Egunen baten beragaz topatu behar nintzan.
Eta barriro ere han zan, bere begi urdinekaz, ulearen lepotik zintzilikatzen dagozan uletxoak haizeagaz mugitzen jakozan, barre eder eta lasaia han egoan...
Bai, bera zan. Aspaldi autobus hartan ezagutu neban mutila.
Egia esan, autobuseko topaketa baino lehen banekien zein zan. Baina momentu horretan beste mutil bat zan... Ez dakit, izan daiteke nik beste bat nebalako buruan, edo batzuk... Baina hau beste kontu bat da.
Ipuinetan famatua dan Bizkaiako herri bateko jaiak ziran. Jada goiza zan, eta lagun bat eta biok ezagun batzuekaz geunden baina autobusera joatekoa momentua zala pentsate genduan.
Nekatuta nengoan. Jada ajia sentitu ahal neban. Eta oso bordea izan naiteke...
Bapatean mutil bat oihuka eta egundoko mozkorragaz tabarrie emoten hasi zan: beragaz jaisteko beran herrian, piropoak botatzen...
Momentu horretan nik gura neban gauza bakarra lo egitea zan.
Eta handik aurrera, egunak pasa ziran eta hilabete pare bat barriro ikusi nebanerarte eta nire lagun bateri nitaz berba egitera hurbildu jakonetik.
Baina tira, ez dot uste kontu honetaz gehiegi esan behar dodanik... Beste egun batean agian zeozer gehiago kontatuko deutsuet.
Gauza da, azkenean, bere "atzetik" nabilena ni nazala. Bueno ez da hainbesterako, baina zeozer egiten deust... Beroa sentitzen dot barraren atzean ikustean, bere begirada zuzentzen dauanean, urduri jartzen danean...
Eta orain, badirudi paso egiten dauala edo lotsatzen dala...
Ez dot ulertzen mutil hau.