Azken Portua

Atzo hitz horiek hemen sartu genituenean ahaztu komentatzea, baina duela zenbait urte Azken Portuko jaietan abestu zuen Oihanak, oholtza gainean...

Zure hitzek unkitu naute. Benetan.

Bizitzaren gora-beherek bapateko zartakoa ematen digun une horiek gogorarazi dizkit. Urbileko pertsona bat istripu ganorabako batetan galtzen dugunean bezala.

Nik ikastolako kide bat galdu nuen orain dela urte batzuk ondoko herritik palan jokatu ondoren bizikletan zetorrela auto batek gainetik pasatu zionean. Kokota apurtuta ordu erdi inguru igaro zuen bidean etzanda. Lagunek mundua esku bakarrez jaikiko lukete bera zalbatzearren, baina ezin zen ezer egin. Zoritxarraren zoritxarrak partida irabazia zuen. Kaka zaharra.

Urbileko norbait galtzea beti da gogorra, baina gaztea denean eta kasualitaterik txarrenak eramaten duenean, oraindik gogorragoa.

Zuk diozun bezala, bizitza, zeruko izar iheskor bat da; eskuetan gorde ezin dugun ondar ale alproja bat, ausazko olatu jarraitezin bat... Oso etsigarria gerta daiteke honetaz konturatzea, baina indarrak berreskuratzen dituzunean, zure bizitza bera hobeto eta gehiago gozatzen lagun diezazuke.

Bizitza, erosi edo saldu ezin dugun zerbait da; gelditu edo arindu ezin duguna. Batzutan edonola mantendu nahiko genuken zerbait da eta batzutan guk bilatu ez arren sortzen duguna. Bizitzak bere arauak ditu eta guk ezin ditugu aldatu. Egin dezakegun bakarra, bizitza bizitzea da, eta ez da gutxi. Ezta gutxiago ere.

Ortzi zabalean gurutzatzen garen izar iheskorrok bideari ekin behar diogu. Bizitza bizi egin behar dugu. Ahalik eta gogotsuen. Ahalik eta indartsuen. Ahalik eta disdiratsuen. Ziur nago zure lagunaren oroitzapenak bidean lagun izango dituzula.