Ez zion inori idazteko eskatu, baina gutunak iristen hasi zitzaizkion. Dozenaka. Hasieran ilusioa egin zion, gero indiferentzia eragin eta kezka sortu zitzaion azkenik.

Zer egin hainbeste lagun berrirekin? Bat etxea konponduko ziola esaten. Besteak autobusa ordainduko ziola. Hirugarren batek, konfiantza giroan idatzitako letraz, aurreneko biek esandakoak oso sinesgarriak ez zirela, kontuz ibiltzeko, eta hurrengoan ikustean bokata bat jango zutela.

Dozenaka gutun. Batzuenak ohe azpian sartzen zituen, lehen aldizkari pornoekin egin bezala, lizunkeriak bailiran. Badaezpada egiten zuen, bizilagunek ez zezaten pentsa idatzi zion tipo HORI bere laguna zela. Badakizu, BATZUEN laguna zarela esatea ez da oso komenigarria bizi zaren auzune horretan.

Ehundaka gutun. Hasieran mesanotxean gordetzen zituen, gero zaku batzuk eskuratu zituen, zortzi-hamar. Baina horiek ere bete egin ziren. Gehiago iritsi ziren, ohe gainean pilatu zituen, armairuan, komunean, sukaldean, egongelan.

Eta E eguna iritsi zen. Lagun guztiek postaz jarri zioten hitzordua. Maiatzaren 27a.

- Zer duk buruan motel? Ez duk ezer esan goiz osoan!
- Ez zekiat, ez zekiat...
- Zer duk?
- Ez zekiat bihar zeinekin geratuko naizen.
- Bihar?
- Bai, hiri ez al zaizkik gutunak ailegatu? Honek, eta besteak-eta, biharko eguna garrantzitsua dela eta beraien alde egiteko-eta, badakik.
- Hi haiz hi inuzentea!
- Zer ba?

Egia zen bai. Inuzentea zen gero! Ez konturatzea ere! Baina beti dago lagun on bat, benetakoa, gauzak aurrez aurre azaltzeko. Eta, "Baboa, hi ilegal hago hemen, nori emango diok botoa?" esateko.

- Eta horretarako hainbeste gutun eta hostia! Doazela denak beren amarenetik zupatzera!