agonirena

Hertzainaken kantu hau darabilt buruan azken egunotan, gaztelumendi.org blogaren ale hau irakurri nuenetik; herri zahar honek berritzerik ez omen du.

Goizean, lanera nindoala, kanta honek bidean jarri dizkit azken aste hauetako torturak, atxiloketak, jazarpen eta ilegalizazioak.
Eta ez dut ulertzen zer egiten dugun euskaldunok, independentzia zale garenok behintzat, espainiar estatuan antolatzen diren hauteskunde orokorretan parte hartu nahian. Legeak bere gustu eta mesedetan egokitzen dituen estatu tranpati eta sasi-demokratiko honen aurrean, independentzia aldarrikatzea ondo dago, baina independentzia hau praktikan jartzea ere ez legoke gaizki. Euskaldun gehiegi dabil aspaldi Madrilera bidean, otzan, edozein epaileren esanetara. Eguneroko rutina bihurtu da hau guztia, noizbait herri honek gainean duen harri madarikatua goitik behera abiatzen bada ere, hor da sisifo, berriz ere harria gure etorkizunaren gainean jartzeko prest, temati.

Arratsaldez, lanetik bueltan, autopista irteeran maniobra "irregular" bat egiterekin batera, zibilak ondoan zirela ohartu nintzen. Gutxira, atzetik nituen sirena hotsak. Nire kotxea inguratu eta ohiko paper eskakizun eta miaketak espaloian zeuden herritarrak adi-adi zeudela. Behin eta berriz, errepikatzen diren eszenak, mutiko koskor ginela, atzamarra egiten ari eta kuartelillorako bidean jarri gintuztenekoa, edozein kontroletan bizitako komeriak, nik zer dakit...

Gaur goizean, irratiak dio Iruñan emakume batek bere eroaldian bi seme akabatu omen ditu pozoindu eta labankatu ondoren.

No time for love.