Bonham blog

Edinburgoko Starndard Life Assurance konpainiako eraikina erraldoia da. Zazpi pisuko altuera du eta zabaletara esparru bitan banaturik dago: ekialdea eta mendebaldea. Zazpi igogailu nagusi ditu zentroan eta beste lau eraikineko izkina ezberdinetan. Pisu bakoitzean berrehun ordenagailu izango dira, gutxienez. Bulegoek eta batzargelek kode izena dute, erraz aurkituak izateko. Esaterako, W/5/02 kodeak zera esan nahi du: bulegoa mendebaldean (West) dagoela, bosgarren solairuan (5) eta hasiera samarrean (02). Esandakoarekin egingo zenuten ideia bat. Ba, imaginatu, eraikin hartako 'catering' zerbitzuan lanean dabilenak zenbat buruhauste izan ditzakeen gelak aurkitzen bakarrik. Ordu bererako hiru eskaera badaude, gainera, arrapaladan ibili behar.

Karrotxoekin rallian ibiltzen den horietako bat ni naiz. Goizetan kafea, tea, ura eta pastak eramaten ditugu eskaera egindako bulego edo batzargeletara. Hori ez da lan zaila. Eguerdietan, ordea, buffetak egoten dira. Orduerdian bata bestearengandik lekutan dauden hiru-lau geletara janaria (gehi kafea, ura...) eramatea ez da lan samurra. Puntual iritsi behar duzu, dena zuzen antolatu, ahalik eta zarata gutxiena atera... Nire ustez, eguneroko eskari kopururako langile gutxi gaude. Kontua da, presiopean huts egiteak errazago ematen direla. Eskoziarrek, normalean, umorez hartzen dituzte hanka sartze txikiak; ulerkorrak direla esango nuke. Zoritxarrez joan zen astean alemaniarrekin topo egin nuen eta hauek ez dute gupidarik.

12:00etan buffeta nahi zuten Braid izeneko (E/5/80) batzargelan. Denboraz justu samar genbiltzan, beti legez, eta karrotxo hutsa utzi, betea hartu eta sukaldera abiatu nintzen zuzen janaria batzera: hiru motatako sandwichak (haragizkoak, arrainezkoak eta begetarianoak), fruta mazedonia eta pastrie izeneko pasteltxoak. Hozkailuan gela bakoitzerako enkarguak apaletan banatuta egoten dira; apal bakoitza, gela bat. Baina enkargu asko baldin badaude eta guztientzako apal nahikorik ez badago, gela ezberdinetako erretiluak elkarren ondoan egoten dira. Normalean, estalkian gelaren kodea izaten dute, baina ez beti. Hartu nituen ustez hartu beharrekoak eta pausu arinean alemaniarren gelara zuzendu nintzen. Jo nuen atea. Sartzeko esan zidaten. Jarri nuen mantela mahai luzeko punta batean eta janariari estalkia kentzen hasi nintzen. Dena mahai gainean zegoen di-da batean. Ondoren, mahaiko beste puntan kafea eta gainerakoak jarri behar nituen. Karrotxoari heldu eta, alboz, azken begiratu azkarra eman nion buffetari. “Zer demonio!” Izerdi hotza segituan. Lau sandwich bandeja zeuden hiruk beharko zuketen tokian.

Neuri zegozkidanez gainera, hozkailutik beste gela bateko erretilu bat ere hartu nuen oharkabean. “Mahai gainetik janaria kentzea zatarra da”, pentsatu nuen lehenengo. “Baina beste gela batera eskatutakoa baino janari gutxiagorekin joatea ez da politagoa”, gero. “Eramateko geratzen diren buffetak lasterrerako dira. Beharbada lankideren bat hozkailuan burua galdu beharrean dabil erretilu honexen bila. Kaka! Eta sukaldariak ez du sandwchak berriz prestatzeko adina astirik. Ez ordu laurden bat galdu gabe behintzat. Zer egin? Zer egin?”. Karrotxoan zimurtutako estalkiak zabaldu nituen: “Hau ez, hau ere ez, hau... bai hau da! E/5/83. Ondoko gelarako da, hori albiste ona da. Baina bandeja neuk daukala abisatu egin behar diet”. Ordurako alemaniarrak jabetuta zeuden zeozer oker zioana, baina beren batzarrarekin jarraitu zuten, alemanieraz. “Ea Joseba, hau da plana. Ondoko gelatik 'Hospitality' eremura deitu eta denak lasaitu; gero bandeja hartu karrotxoaren beheko apalean gorde, eginbeharrekoak bukatu eta ospa!”.

Halaxe egin nuen. Bandeja jaso, burua erreberentzia txikian okertu eta gelatik irten nintzen. Deitu nuen eta kontatu nion lankide bati gertatua. Eskaeren orria gainbegiratu zuen: “E/5/83 diozu? Gaur ez dago eskaerarik gela horretarako”. “Seguru?”; “Bai, seguru”. A ze lasaitua. Dena dela, bandeja berriz mahai gainean ez jartzea erabaki nuen zalantzakor itxurarik ez emateko -ordurako emandakoa baino gehiago, esan nahi dut-. Sartu nintzen gelara eta edariak atontzen hasi nintzen. Urduritasunak eraginda izerdi patsetan nengoen eta eskuak dar-dar nituen. Behar baino denbora gehiago eman nuen dena atontzen eta lehenagotik zeuden katilu zikinak batzen. Alemaniarrek umoretsu ziruditen; gutxi uste nuen orduan barreak nire kontura zirela.

Arratsaldean zazpigarren solairuan nengoen lankide batekin platerak eta katiluak garbitzen. Gure garbigailua hondatuta dagoenez zazpigarren solairuko txikia erabili behar izan dugu azken aste bietan. Denbora kendu eta buruhauste asko eragiten dizkigu horrek. Kontuak kontu, hantxe genbiltzan lanean eta solasean beste lankide bat Braid-eko hondakinekin iritsi zenean. “Begira honi”, esan zidan, gela bakoitzean zerbitzuaren eta janariaren kalitatea kalifikatzeko uzten dugun inkesta-orria luzatuz. Ezin nuen sinestu ikusten ari nintzena. Inkestak sei puntu ditu: janariaren aurkezpena, zaporea eta barietatea, zerbitzuaren kalitatea eta prezioa. Alor bakoitza 'Exceed Expectations', 'Meets Expectations', 'Disappointed' eta 'Very Disappointed' kalifikatiboekin neurtu daiteke. Aurrean nuen orriko ''ixa' guztiak 'Very Disappointed' laukitxoetan zeuden. Sekula ez omen dute hain kritika txarrik jaso. Egia esanda, janariak nire zerbitzuak adinako puntuazio txarra jaso zuela ikustea lasaitu itzela izan zen niretzako. Sukaldariek ere jaso zuten berea, ez nik bakarrik. Zerbitzua eta janaria ez ziren munduko onenak izango, baina hain puntuazio apalgarririk jasotzerik ere ez genuen merezi, nire uste apalean. “Orain ulertzen duzu poloniarrok zergatik gorrotatzen ditugun alemaniarrak hainbeste?”, esan zidan lankide batek.

Badakizue zer den okerrena? Oharkabean hartutako bandeja santua beste egun baterako enkargua zela, sukaldariek deskuidoan eguneko paperekin nahasi zutena.