Norbaitek belztu behar izan du zure izena K, atxilotu baitzaituzte goiz batez ezer txarrik egin gabe. Ordu txikietan deitu zuten zure etxera eta ez zen esnezalea. Ez da horrelako zerbait gertatzen zaizun aurreneko aldia. Ohean egongo zinen K, begi bat zabalduta lo, atearen azpiko zirrikituan pausoak ikusteko. Irekiko zen atea K, egiten ari zenaren lotsaz aurpegia estalita zeraman gizon bat sartzeko. Beltzez jantzia, ez zenuen nor zen galdetzeko beharrik ikusiko K eta bera ere ez zen azalpenekin luzatu. Kaleko arropak jantzi ote zenitzakeen galdetuko zenion K eta berak, ikusten ez zenuen toki batean zegoen norbaiti luzatuko zion itauna. Barreak entzungo zenituen K, ez dakizu pertsona bakarrarenak, gehiagorenak, berdin dio. Beharbada norbaitek negar egingo zuen etxean. Beharbada liburuak sartuko zituzten kaxetan, azterketak, Dylanen disko hura, A hard rain's a gonna fall. Eskuburdinak jarriko zizkizuten ondoren K, eta lapur bat bezala polizia autoan sartu. Barkatuko didazu K baina nik antzezlan txar honetako azkenaurreko eszena hori baino ezin izan dut ikusi. Asmatu egin dut gainontzekoa. Zuk erakutsi zenigun batzuetan, egia estaltzen dutenean irudimena erabiltzea beste biderik ez dela geratzen.

Ez dute uzten maitatzen gauean, NO TIME FOR LOVE