TTAKUN

22:05ean Parisera heldu nintzen, eta ez balitz ondoko François-engatik izango, baliteke oraindik ere Charles de Gaulle aeroportuan bueltaka egotea. Autobusera lagundu zidan, hotelera deitu zuen, maleta eraman zidan...goitik beherako frantsesa.

Hurrengo goizean, iratzargailuak goizeko 5etan jo zuen; gaua bost minutu bezala pasatu zitzaizkidan Roissy-en-France-ko Ibis Ville hoteleko gela txukunean. Pomelo zuzkua edanda, autobusera igo eta autobusekoak ez dit esan ba zein terminaletara joan behar naizen! jeje Beste autobusean montatu eta gogoak eman didadean, senari jarraituz, autobusteik jaitsi naiz. Zortez, behar nuen tokitik gertu jaitsi naiz. Denboraz estu eta larri ibli arren, hartu dut hegaldia eta Nizarako bidean egon naiz.

Horrelako batean, alboko neskaren eskumuturra begiratu eta begiak ere dantzan jarri zaizkit; hara non, ikurriña bat eraman zuen margotuta pultseran. Berarekin hizketan hasi eta esan dit familia euskalduna duela, besterik ez.

Nizara heldu eta hor aurkitu dut paper txuri batean nire izena, Christopherrek eutsitako papera (familia nahiko majoa;lehen begiradan).

Klasera joan, azterketa egin eta nire mailaren araberako jklasean jarri didate. Bertan ia guztiak alemaniarrak dira, hau da kolonizazioa!
Ondoko neskarekin berba egin, eta hara non bera ere begetarianoa da nire modua; Beatrice. Klasea bukatzean espainola bat urreratu zait; Jésica. Malagakoa da bera, eta bere beste hiru lagun aurkeztu dizkit.

Etxera joan eta gaztaizko bokadilloa hartu (15 egunean ez dut besterik jan), aldatu eta Niza ezagutzera joan naiz.

Momentu horretatik aurrera eta azken egunera arte nire bizitzako bidaiaz gozatu dut.