik. Irailean edo Laukizeko jaietara joan ginen eta neska batekin dantzan amaitu genuen. Gure lagunetako bat hizketan hasi zen neska horren lagun batekin eta ondoren noizean behin geratzen dira (lagun moduan). Neska jator askoak ziruditen eta gaua nobedaderik gabe zihoan.

Gutxien espero nuenean "veinte" hitza aipatu nuen eta hogei urteko biologa polit hark (euretako bat) kopetan jo ninduen. Irakurleak kontutan hartu beharko du "veinte" eta "frente" hitzek errimatzen dutela. Ezer ez nuela ulertzen ahoa zabal-zabalik utzi nuen eta neska barreka hasi zen. Eraso bortitz hura casus bellitzat har zitekeen eta nik ere horrelaxe hartu nuen. Ibiltzen nintzelarik ere ostikadatxoren bat ematen saiatu zen neu eroriaraztekotan. Segada haiek erantzuna behar zuten eta erasora pasatzen saiatu nintzen baina alferrik. Neska borde baino bordeagoa zen eta nekez sartzen zen jolasean.

Plateruena agertu zen gure helmuga bezala eta hantxe beroaren eraginez arropa desagertzen hasi zen. Orduan biologaren niki tirantedun horiak nire arreta jaso zuen. Izaera zaila, azal zuria, begi  biziak eta arnasa kentzeko moduko gorputza, definitiboki gogoz saiatu behar nuen. Baina saiakera guztiak ustelak izan ziren, ezin izan nuen Unbe baino haragoko neska nire eremu edo arlora ekarri. Zergatik ez zion segitzen hasitako jolasari? Auskalo baina argi zegoen etsi behar nuela.

Gero iruditu zitzaidan Durangoko jaietan aurkeztutako beltzaran interesgarriaren laguna handik zebilela. Izugarri jatorra da neska hori eta beti agurtzen nau, beraz agurtzeko asmoarekin joan nintzen berarengana. Mutil batzuekin hizketan zegoenez agur azkarra izan zen baina gero nor egongo zen alboan eta beltzarana bera. Berehala zirikatzen hasi nintzen eta konturatu nintzen ez zela nitaz akordatzen, guztiz arrotza nintzela berarentzako. Han barruan ez zenez ezer entzuten oso hurbil geunden elkarrengandik eta arreta handiz begiratu nion, segundu bakoitza nire buruan grabatu nahi nuen. Gainera neska oso gustora zegoela ematen zuen, irrifartsu, gogotsu eta noski inoiz baina politagoa.

Orduan gertatu beharrekoa gertatu zen, lagunek etxera joan nahi zuten eta argi utzi zidaten. Minutu gutxi batzuk baino ez nituen eta aprobetxatu behar. Lehenik eta behin zoratzen nauten peka hoietari buruzko komentarioren bat egin behar nuen. Esan nion pekengatik ezagutzen nuela eta berak galdetu zidan ia ilunpetan ere ikus zitezkeenik (han barruan gutxi ikusten zen eta). Noski baietz erantzun nion nire irririk beroena oparituaz, berea probokatuta. Bukatzeko agindu zidan hurrengoan bai, hurrengoan ezagutuko ninduela. Pozik abiatu nintzen kotxerantza eta korrika, izan ere sekulako euri zaparrada bota zuen.

Istorio honek badu bere epilogoa goizean goiz autobus batean. Lehenengo ordu horietan beltzaranak eta hura aurkeztu ninduen lagunak elkar topo egin zuten bizkaibus zahar batean. Beltzaranak laster kontatu zion neskari haren Durangoko jaietako lagunarekin (neu) egona zela. Erabilitako adjektibo atseginak neu aipatzeko niretzako bakarrik gordeko ditut momentuz. Segi blog hau irakurtzen eta beharbada denborak azalduko du ea sinesteko modukoak diren.

Aspalditxotik ez dut ezer idatzi, istorioak udazkeneko hostoak bezala erori dira baina arrazoi batengatik edo bestearengatik blogetik kanpo gelditu dira. Sarrera hontan saiatuko naiz kronologikoki azken asteetan gertatutako pasadizoak aurkezten.

Durangoko jaien ondoren ilehoriaren kontua planteatu nion nire buruari. Zer egin? Zer nolako jarrera hartu? Alkoholaren eraginez gertatu zen edo gustatzen ote natzaio? Azkenean burua nahikotxo berotu nuen eta ondoren konklusiorik logikoena etorri zen: gertatutakoak ez du ezer aldatzen, behintzat berarentzako, izan ere berak mutila dauka. Jakin izan dudanez gauzak euren artean ez dabiltza oso ondo eta neska batzutan beste batzuekin tonteatzen ibiltzen da.

Durangoko jaietako lehen asteburuan ezagututako beltzaranak ere merezi ditu bere lerrotxoak. Bitxia da benetan, ezagutu baino lehen astean behin edo bitan ikusten nuen, ondoren aldiz ez dut apenas ikusi. Gainera ikusi dudanetan ematen du ez dela nitaz akordatzen. Baina gutxien espero duzunean gauzak aldatzen dira, gehiago sakonduko dut hurrengo sarreran.

Beste pertsonai zahar bat ekarri behar dut orain: Bilboko jaietan txaloa eman zidana. Durangoko jaien ondoren ikusi dudan bakoitzean zirriak bueno txinpartak atera dira. Egun batean txokolatezko barratxoa jaten zuen bitartean (lolitaren papera ondo baino hobeto egiten du) zirikatzen nuen nik, gero berak barratxoa eskeini irri pikaro batekin eta nire zirikei belaunkadekin erantzun eremu arriskutsuetan. Hurrengoan Zamudio San Martinetan aurkitu genuen elkar, sekulako hotza zegoen eta eskularruak utzi nizkion. Egun horretan ere txalo bat baino gehiago jaso nuen baina besarkadekin batera eramangarriagoak egin ziren. Azkenean kalimotxo batera gonbidatu eta etxera ere eraman genuen.

Zamudioko panterarekin topo egin nuen azken larunbat gauak lerroalde desberdin bat merezi du. Lehenengo tabernetan ez zidan jaramon gehiegirik egin baina azkenean irekita gelditzen zen pub bakan horietako batean zor zidan kalimotxoa atera zuen. Kalimotxo horren ondoren Vodka laranjarekin etorri zen eta bukatzeko Peche limoiarekin. Bitartean zenbat dantza, zenbat zirikada, zenbat kilima. Azal zuri hura guztiz krematsua zen yogur grekoak bezala, berak ere badu Peloponesoko andreen antza: alaia, jostaria, dantzazalea, beroa... Txaloak ere jaso nituen baina oraingoan guztiz merezita, zer ote zuen zeraman pitxi bakeroaren behekaldeak altxatzeko gogoa emateko? Erantzuna erraza da: gona altxatu ondoren txaloa etortzen zen, orduan suminduarena egiten nuen eta haren besarkada jasotzen nuen. Une batzuetan gure begiradak gurutzatu ziren eta arriskua sumatu nuen. Azkenean noski, ez zen ezer gertatu, hurrengoan ikusiko dugu ea mamiaren goseak buruari gain hartzen ote dion.

Are you lonesome tonight? Do you miss me tonight? Ez dut uste berak Erregeak horren maisuki abesten zuen abesti hau ezagutuko duenik baina agian bakarrik sentitzen zen edo faltan botatzen ninduen. Baina faltan bota ahal da inoiz eduki ez duzuna?

Ostiralak ohiko pertsonaiak ekarri zituen, hona hemen laburbilduta: Santutxuko printzesatxoa, Galdakako Kubelik andereñoa (ilea kolore politaz tintatu du) bere koadrila zoroa lagunduta eta i latinaz bukatzen den izena daukan zornotzarra (pirsina ipini du sudurrean eta ederto geratzen zaio).

Larunbateko gauean aurrera egingo dugu txosnetatik lagun batengana bakarrik nindoan unera arte. Orduan topo egin nuen ilehori txatxamurkazalearekin, edo hobeto bataiatuta Butroiko Ingrid Bergmanekin: ile horia, eztizko begiak eta azal ezin samurragoa (zinez diot). Gurea aspaldiko kontua da: Gatika, Zornotza, Gernika... Jolastea arriskutsua da batzutan, horregatik Gernikan jolasak eten behar zuela erabaki nuen berak mutila du eta. Baina oraingoan Gernikan estreinatutako jolasa berreskuratu zuen: bi musu eman eta bi musu jaso. Baten bati jolas inozoa irudituko bide zaio, baina ematen zizkidan musuak ez ziren masailean ematen diren soso horietakoak ez jauna! Haiek musu samurrak ziren, musu gozoak, astiro emandakoak, kontu handiz burututakoak. Ez dut esan baina jolas hura ez zen inoiz amaitzen, nahiz eta nik aurre egin eta ez nion ematen uzten (ezta nik eman ere). Argazkiak ere egon ziren tarteka eta urtzen ninduten begiradak, zelan ez. Esaldi hauxe esaten hasi nintzaion: "Mantendu distantziak mesedez".

Honelako batean txosnara joan nintzen hiru kalimotxoren bila eta bera atzetik etorri zen. Eskatzen nengoelarik nire ipurdia ukitzeari ekin zion, hura ikutzea baino gehiago arakatzea edo aztertzea zen. Orduan bigarren esaldi bat bota nion: "Córtate un poco". Musuen jolasa ez zen gelditzen, bost minututan behin ihes egin behar izaten nuen. Batzutan musuak jaso eta eman egiten nituen horrela jolasa amaituko zelakoan baina ez. Bere lagun bati hirugarren esaldia eskeini nion: "Ez naizela harrizkoa". Eta zer esaten zidan berak? "Zuk egizu ahal duzuna".

Bapatean ilehoria desagertu zen eta bere poltsoaren jabe egin nintzen. Etorri zenean beste gonbidatu berezi bat ekarri zuen: bere mutila. Poltsoa berreskuratu ondoren bi musu ematen saiatu zen, saiatu diot zeren eta keinu txar batekin aldendu nuen. Antza denez ez zuen oso ondo hartu eta mutilarengana joan zen, besarkatu eta musukatu zuen. Hura ote zen nire zigorra? Neu jeloskor jartzeko asmoa ote zuen?

Mutila desagertu zenean ez dakit zer gertatu zitzaion baina behera etorri zen apur bat. Une batean erdi negarretan ikusi nuenean, kleenexa atera, zabaldu eta berari eman nion. Diruzorroa ere erori zitzaion eta barruko gauzak irten, dena jasotzen lagundu nuen karnetari begirada azkarra boteaz. Geroxeago ere bere mugikorra desblokeatu egin behar izan nuen bera ez zen gai eta. Laster beste esaldi bat atera zitzaidan: "Baloratu ondo daukazuna, ez egin tontakeriarik, ez sartu arazoetan". Azken esaldi hau eta besteak noizean behin esaten nizkion gauzak argi utziaz, batez ere nire burua mugatik gertu ikusten nuenean.

Beste txosna batera joan ginen eta bera ezin zenez oso zuzen ibili gerritik heldu nion atzetik eta bideratu nuen. Euforiko zegoenean ez zuen zer eginik nirekin, eraso guztiak baztertu nituen baina triste samar jarri zenean ahulduta sentitu nintzen, guztiz bigunduta. Bapatean zera esan zidan: "Hotz naiz". Errepikatu zuenean ezin izan nion nire barruari gehiago eutsi eta beso batekin gerritik heldu nion nigana erakarriaz. Laster erdi besarkatuta geunden, ondoren biotako batek masailean emandako musuari beste batekin erantzun zion. Orain edo inoiz ez pentsatuko zuen berak eta elkarri begira jarri ginenean gure ezpainek bat egin zuten bitan edo hirutan, nik apenas ahoa ipini nuen. "Gauzak ezberdinak balira" xuxulartu nion berriro besarkatzen nuen bitartean.

Orduan Humphrey Bogarten filme batean bageunde bezala, dena txuribeltzean ikusten hasi nintzen eta egin behar nuena egin nuen. Fieltrozko kapela eta gerrikoa duen gabardina jantzita ikusten nuen nire burua eta behe-lainoak dena estaltzen zuen. Pasioari bidea irekitzen zidaten izar haiei so eginez esan nion: "Mesedez ez iezadazu hau zailago ipini. Banoa". Azken besarkada indartsuagoa izan zen eta berriro elkarri begira geunden. Azken musua luzatu zidanean neurea egin nuen eta argi utzi nion azkena izango zela musu hura berezia eginez. Atzera begiratu gabe alde egin nuen.

Zergatik egin nituen gauzak horrela? Zergatik ez nuen aukera paregabe hura probestu? Banekien mutila zuela eta ez naiz erdian sartzen den horietakoa, ezta besteen fideltasuna hondatzea axola ez zaien horietakoa. Egitan beragatik egin nuen, neska hori estimatzen dut eta banekien gure artean zerbait gertatuz gero asko sufritu beharko zukeela. Ez nuen nahi berak sufritzea, berarentzako onena zena egiten saiatu nintzen. Beharbada oraindik ere beti izango dugu Paris.

You must remember this, a kiss is just a kiss, a sight is just a sight. The fundamental things apply as time goes by.

Abeslaria: Elvis Presley
Abestia: It's now or never

It's now or never,
come hold me tight
Kiss me my darling,
be mine tonight
Tomorrow will be too late,
it's now or never
My love won't wait.

When I first saw you
with your smile so tender
My heart was captured,
my soul surrendered
I'd spend a lifetime
waiting for the right time
Now that you're near
the time is here at last

It's now or never,
come hold me tight
Kiss me my darling,
be mine tonight
Tomorrow will be too late,
it's now or never
My love won't wait.

Just like a willow,
we would cry an ocean
If we lost true love
and sweet devotion
Your lips excite me,
let your arms invite me
For who knows when
we'll meet again this way

It's now or never,
come hold me tight
Kiss me my darling,
be mine tonight
Tomorrow will be too late,
it's now or never
My love won't wait.

(Oharra: tartekatutako esaldiak aurreko sarreran aipatutako abestitik atereak dira)

I think I'm drowning,  asphyxiated
Krisialdian egon naiz, krisialdi kreatiboa eta krisialdi pertsonala. Udazkenarekin batera eguneroko gurpilak jan behar ninduela uste nuen. Korrika leku batetik bestera, estresatuta, denborarik ezertarako aurkitu gabe.

I tried to give you up but I'm addicted
Bestaldetik sarriegi ikusten nuen autobusean edo autobuseko geralekuan Apirilean lehen aldiz ikusitako eta uda osoan inguruko herrietako berbenetan aurkitutako neska bat. Bera ez ezik bere lagunak ere ia egunero topatzen nituen autobusean. Hamasei urtetako mutil koskorra banintz bezala ezagutzen ez nuen neska batengandik "eskegiten" hasita nengoen.

I wanna break this spell that you've created
Neu honelako gauzetan betidanik izan naiz blitzkriegaren zalea: ustegabean agertu aredioa prestatzeke egoten denean, ondo ezagutu, laster erabaki eta beharrezkoa bada eraso azkarra jotzea. Kasu honetan denbora larregi neraman ezagutzea lortu gabe eta denbora amaitzen ari zitzaidan. Berari eskainitako hamarreko handiak ere blog honen zirriborroetan galdu ziren...

Bury it
Guzti hau, bai eguneroko lasterketa eta bai abestiak dioen bezala "drogarik gogorrena" atzean utzi nahian edo Durangora hurbildu nintzen. Ostiralean koadrilakoekin joan nintzen eta ez dago ezer kontatzeko, ondo pasa nuen baina gau sosoa izan zen (nahiz eta goizeko 7retan heldu etxera. Larunbatean berriz lagunak herrian gelditu ziren baina nik argi nuen hara itzuli behar nuela behin katilua erosita. Aurten txosnetan erabaki dute plastikozko basorik ez ematea, beraz edalontzia etxetik eraman behar da edo hantxe bertan plastiko gogorrezko katilu koloretsuak erosi. Bejondaiela!

Hango lagun batzuekin elkartuta gau erdia aurreko egunean bezalatsu joan zen. Ondoren etxera joaten hasi ziren denak eta B plana hartu nuen: handik zebilen herrikide batekin geratzea. Hasteko Zornotzako ilehori bat aurkeztu zidan, kasualidadez geroxeago i latinaz bukatzen den izena daukan zornotzarraren kuadrilarekin (bera barne) hizketan egon zena. Azkenean txosnak itxi eta tabernetarantz. Nire laguna mutil baten bila zebilen, ostegunean harekin enroiatzeko gogoarekin geratu baizen (nahi izan ez zuelako) eta azkenean Plateruenean sartu ginen haren bila.

You're something beautiful, a contradiction
Nor ikusi han eta autobuseko neska, Bakioko txakolinezko ezpainak, gerezi zaporezko pekak,  kokozko sorbaldak eta txokolatezko begiak dituena. Nire lagunak ezagutzen zuen (ia esan liteke nigatik ezagutu zuela eta orain ondo eramaten dira) eta laster aurkezpenak egin zituen.

Now that you know I'm trapped, sense of elation
Laster nire laguna lehen aipatutako mutilari deitzen joan zen eta neu eurekin bakarrik utzi ninduen. Aukera bi nituen: panikoari men egin edo dantzan hasi eta aukera aprobetxatu. Behingoagatik bazen ere zuzenena egin nuen eta eurekin dantzan hasi nintzen. Ondo hartu ninduten, beharbada neu bezain "pozik" zihoazen ordu haietan. Time is running out ipini zutenean euforiaz blai sentitu nintzen.

I wanna play the game, I want the friction
Nik arropa nahikoa neraman soinean, jertsea kenduta nuen baina manga luzeko nikia janzten nuen. Bera laster hasi zitzaidan esaten nikia kentzeko begirada zirikatzaile batekin lagunduta. Hasieran estoikoki jaso egin nuen hango bero izugarria baina azkenean etsi eta nikia kendu nuen (azpitik manga laburreko bat neraman gaizki pentsatuentzako). Ondoren nire txanda heldu zen eta zera esan nion: "Orain kendu zeuk". Berak noski ez zuen zeraman niki tirantedun grisa kendu. Bere pekek ere etxeko espezialidade bat jaso behar zuten. Esan niona ez daukat argi baina nahiko flojoa izan bazen ere, gura izandako eragina lortu zuen: eskuin eskuko hatz luzea erakutsi zidan aurpegi serioa jartzen saiatzen zen bitartean. Segidan munduko begiradarik distiratsuena ihes egin zitzaion.

How did it come to this?
Azkenean laguna itzuli zen, gero kanpora joan ginen, berriro sartu eta auskalo zer gehiago. Berriro ere berarengandik hurbil kokatu ginen. Orduan gure alboko taldeko neska batek nire arreta erakarri zuen, ez bereziki ederra zelako baizik eta sekulako martxa zuelako. Laster gurekin dantzan zegoen, esan behar da musikaren nibela izugarria izan zela, denetarik eta denak onak. Bapatean neska nigana dator eta zera esaten dit: "No, no voy pasadisima". Nik zera erantzun nion: "Que va, que va". Berak berriro ere esaldi bera errepikatu zuen bitan edo hirutan.

Azkenean hamar ta erditan sartu nintzen ohera, nire eginbeharrak ondo bete nituenaren sentsazioarekin.

Taldea: Muse
Diska: Absolution
Abestia: Time is running out
 

I think I'm drowning
Asphyxiated
I wanna break this spell
That you've created

You're something beautiful
A contradiction
I wanna play the game
I want the friction

You will be the death of me
You will be the death of me

Bury it
I won't let you bury it
I won't let you smother it
I won''t let you murder it

Our time is running out
Our time is running out
You can't push it underground
You can't stop it screaming out

I wanted freedom
Bound and restricted
I tried to give you up
But I'm addicted

Now that you know I'm trapped
Sense of elation
You'd never dream of
Breaking this fixation

You will squeeze the life out of me

Bury it
I won't let you bury it
I won't let you smother it
I won't let you murder it

Our time is running out
Our time is running out
You can't push it underground
You can''t stop it screaming out
How did it come to this?
Oh

You will suck the life out of me

Bury it
I won't let you bury it
I won't let you smother it
I won't let you murder it

Our time is running out
Our time is running out
You can't push it underground
You can't stop it screaming out
How did it come to this?
Oh

Arrantzale egunaren bezperan Bermioraino eraman gintuen oraintsu estreinatutako batel gurpildun berriak. Aurreko egunetan eztabaida egon zen parrandarako lekurik aproposena zein ote zen erabakitzeko: alde batetik Galdakaon EH Sukarra eta Gatibu zeuden iragarrita eta Bermion berriz The Uski's. Galdakao azkenean datorren asterako utzi genuen eta Soiubeko igoerarantz abiatu ginen.

Kotxea ondo aparkatu ondoren (kotxe berriak merezi du eta) eskenatokira hurbildu ginen The Uski'seko kideak agurtzeko asmotan. Izan ere nire laguna musika munduan murgilduta dago eta euren azkenengo diskaren grabaketan parte hartu zuen. Kamerino moduan egokitutako Arlan kontenedorean topatu genituen eta benetan tipo jatorrak dira. Ondoren txosnetara joan ginen lehenengo pepsimotxo katxiak hartzekotan denbora egiten kontzertua hasi arte. Zorionez txosnetako usainek portuko kiratsa ahultzen zuten, badakizue itxosoaren ondoan bizi ez garenok ez gaudela horretara ohituta. Une hau besteak bezain ona da nire su artifizialekiko gorrotoa edo aitortzeko, benetan ez ditut ulertzen, ez diet grazia ikusten.

Kontzertua sekulakoa izan zen, ikaragarrizko jendetza bildu zen Lameran. Artistak dira ibarrangelukoak jendea animatzen eta txantzan jartzen. Bermion adin guztietako jendea hurbiltzen da kontzertura, musika taldeak ez du axola, garrantzitsuena giroa sortzea eta ondo pasatzea da. Beharbada kotzertuko hobetu beharreko zerbait aipatzeagatik, zera esango nuke abesti entzutetsuenak azkenengo zatian kantatu beharko lituzketela, bestela kontzertua goitik behera joaten dela eman lezake batzutan.

Gero alde zahar dotorean kokatutako tabernetara joan ginen. Gustatzen zait kale estu haiei darien kutsu zahar edo historikoa. Nire burua imaginatzen dut kale horietatik ibiltzen larogeitako hamarkadan, zapatu euritsu batean Delirium Tremens-en abesti batean banengo bezala. Noski esku batean kalimotxoa dudala (tabernetan benetazko kalimotxoa ematen dute!) eta bestean fraka estuegiak eta Adidaseko kamiseta zaharra janzten dituen ilea gorriz tintatuta duen neskato gaztea. Gaua non buka liteke hobeto Aritxatxun baino? Batzutan gehiegi maitatzen ditut 80ak...

Ematen ez zuenean, espero ez zitekeenean, ihes egin behar nionean, Bermioko lami ezagun baten begiradak harrapatu ninduen. Aurreko astean Bakioko San Joan Dolosetan ere topatu nuen eta besteak beste kontatu zidan Aste Nagusiko ostiralean autobusetik ikusi ninduela neu iladan nengoela. Berak begiratzen zidan agurtzeko asmotan eta nik ez nion autobusari begiratzen. Intuizioa ote? Azkenaldian fruitu hau koadrilako batzuk baino sarriago ikusten dut.

Betiko kontuak aipatu genituen: azterketak (Unibertsitatekoak ez ezik, Hizkuntz Eskolakoa ere bai), Bou Bizkaiaren denboraldi bikaina, zein sarritan ikusten ginen... Besteak beste hurrengo egunean Bermiora joatera gonbidatu ninduen, izan ere Arrantzale Egune zen igandean eta sekulako giroa egongo zen. Udaletxean pantaila erraldoia ipiniko omen zuten itxosoko olinpiada ikusteko. Bere urtebetzea zela aipatu zidan eta nik entzun ez banu bezala egin nuen. Tamalez handik bost minututara bere koadrilakoek eskatuta Kaxianoren Zorionak jarri zuten tabernan eta ez zegoen alde egiterik. Ustezko harridura puntu batekin bustitako galdera egin nion: "Ah, baina zure urteak dira?" Ondoren zoriondu nuen bi musu emanda. Zenbatek irentsi du? Aurreikusi behar zenuten, nahiz eta egoerak hala eskatu ez nizkion inolaz ere musurik eman.

Komentatu nion laster ere nireak izango zirela eta Durangoko jaietan bera ta bere pisukidea gonbidatuta daudela tragu batera. Eguna ez esatearen jolasak aproposa zirudien eta pixkatean luzatu zen asmatu arte. Uste dut zerbait arraroa nabaritu niola orrazkeran.

Katu taberna (Bar Katu) eta aurrekoan berriro egon ondoren, gaua bukatutzat eman genuen eta etxera joateko ordua heldu zen. Ez nuen ezer harrapatu portu mitiko hartan (agian legatza ertaina bai), baina estropada polita egin nuela jakinda pozik sartu nintzen ohean. Galdakao eta Durangoko banderak jokatzeke daude oraindik.

Nik gorrixe zuk berdie
nik kalimotxue zuk koka-kolie
nik inpernu zuk zerue
nik soltero zuk mutile
nik ze esangotzut ba neska...

Bilatzen duenak normalean aurkitzen du eta horixe gertatu zitzaidan atzo. Bat baino gehiagori irritxo bat aterako zaio ezpairik gabe.

Aste osoan eguraldi txarra izan da eta ostiralean euriaren abiatzea ospatzeko Bilbora bajatu ginen. Heltzearekin batera su artifizialak hasi ziren eta itxaron behar izan genuen. Ondoren Arriagako zubia zeharkatzea abentura bat bihurtu zen zegoen jende piloa izugarria baizen. Anekdota moduan kontatuko dut jende pilo horren artean arratsaldean telebistan ikusitako Asier Ormazarekin ia tupust egin nuela. Azkenean Arriagako atzekaldean dagoen txosnaldera ailegatu eta tranbiaren geralekura hurbildu ginen beste koadrilaren erdiarekin elkartzekotan. Handik hasita txosnarik txosna eta katxirik katxi ibili ginen, tamalez berriro ere pepsimotxoa lagun izan genuen.

Aste nagusia garai aproposa da urtean zehar ikusten ez duzun jendea ikusteko. Oraingoan unibertsitateko klasekide ohikoen bilera egitea proposatu zen baina azkenean bakarrik lau lagun animatu ziren. Zinez talde heterogeneoa zen hura: amurriotar altu bat, erdi donostiar erdi oreretar bat, Madrilen lan egiten duen alonsotegitar bat eta basauritar heavy bat. Eurekin pasatu nituen orduak hegaz joan ziren, garagardo katxiak bezala (nik kalimotxoari eutsi nion). Ondoren berriro ere lagunekin nengoela azal zuriko neska pasa zen nire ondotik mutil batekin. Txarrena ez zen ikustea izan, baizik eta gurekin zegoen baten komentarioa: "Joder, vaya polvazo que tiene esa". Une txarrak pasa nituen orduan kalimotxo eta bakardadearen eraginez, zorionez laster zulotik irten nintzen.

Ondoren azkenaldian ohikoa bihurtu den koadrila topatu genuen eta Usansoloko atxabitxizko jainkosarekin egon nintzen. Atzo normalean baino animatuago zegoen, bere esanetan alkoholak zuen horren errua. Pailazoarena egiten geniharduelarik nire lagunak emandako katxia pixkat betetzen nion eta berak irri gozo batez eskertzen zidan. Momentu batean aipatu nion nola aurrekoan izterra ukitu nion eta berak ezetz zioen. Gero esaldia zuzendu nuen eta hanka edo zangosagarra zela adierazi, beharbada medikuntza ikasten duenez anatomiako irakasgai batzuk eman beharko lizkidake.

Gero koadrilaren erdia etxera joan zen eta hiru gelditu ginen koadrilako biok eta azkenaldian askotan gurekin etortzen den beste bat. Oraingoan neska batekin elkartu behar genuen, bularrez 115 zuena nire lagunaren esanetan. Ikustean berehala konturatu nintzen ez zela horrenbesterako. Neurrietarako nahiko ona izan naiz beti eta esango nuke 95 bat erabiltzen duela. Nire lagunak ondo portatu behar zuen neska harekin, izan ere bere anaiarekin irteten egon omen zen. Errealitatea guztiz ezberdina izan zen, neskaren mozkorra probestuaz "errotako gurpilak bezalako fitxak" sartu zizkion.

(Ondoren guztiek itxaroten zenuten momentua)
Horietako batean ez nago zihur zer egin nuen edo zer esan nuen baina abisatu gabe txalo ertaina eman zidan. Txarrena zera da, beste batzutan beharbada merezi izan dudala baina oraingoan ez nuen inolaz merezi. Eman ondoren konturatu zen guztiz dohako txaloa zela eta mimoak etorri ziren: parkamena eskatu eta besarkada eman. Besarkatuta geratu zenez pixka batean aprobetxatu nuen laguna zirikatzeko. Gero txosnetara hurbiltzean eskua hartzen zidan, eskuak bero bero zituen "Miss Smirnoff" (vodka asko gustatzen omen zaio).

Azkenean etxera joateko ordua heldu zen eta autobusekin arazo batzuekin izan ondoren 7:45ean ohean sartu nintzen.

Atzo aspiragailua pasatu nion logelari eta bereziki liburuz betetako apalategiari. Apalategi horretan oroigarri dexente dago: lehenengo jaunhartzean oparitutako dirukutxa, kartoizko plater bat Stuttgarten antzezlan batean jasoa, kristalezko kotxe klasikoa Mercedes museoan erositakoa eta zeramikazko katilu gorri bat Granadakoa. Katiluari hautsa kentzen ari nintzaiola gogoratu nuen nola oparitu zidan azal zuriko neskak orain dela bi urte.

Aste hontan bete dira bi urte berarekin batera egon nintzen azkenengotik, egun horren ondoren etorri zen edo ekarri zidan mina, mespretxua eta iraina ez dut ahaztu. Oraindik ere batzutan galdetzen diot nire buruari nola izan nintzen gai guzti hura jasotzeko. Ikusi ez arren, sentipen kontrajarriak bizirik diraute nigan oraindik.

Atzo berriro ere Gernikara hurbildu ginen bi kotxeetan bananduta nahiz eta asteartean bezala lau bakarrik izan. Aparkatzeko komeriak pasa ondoren aurrekoan egondako plazara joan ginen zuzenean. Esan beharra dago azal gutxiago ikusten zela, eguraldiak ez zuen laguntzen eta aipatu behar da bertako jendea mozorrotuta zihoala. Pepsimotxo katxia bost eurotan saltzen zuten eta ez zegoen piperrik bokatatarako, sinestezina.

Azkenean bi lagun gelditu ginen eta puben mundu ilun eta likatsuan murgiltzea erabaki genuen. Horietako batean nengoela norbaitek begiak estali zizkidan eskuekin. Egia esan guztiz harrituta geratu nintzen eta ez nekien nor izan litekeen. Honelako kasuetan bezala azkenean gutxien espero nuena bilakatu zen: Bermeoko arana! Beharbada buruan grabatuta dudan usain gozo horregatik ezagutu behar nuen. Txunditzen nau neska honek nirekiko duen arreta edo ardura. Nigan ohikoa den bezala, ez nizkion bi musu protokolarioak luzatu. Hizketan geundela ezagutzen duen nire auzokide bat agertu zen eta kontu xelebrea aipatu zidan arantxoak. Herriko jaietan bere lagun bat auzokide honen anaiarekin mintzatzen egon zen (edo agian pelotari hori neska horrekin ligatzen saiatu zen) eta mutil horrek aranari "inmadura" deitu omen zion argazki bat zela medio. Aranari ez zitzaion hau batere gustatu eta geroxeago mutil hura bere ezagunaren anaia zela jakin zuen.

Aukera hori baliatu nuen ezagutu ginen eguneko argazkietaz galdetzeko. Berak ezin izan zuen argiago utzi, nire e-posta eduki gabe ezin zidan argazkirik bialdu. Miresten dudan medikurik zinikoenaren estiloa nirea eginda zera erantzun nion: "Bai, hori arazo bat izango da". Noski, ez nion e-posta eman eta horrela amaitu zen argazkien kontua.

Konturatu naiz erratuta nengoela neska honekin, erraldoi bat ikusten nuela aizerrota baino ez zegoen lekuan. Beharbada udako hasiera sutsuak gauzak nahastera eraman ninduen, muturrera garraiatzera, burua lainotzera, baina orain argi dut piperra eta gatza falta zaiola nire gustuko menua osatzeko.

Errare humanum est.

Asteazkenean goizeko hamaika eta erditan itzartu nintzen eta laster somatu nuen zerbait ez zegoela ondo: oinekin burkoa ukitzen nuen eta maindire zurrunbiloak ito behar ninduen. Une batez pentsatu ondoren konturatu nintzen ohean aldrebes etzanda nengoela, oinen lekuan burua eta oinak burkoaren inguruan. Aldrebes samar nabil azkenaldian...

Astearte gauean Begoñara joan beharrean, erabaki zen San Rokeri egingo geniola otoitz baina modu ezohiko batean. Beraz lau lagun joan ginen Gernikara pilak eta koka-kola botilak ondo kargatuta kriston parranda botako genuelakoan. Eskolen atzean dagoen plazatxoan osagai guztiak ondo nahastu genituen: koka-kola, Simon jauna, zorabiozko eskote beltzaranak (hauek inguruko neskek ipini zuten), musika pixka bat eta eguraldi beroa. Kontzertu nagusia The Uskis-en eskutik etorri zen eta kontzertuan geundela bukatu zen aurrez prestatuko edaria. Ondoren ezagun batzuekin elkartu ginen, euretako bat nirekin lehen laguntzetako kurtso batean egondakoa. Bi urte edo generamatzan hitzik egin gabe eta ez dakit zer komentatu nion baina zast! Bere izena aipatu zuen, geroago esan zidan lagun onak zirela. Nik esplikatu nion ez nuela ezer nahi bere lagunarekin eta banekiela mutila zuela; baina bere begi gozoekin so egiten zidanean irri lotsati hura ipiniaz, azukre kozkorra esne berotan bezala urtzen nintzela.

Ondoren koadrilako bi etxera joan ziren eta nik geratzea erabaki nuen jakin arren gelditzen zitzaidan laguna laster bermeora joango zela lo egitera. Hanburgesa ederra jan genuen urteroko taberna horretan (ez dut inoiz izena ikasi). Bestelakorik ezin zenez gertatu, aurrez aipatutako neska gozoaren koadrila topatu genuen eta eurekin gelditu ere. Gentleman bat lotsatu ohi da bere hitzak bere ekintzak baino hobeak izaten direnean baina ematen du uda honetan lotsa gehiena galdu dudala. Gaur bost kilometro egin ditut korrikan penitentzia moduan badaezpada.

Begirada eta keinu bakar bat nahiko izan ziren metxa pizteko eta jolasa hasitatzat jotzeko. Bere mutil gernikarra nahiko hurbil zegoen, baina ezin izan nion tentazioari eutsi. Nire arauek argi asko uzten dute neska mutildunekin ezin dela horrelako jolasetan sartu, baina neska honen kitzikadak ezin ditut saihestu. Taberna alderatzekoan laguna bermeora abiatu zen eta nire buruan alkoholak utzitako lainoak sakabanatzen hasi ziren eta kon(s)tzientzia berreskuratu nuen. Handik aurrera aipagarriena beharbada koadrila honekin elkartutako Usansolotar beltzaran bati oinetan egindako kilikiliak, azal fina zuen bai jauna!

Etxerako buelta ohitura bihurtzen ari den bezela xelebre askoa izan zen. Hasieran taxian itzuli behar nuen koadrila honetako ile-apaintzaile jator batekin, baina azkenean denok batera itzuli ginen ilehoria izan ezik, bera mutilarekin gelditu baizen. Itzulia hiru etapetan zati liteke: Gernikatik Boluetaraino trenez, handik Moyuara metroz eta azkenean etxera autobusez. Bitxia da baina bidai luze horretan ile-apaintzaile jator horrekin oso ondo konpondu nintzen, lagun egin ginen. Izan ere goizeko bederatziak ez da horren ordu txarra etxeratzeko asteazken batean.

Bost gaizkile joan ginen atzo Zornotzara, parrandakide berriak bilatu behar izan nituen. Bata hamazazpi urte ezkonduta daramatzana eta urte horietako alaba duena (atera kontuak). Beste batek orain dela urte bat utzi zuen neskarekin eta gosea argi samar nabaritzen zaio. Hurrengoak neskalaguna Kadizen dauka klasekoekin bidaiatxo batean, zenbat alditan ibili zen mobilarekin gora eta behera? Azkenaurrekoa kuadrilako bat izan zen, parrankide ziurra, hutsik egiten ez didana. Azkenengoa ni neu, agian xelebrena, apika erromantikoena, beharbada lotsagabeena.

Kalimotxitoz kalimotxito txosnaldeari itzuli osoa eman genion eta barrua berotzen joan zen. Prozesio horretan ohiko gonbidatu batzuk aurkitu nituen eta hain ohikoak ez diren beste batzuk. Adibidez Santutxuko printzesatxoa, Galdakako Kubelik andereñoaren klasekidea dena hain zuzen ere. Azken honekin ere aspalditik ez nuen hain denbora luzean hitzik egiten, denetarik komentatzeko parada egon zen. Bapatean zera esan nion nire irririk onenarekin lagunduta: Ulea ebagi bizu, bestela ez jatzuz begi polit hoiek ondo ikusten . Honen kuadrilaren kasuak ere lerro batzuk merezi ditu.

Izatez nahiko lotsagabeak dira denak eta ikusten nautenean beldurra pasatzen dut. Argazkiak atera ohi ditugu eta eskuak "hegan" egiten dute. Atzo kuadrila honetako peligrosa bati otu zitzaion nire izterra ez zela lekurik aproposena pegatina bat eramateko eta handik kendu eta bragetan ipini zidan. Ikustekoa izan zen jarrri nuen aurpegia, ez nekien non sartu. Baina oraingoan argi nuen gauzak ez zirela horrela geldituko, bakarrik alkohol pixkat behar nuen. Geroxeago ikusi nituenean, neska horrengana hurbildu eta pegatina ezkerreko bularrean erantsi nion. Hori gutxi zenez niretzako eta ikusita lekua aproposa zela, eskua luzatuz pegatina ondo sakatu nuen guztiz erantsita gera zedin. Neska guztiz harrituta gelditu zen, oraingoan bere botikatik probatu behar izan zuen.

Ez nuke aipatu gabe utzi nahi esez hasten den eta i latinaz bukatzen den izena daukan zornotzarra. Azkenean ez dut inoiz sarrera bat idatzi liluratu ninduan neska honi buruz baina merezi du halafede. Atzo ikusi ez ezik, berarekin hitz egin nuen apur batean, baina lagunak galduko zituelakoan hortxe gelditu zen guztia. Bere begiei so egitean hipnotizatuta gelditzen naiz, hain dira handiak, hain dira sakonak, hain dira ederrak. Ematen du aho delikatu handik irteten den hitz bakoitza aireak kontu handiz garraiatzen duen lore batetik askatu berriko petaloa dela. Ematen du edozein momentutan gozoagatik desegin litekeela nire besoetan, ametsetan behintzat...

Etxerako itzuliak ere, nola ez, xelebrea izan behar zuen. Hasieran autobusez joan behar genuen Bilbora baina txosnetatik hurbilen dagoen geralekutik ez zela pasatzen ohartuta, trenaren geralekuraino ibili ginen. Hantxe esan ziguten Bilborako trena ez zela handik pasatzen eta geltokira joan behar izan genuen. Geltokira heltzeko ere komeriak, sekulako buelta eman eta metxeroa eskatu zigun bati esker (non zegoen argitu zigun) ailegatu ginen. Gero ika-mika trenean: lagunak Atxuritik Deusturaino tranbia hartu behar genuela zioen, nik berriz nahiago nuen Boluetan jaitsi eta metroz Moyuaraino hurbildu. Azkenean ez bata eta ez bestea, Atxurin jaitsi eta oinez Moyuaraino. Asko gustatzen zait ordu horietako Bilbo, hutsik dagoen Bilbo zaharra.

8:12tan sartu naiz ohean, gauean berriro ere Zornotzara.

Blogean idaztean polita deritzot istorio baten hasiera eta amaiera kontatzea, irakurleak osotasunean uler dezala istorioa. Baina batzutan hori ez da posiblea, amaiera idatzi gabe dagoelako edo ez dagoelako hasiera zehatz bat. Beste batzutan istorioa hasi baino lehen amaitzen da.

Eguraldi epela zegoen Zornotzan. Kotxea espaloiaren gainean utzi ondoren txosnetarantza abiatu ginen. Treneko heziak gaindituta aurretik zihoan bikoteak jaso zuen nire arreta. Berehala neskaren fraka berdeak eta nikia ezagunak egin zitzaizkidan. Aurreratu ondoren neskak txistuka hasi zitzaidan, inkonszienteki ezagutzen nuen baina ez nituen nire izuak baieztatu gura. Azkenean atzera begira eta susmatu bezala bera zen, mutilarekin. Touché! Krudel samarra iruditu zitzaidan halabeharrak berri hura emateko modua. Bera beti bezain jator nirekin hizketan hasi zen. Nahiz eta gure besoek une batzuetan alkar ferekatu, gure artean zegoen distantzia argi urtetakoa zen. Nire ahotsaren tonuak ere Siberiako estepetara garraiatzen zuen elkarrizketa.

Patuak partida hura irabazita zuen eta xake matea ikusita erregearen pieza bota nuen. Izan ere kirolari ona naizenen aldetik galtzen dakit. Gezur handia bota dut, ezin naiz kirolari ona izan porrot egiteari ohituta egoten naizen bitartean. Gau hartan, arratsaldean Pedreñan gertatu bezala, bermiotarrak altxatuko zituen arraunak gora.

Azkenean atzean utzi eta txosnetara heldu, baina ustegabe hura denboran luzatzeko kapritxoa zuen. Txosna batean eta hurrengoan, eta hurrengo bietan ere, bikote hark leku guztietara jarraitu behar zidala ematen zuen. Behin eta berriro gogorazten ninduten zein tristea izan litekeen ameslari baten bizitza. Izan ere  batzutan amets egitea ez da dohan izaten, ametsaren prezioa ordaindu behar da. Mamuez betetako bizitza da nirea eta beste ohiko mamuak bakarrik gonbidatu ziren. Azal zuriko neska bigarren txosnan topatu nuen, konturatu orduko nire ondoan zegoen, berak ikusi ote ninduan? Espero ezetz. Galdakako Kubelik andereñoa ere pasadaz ikusi nuen bere lagunekin batera. Ilehori txatxamurkazalearekin ere egon nintzen, hurbil, hurbilegi beharbada. Mutila zeukala argi nengoen herriko jaietatik baina hori ez zen oztopoa izan erretako arbendol koloreko begi horiek euren barrenera begiratzera gonbidatzeko. Niki txuriurdin hura (marinelen antzekoa) ez zen nahikoa izan itsasaldi hartan erroldatzeko.

Tagoreri jaramon egin beharko:

Negar egiten baduzu eguzkia sartu delako, malkoek ez dizute izarrak ikusten utziko

Ikarok esperantza eta ilusioz erantsi zituen lumak, ez zuen konfidantza gehiegirik ipintzen hegal gris haietan baina eguzkira heltzeko gogoak oztopo guztiak txikitzen zituen. Oztopo handiena eroriko ziurra zen, jakin bazekielako eguzkira hurbilzean lekeda ahul hura urtuko zela. Berak ez zion beldurrik erorikoari, beldur bakarra ez saiatzeri zion. Bakarrik dena zekien orakuluak ekidin ahal zuen hura baina ez zuen ezer egin.

Hegalak jantzi eta jausi txiki batekin aireratu zen. Hegalak astindu zituen gogotsu arnasa boteaz begirada zeruan finkatuta zuela. Gero eta handiagoa zen eguzkia, distiratsua, beroa, argi gardena zerion, ematen zuen laster behatz-puntekin ukituko zuela. Nolabaiteko lasaitasuna sentitzen zuen bidean izanda, nahiz eta urduritasunaz beteta egon eroso aurkitzen zuen bere burua bide ikustezin horretan.

Azkenean jazo beharrekoa jazo zen: erorikoa. Lurraren kontrako kolpea gogorra izan zen oso, begietatik odola ateratzen hasi zitzaion eta zaurietatik malko errekak. Lurrean zikin, minez, saminez, eguzki liluragarria begiratzen segitzen zuen. Orduan bularraren gainean ipini zuen eskua eta bere bihotz taupadek irritxo bat margotu zuten bere aurpegian. Berak bazekien taupadak eta irriak mantendu artean saiatzen segituko zuela behin eta berriro.

Acta est fabula (amaitu da ipuina)

Amaitu dira herriko jaiak. Oro har positibotzat jo ditzaket urteko lehenengo jaiak: aurpegi berriak, aspalditxoan ez ikusitako jendea, kalimotxo dexente (margarita piloa ere bai) eta luzeegiak egin zaizkidan sentsazioa. Esan liteke goitik behera joan naizela asteburu bietan, indartsu hasi eta ahul bukatu zentzu guztietan.

Badaude pasadizo bi kontatu beharrekoak. Lehenengoa benetan txundigarria, inoiz ez zitzaidan horrelakorik gertatu eta hobe gertatzen ez bazait. Lagun hiru geunden solasean zerbait hartzen eta bapatean neska bizi bat agertu zen. Lagun bati lepotik heldu zion eta beste guztiok harrituta nor izango zen pentsatzen, gure lagunak ezagutuko zuelakoan. Horrela esan zigun erderaz: "Hola... (irribarrea) mi amigo busca un amigo". Izoztuta bezala geratu ginen. Hori bakarrik falta zitzaigun.

Hurrengo pasadizoak ere badu bere grazia. Antzeko egoeran geundelarik neska (erdi) mozkortu bat hurrandu zitzaigun eta hizketan hasi. Ez zen ixiltzen, lagunak txosnara bidali eta gurekin geratzeko asmoa erakutsi zuen. Hasi zitzaigun kontatzen aste bat edo bi barru ezkontzen zela Pagasarrin bizi den mutil batekin. Mutilak 27 urte zituela eta berak 23 baina bere bizitzako mutila zela. Portugaleten ezkontzen zirela (neska bertakoa zen) eta Leioara bizitzera joango zirela.  Denetarik gertatzen zaigu guri.


Betiko moduan amaierarako postrea gorde dut. Aran denboraldia uztailean hasi eta iraileko bukaeran amaitzen omen da eta argi geratu da etxeko fruta-ontzitik kanpo ere. Ostiralean ikusi nuen edo berak ikusi ninduen lehenago, hurbildu nintzaion eta bi musu eman, nigan ohikoa ez dena. Berbetan hasi ginen eta dena ondo zihoan nire manietako bat agertu zen arte. Banpiroek kordelak askatzen badute (X-Txostenak-en ikasi nuen), nik kremailerak jaisten ditut. Berak niki edo jertse kremaileraduna zeraman sorbaldak agerian uzten zituena, aurreko ostiralean ere ikusi nizkion fraka berde polit estuekin batera. Nik kremailera piskat jaitsi nion eta orduan berak guztiz bajatu zuen eskote zabal samarra erakutsiaz. Ostrukak bezala burua lur azpian sartu nahi nuen, ezin nuen hitzik bota, zeharo lotsatuta nengoen, ez nekien nola irten egoera hartatik. Nola hala gauzak bere onera itzuli ziren eta azkenean esan nion koka-kola batera gonbidatuko nuela geroago ikusten baginen. Betiko moduan patuaren eskutan utzi nuen nire zoriona, beharbada modu koldarrean. Zer erantzun zidan berak? Hordagoa bota ondoren eta lehengo bihurrikeria kontutan hartuta, urduri nengoen joateko gogoaz eta ez nion ondo aditu, ez nago ziur erantzunaz. Esan beharrik ez dago, baina ez nuen berriro ikusi.

Betidanik Bou Bizkaiaren zalea izan naiz eta aurten zaletasun hori haziko delakoan nago. Nik eurek bezala hurrengo estropada datorren astean daukat: Zornotzako ikurrina.

Orain dela egun batzuk kontsumismoaren olimpiadak (beherapenak alegia) hasi ziren eta atzo itxurakeriaren tenplurik garrantzitsuenetako bateraino hurbildu nintzen. Asmo xumea neraman: gustuko galtzerdi pare bat erostea. Galtzerdi eta oinetakoekin lotura berezia dut, beti begiratzen diet jendearen oinetakoei (antza denez ez naiz bakarra) eta aukera baldin badago galtzerdiei ere.

Galtzerdiak greko zaharren garaietatik datoz eta hainbat aldaketa jasan ondoren guregana heldu dira. Mota askotakoak aurki daitezke: udakoak (horkatilatik gora ez doazenak), mediak, leotardoak, artilezkoak eta abar. Nik "normalak" erabili izan ditut beti baina leku desberdinetan aurkitutakoak: izebak Portugalen bidai horietako batetik ekarritakoak, Corte Ingles-en beherapenetan hartutakoak, amak herriko plazan ostiralero egiten den merkatuan erositakoak (la tanga a un euro señora!), arrebari ibilaldi neurtu batean tokatutakoak edota kiroletako denda handi batean ondo ordaindutakoak. Ba guztien horien artean gutxi eramaten ditut gustora, akaso azkenak.

Bi dira galtzerdietan bilatzen ditudan ezaugarriak: lodiera egokia eta jostura laua. Lodiera oso garrantzitsua da niretzako, normalean aztertzen ditudan galtzerdiak mehegiak dira. Nik ez dut oinetatik izerdi gehiegirik botatzen baina ez zait gustatzen oinetan hezetasun ezatsegin hori sentitzea. Horregatik besteak beste ez naiz sekula galtzerdirik gabe joaten eta sandaliak edo txankletak bakanka janzten ditut. Josturak ere betidanik gogaitu nau, ezin dut jasan eta behin baino gehiagotan gogoa sartu zait galtzerdiak iruntzitara janzteko. Horrela egiten zuen hainbeste miresten dudan Sean Conneryk Forrester deskubritzen filme guztiz gomendagarri horretan. Zorionez arrebak jostura lauaz hitz egin zidan eta lehenengoak probatu ondoren ez dut bestelakorik nahi izan, tamalez ez dira horren erraz aurkitzen.

Zuk nolakoak erabiltzen dituzu?

Nire hamaika zaletasunen artean botanikak ere badauka bere lekutxoa eta atzo Mespilus germanica urolensis bat ezagutzeko aukera egonda ezin nion ukorik egin. Hogeita lau ordutan dena lasterragotu zen eta gelati bat izan behar zuena kalimotxo bihurtu zen. Emoziorik falta ez zedin ordu bakar bateko aurrerapenarekin finkatu zen rendezvous berezi hau.

Racing Club txosnan hiruretan, neu gorriz joango nintzen eta bera beltzez. Nik ez nuen arrosarik edo Paulo Coelhoren azken liburua eramango, gurea aurrekontu txikiko filmea zen eta. Soinu banda bat aukeratzekotan Coldplay-ren Clocks aproposa izan zitekeen, baina kontutan hartuta txosnan geundela zegoenarekin konformatu beharko genukeen. Emakumeengan ohikoa ez den puntualtasunarekin agertu zen beste espezie berezi bat lagun zuelarik: Prunus domestica bermiorum. Honen fruitua ilunxeagoa da eta beharbada pixkat gozoagoa baina besteak adina interesa du. Azkenean ilunpeko lanak argitako lotsa galdu zuen eta BBB-ren (Blogari Bakartien Batzarra edo Botaniko Berezien Bilera) lehenengo edizioa irekita geratu zen.

Txosnarik txosna gaua azkar joan zen eta eguneko lehen argiekin autobusen geralekura lagundu nituen. Lehenengoa laster abiatu zen munduko hiribururantz (Bilbo alegia) eta bestea laguntzen geratu nintzen. Azkenean 7ak inguru zirela ikusita gosaltzera abiatu ginen eta gosaltzeko taberna tipiko batera eraman nuen. Kolakao epel eta tortilla pintxo bana hartu genituen, saria ondo irabazita geneukan. Handik berriro ere autobusen geralekura.

(Diabetikoa denak ez beza hemendik aurrera irakurri, edukinaren azukre kopurua osasunerako kaltegarria izan litekeelako)
Heltzear geundela hotza nabaritu zuen bere sorbalda biluzietan, izan ere zeraman jertse arrosak ez zituen zetazko sorbalda zuri haiek estaltzen. Nola ez nire jertsea hartu nuen eta bere sorbalden gainetik ipini nuen une batez bere azal leuna ukituaz. Azkenean jantzi ere egin zuen eta han geunden biok zutik eta ixilik. Autobusa etortzean jertsea kendu zuen eta autobusera igo, baina ez zen ez eskerrik asko ez masaileko musurik egon niretzako, agur soil bat bakarrik. Beharbada erromantizismorik handiena horretan datza, besteek eman ezin dezaketenean sinestea.

Orain dela aste bi edo zinera joan ginen lagun hiru. Pelikula hasi aurretik, denbora pasatzeko jostailu denda baten sartu ginen. Hantxe neurri guztietako puzleak topatu nituen ta aspaldian lotan nuen zaletasuna piztu zen. Ezin nuen gustokorik aurkitu, guztien irudiak itsusi edo grazia gutxikoak iruditzen zitzaizkidan baina azkenean L'Antico Sigillo (Sigilu zaharra) jartzen zuena hartu nuen. Viktor Shvaikoren oleoak honelako itxura dauka:



Hasieran kostatu zaitzaidan lanari hasiera ematea, ez nekien non jarri eroso egin ahal izateko eta nolabaiteko nagikeria etortzen zitzaidan puzlea egiteaz pentsatzean. Azkenik ostegun batean hasi nintzen, amari mahai-zapi bat eskatu eta egongela-jangelaren kristalezko mahaian egiteari ekin nion. Aste bat beranduago lana eginda zegoen, orain pentsatu behar dut ea markoren bat jarriko diodan edo zer egin harekin. Hona hemen 1500 zatiak elkatuta (argazkia mobilak egina da eta oso gaizki ikusten da):

Azkenaldian nahiko joyful sentitzen naiz, bizitza ondo doakit edo hobeki esanda daukadanarekin konformatzen ikasi dut (ametsei uko egin gabe noski; txoriak hegan egiteari ezin badio utzi zelan utziko diot nik amets egiteari?). Izan ere gauz material gutxi behar dut ondo sentitzeko, aldiz inmaterialak behar bezala egotea oso garrantzitsua da niretzako. Horregatik gustatzen zait hainbeste Ayoren musika, bat datorrelako nire beharrekin: nahiko apala edo sinplea agian, apaindura gehiegirik gabea baina mezu indartsu batekin sentimenduz blai. Zihur nago markexaren gustokoa izango dela.

Joy Olasunmibo Ogunmakin ezizenez "Ayo" abeslari alemaniar bat da egun Parisen bizi dena, aita nigeriarra du eta ama berriz ijito errumaniarra. Ayo ezizenak alaia esanahia du aitaren yoruba hizkuntzan. Bere lehenengo lana 2006. urtean argitaratu zuen Joyful (Alaia) izenarekin. Nik  txirulari gernikar bati esker ezagutu nuen, oso belarri fina du neska honek musikarako. Diska internetetik bajatu ondoren entzuten hasi nintzen eta gutxitan gertatzen zaidana jazo zen, abesti gutxi batzuk ez ezik denak gustatu zitzaizkidala, diska bikain askoa iruditu zitzaidan. Gero sarritan entzun dut eta argi zegoen erosiko nuela, merezi zuen eta. Fnacera hurbildu nintzen lehenengoan erosi nuen liburu batzurekin batera. Benetan arrisku handia dut leku horretan, beste leku batzutan aurkitu ezin ditudan liburu, diska edo filmeak beti topatzen baiditut bertan.

Benetan gozoa da neska hori, adibide bezala hona hemen bere abestirik ezagunena Down on my knees (Belauniko):



Beste talde bat gomendatuko dizuet bukatzeko, nire auzokide blogariak ondo ezagutuko duena zihur aski: Sexty Sexers. Berako mutilak nahiko sona lortzen ari dira Urkamendi Blues diskarekin, aurreko diska ez dut ezagutzen oraindik eta ezin ezer esan. Blusa eta rockaren uztarketa, soinu zuzena, sarkorra, gogorra batzutan, txosnetan hurrengo kalimotxoa eskatzera bidaltzen zaituen horietakoa, zerbitzatzen dabilen ilegorriari barre eginarazten dizuena, gaua gaztea dela oraindik errebindikatzen duena. Beharbada ikasten dabiltzan jendea animatzeko aproposa.

4 8 15 16 23 42

Ez, ez dira Julenek kinielak jolasteko erabiltzen dituen zenbakiak, ezta Sareren paranoia batean aurkitutako zenbaki magikoak eta are gutxiago Mizpirak puntua egiterakoan erabiltzen duen gakoa.

Zuetako askori ez dizue ezer esango zenbaki sorta horrek, Lost telesail bikaina ezagutzen duzuenori bai ordea. Lost (Galduak) ABC telebista estatubatuarrak egindako telesail bat da, TVEn ere eman dutena (1. eta 2. denboraldiak). Argumentua nahiko erreza da: hegazkin bat ozeano pazifikoko irla batean erortzen da eta bizirik gelditzen direnek hango bizitzara moldatu behar dute. Pixkanaka irla horretan gauza arraroak gertatzen direla jakingo dute eta ez daudela bakarrik ere deskubritu. Gainera flashback-en bidez pertsonaien bizitza aztertzen da: nortzuk ziren, zer egiten zuten hegazkinera igo aurretik, nolakoak diren...

Ni TVEn ematen zutenean hasi nintzen ikusten, gero nahiko gaizki portatu dira telesailarekin eta ni bezelako jende asko internetetik deskargatu du. Adibidez 2. denboraldia ikusteko gehiegi itxaron behar nuela eta, lagun bati eskatu nizkion kapituluak. Orain 3. denboraldia ikusten nabil, astero bajatzen dut kapitulua internetetik subtituluekin batera. Aitortu behar dut, telesail honek guztiz harrapatuta naukala, kapitulu bat amaitzen denean ziztu bizian internetera jotzen dut hurrengo kapituluaren sneak peek-a (trailerra) ikustera. Kapituluak oso ondo eginda daude eta sarritan cliffhanger (kapituluaren amaieran sekulako intrigarekin uzten zaituen eszena) batekin amaitzen dira. Askotan ere spoiler-ren (emititu gabeko kapituluei buruzko zurrumurrua)  bila ibiltzen naiz lostzillan.

Oraintsu jakin da 3. denboraldiaren ondoren (2 kapitulu falta dira denboraldia amaitzeko) beste 3 denboraldi gehiago egongo direla. Denboraldi berri hauetako bakoitzak 24 kapitulu eduki beharrean (hori da normalean denboraldi baten kapitulu kopurua Estatu Batuetan), 16 bakarrik edukiko ditu. Hala ere gehiegi deritzot, ederki kostatu behar zaie kalitatea eta orain arte lortutako publiko fidela mantentzea.

Amaitzeko beste gomendio bat: Heroes (Heroiak). Telesail hau NBC-en ematen da eta laster ETBen ere emango omen dute. Telesail honen protagonistak pertsona arruntak dira, botere bereziak dituztela deskubritzen dutenak. Heroi hauek ez dira komikietako heroiak bezalakoak, askoz normalagoak dira, bere bizitzak dituzte eta hasieran ez dute ezer jakin nahi bere botereetaz. Dastatu nahi duenarentzako, interneten aurki daitezke kapituluak eta hemen subtituluak.

Larunbatean Gatikako jaietara hurreratu ginen eta aste honetako sarrera betetzeko adina gertaera jazo ziren. Aurrez banekien zer aurkituko nuen han: txosnak, jende piloa eta kontzertuak. Honako taldeak zeuden iragarrita: The Kill Minister, Skalariak eta Beste Bat berbena taldea. Aitortu behar dut ez niela inolako kasurik egin, alde batetik euren musika ez zitzaidalako interesatzen eta bestaldetik frontoi barruan zegoen burrunbada nire belarrietarako jasanezina zelako.

Hasteko esango dut anfitrioi lana tokatu zitzaidala, joan den astean etorritako Durangoko laguna larunbatean ere etorri zen eta lagun taldetxoa ekarri zuen, hoberik ezin topatu eta nik bertako gidariarena egin behar izan nuen. Asko estimatzen dut lagun hau baina asko dauka ikasteko bizitzaz oraindik. Batzutan nolabaiteko "bajoia" ematen zaio eta ez du entzuten, bere barruko munduan sartzen da eta akabo. Momentu horretan inguruko jendearen pazientziaren mugak bistaratzen dira, baina besarkada batek mila hitz baino gehiago balio izan ohi du eta hori omen da lasaitzen duen gauza bakarra.

J. famatuarekin ere egon nintzen, zelan ez! Ez dakit inoiz aipatu dudan baina nire kuadrilako mutil bat bere kuadrilakoekin batera dabil herriko Gurutze Gorrian eta sarri askotan gure bideak gurutzatzen dira. Berari ez nion kasu gehiegierik egin, bere lagun ilehori bati aldiz... Batera egoten garen guztietan begirada bat nahikoa dut barretan lehertarazteko. Oraingoan bere Pechea zirikatzeari ekin nion, gero argazki batzuk ere atera zituen ilehori lotsati samurrak. Ez nekien argazkizalea zenik, chance hori eskaintzen badit gustora asko eramango nuke rendezvous batean Bizkaiko porturik xarmangarrienatarikora argazki politak atera ditzan.


Koadrila berezi horretan badaude beste bi neska, izan bera dutenak eta sekulakoak egiten dituztenak edo dizkidatenak. Topatuz gero mozkor-morkor eginda badaude larrialdi argi guztiak pizten zaizkit. Oraingoan mozkorrena tematu zen niri neska bat bilatzen. Hasieran bere koadrilako bat saldu nahi zidan, ondoren alboan zeuden bi neska aurkeztu zizkidan. Ismene eta Izaro, gazte samarrak, ez ziren neu bezain lotsatuta egongo baina ia-ia.

Geroxeago berriro ikusi genuen koadrila bitxi hori, bueno ikusi baino lehenago ilehoriaren txatxamurkada sentitu nuen

Azkenean bi bakarrik geratu ginen eta laguna nekatuta zegoenez, nahi baino goizago abiatu ginen etxera. Bueno ez dakit zihur nekea ostiralean frontoian jasotako porrot handiak eragina ote zen, dexente korrika eginarazi eta partiduetan zehar gehienetan bizkarra erakutsi bainion. Hasieran oinez irten ginen errepide ilun hartatik baina azkenean taxi xelebrea hartu gintuen. Anbulantziak ekarri ninduen etxera baina lasai, ez zitzaidan ezer gertatu. Infernuan ere lagunak eduki behar.

Larunbatean ospatu zen herriko Gazte Egune Ingule Gazte Asambladak prestatuta. Goizetik gaueraino tailerrak, herri bazkaria, dantzak, bertsolariak eta kontzertuak besteak beste egon ziren eta arrakasta dexente eduki zuen. Zoriontzekoa da gazte hauek egiten dabiltzan lana, udaletxeak egiten edo egin nahi ez duena egiten dute eta esan liteke herriko gazte jendea berpizten ari direla ekintza hauekin. Ingulek bide laburra egin du orain arte, iaz aurkeztu zuten lehen aldiz Gazte Egune eta ez zuen oihartzun handirik izan, baina aurtengo gorakada poztekoa da.

Ni bederatzitan hurbildu nintzen kontzertuak egiten ziren lekura. Aitortu behar dut ez nuela irteteko asmorik, uste bainuen nire lagunak ez zirela irtengo. Hara nolako ustekabea lagun batek deitu zidanean esanez kontzertuetan zegoela eta Durangoko lagun bat ere etorria zela. Dutxatu, astetan neraman bizarra kendu, niki erdi txuria jantzi (egun hauetako beroaren omenez) bakeroekin batera, marka italiar baten after-shave-a bota eta kalera. Heltzean han zegoen giro itzelak harritu eta poztu ninduen, taldeak herrikoak ziren eta jotako bertsio ezagunek publiko eskertu hura berotuta zeukaten.

Afaltzeke irten nintzenez etxetik, laster bokata bat jateko ordua heldu zitzaidan. Txosnara hurbildu nintzen (txosna esatea beharbada gehiegi da) eta itxura atsegina zuen neska gazte lirain polit bati ea zerenak ziren bokata haiek galdetu nion. Neskatxoak ez zeukan batere argi, txorizo, urdaiazpiko eta solomoa... edo solomo ez. Bere zalantzak eta bere irri gozoak atea ireki zioten nire flirteatzeko gogoari. Azkenean zera esan zidan: "Preguntakot" eta preguntetan joan zen. Itzuli zenean bakarrik txorizo eta urdaiazpikoa zegoela argitu zidan, ondoren beste bati zerbitzatzen joan zen.

Jolasa hasia zen, irri egitean txinparta sortu zen nire barruan eta apurka apurka irria margotzen hasi zen nire aurpegian. Ahoko zuloan nuen, aukera paregabea zen erdoilduta zegoen flirteatzeko mekanismoa martxan jartzeko. Beste bati eskatu ahal nion arren, itxaroten egon nintzen disimuluan hura libre gelditu arte. Libre geratzean nigana etorri zen eta nire irri iradokigarrienarekin hartu nuen, klasikoetan klasikoena hartuko nuela erabaki nuen: txorizozko bokata eta kalimotxo bat. Eskatutakoa prestatzen joan zen eta ni dirua biltzen hasi nintzen helduko ez zitzaidalakoan. Hara zetorren berriro, pastazko betaurreko moderno hoietakoak, Zarako niki grisa, bakeroak eta mutur zuriko zapatilak zeramatzan. Ondo begiratu banuen ere, begiak ez ziren ondo ikusten, "Laister hurbiletik ikusi behar ditut" pentsatu nuen nirekiko. Bokata eta kalimotxoa eman eta 3 euro zirela esan zidan. Nolako aurpegia jarri nuen! Bokata handia, fundamentuzko kalimotxoa eta zerbitzari gozoa prezio onenean, gehiago eskatu ahal zen? Sekulako barreak bota zituen nire aurpegi xelebrea ikustean (plana ondo zihoan...). Ordaindu nuen eta oso eskupeko berezi bat emateko irrikaz gelditu nintzen.

Gero txosnetatik irteten ikusi nuen, handik urrundu zen eta ez nuen berriro ikusi. Beharbada geroxeago ikusiko nuela tabernetan pentsatzen, handik joan ginen tabernetara hain zuzen ere. Zoritxarrez ez nuen ikusi, baina datorren asteburuan aukera izango dut Gatikako San Markosetan.

Laister arte poxpoliñe!

Norbaitek esango du sobera gustatzen zaidala golfekin (barkatu, estekarik ez) ibiltzea eta eurekin ibili nintzela oporretan, gustatuko litzaidakeen baina ez.

Beharbada baten batek pentsatuko du orain dela gutxira arte arrebak zeukan Golfez ari naizela mintzatzen. Abenduan golfa gorria kendu eta Polo bat erosi zuen arrebatxok.

Kirolaz mintzatzen nabil, makila eta pilotatxoaz, green zail horietaz eta bunker etsigarriez. Ez uste urbanizazio pribatu horietako batean edo klub garesti elitista batean egon nintzenik, guztiz kontrakoa baizik. Makaldi batean nire swing-a probatzen egon nintzen Olazabal handia banintz bezala, berak bi jaka berde ditu eta nik galtzontzilo berde pare bat