27zapata

Eta, eta nola

harrapatu

gelditu

eternitate bihurtu

oharkabean

ihesi doan

une hori.

.

Euliek ere badute euren planeta,

Eta gizajendea ez da han hain ondo bizi.

Hemen jasan behar izaten duten kalte

Guztia itzultzen digute han euliek.

 

Ezti zintak jartzen dituzte nahinon

Pertsonak itsatsirik geratu daitezen,

Eta garagardo melengetara botatzen dute

Jendea, igerian zelan egiten duen ikusteko.

 

Puntu bakar batetan dira euliak

Gu baino apur bat finagoak:

Ez gaituzte sartzen azpilean labera

Eta ez gaituzte edaten oharkabean.

 

(Christian Morgenstern, “Eulien planetan”)

 

.

Alua da mundua blogean irakurri nuen liburu honi (Camino de Los Angeles. John Fante) buruzko komentarioa eta gogoz hasi nintzen irakurtzen oporren ostean. Inoiz izan den pertsonaiarik kabroiena irudikatu nahian nabilelako aspaldian. Bai, badakit ez zaizkidala adibideak falta baina...

Ez zait nobela gehiegi gustatu baina liburuaren hasierako orriekin jotama geratu nintzen. Ikaragarriak iruditu zitzaizkidan. Onak. Izugarriak dira protagonistak, Nietzscheren jarraitzaile itsuak eta txatxuak egiten eta pentsatzen dituenak Honela mintzatu zen Zaratustra liburua besapean, bihotzpean hartuta. Eta bai, topatu dut liburuan tipo kabroi bat, baina pena ematen duen horietakoa, gizarajo bat azken finean, ez nazka eta ikusezintasuna sortzen duenetakoa.

Letzen segi beharko...

IRRATSAIOA JAISTEKO EGIN EZAZU KLIK HEMEN!

Ikasturteko bigarren irratsaioa lotsaz dekoratu genuen, lotsaz jantzi. Eta beti-betiko atalez gainera Mikelen eta Haimarren gutunak irakurri genituen Fleuritik eta Villepintetik, lotsarik gabe eta ahotsik behartu gabe.

Aurreko asteazkenean hasi genuen ikasturtea, lantokiz dekoratuta. Grabatu osorik grabatu genuen baina zati bat baino ez zaigu iritsi guri. 55 minututatik 25 baino ez. Aski izango ahal dira minutu horiek aurtengo martxaren nondik norakoa zein izango den jakiteko.

ENTZUTEKO EGIN KLIK HEMEN!!!!

Jakin, bihar ere 99.3an izango garela eta hemendik aurrera grabazioak asteazkenean bertan jartzen saiatuko garela. Zertan dekoratuko dugun bihar Arraioenea? Horretarako irratia piztu beharko duzu...




Badakizu 9etatik 10etara...


asteazkenero dekoratuz aldatzen duen irratsaioa!

Ikusi ditut umeak

jan ez dituzten bainak

zakarretara botatzen.

Eta zakar poltsa berri bat

eman behar izan diet

euren platera beteak

hustu zitzaten.

Eta orduan nik

zakar poltsak hartu

eta jangelaren erdian

hustu ditut

eta baina eta pataten

gainean

harrokeriak madarikatu ditut

eta zoro gosetu baten modura

jaten hasi naiz,

baldosak ere miazkatuz,

umeak etorri eta zer ari zara galdezka

hasi zaizkidan arte.

Nirea bainarik gabeko borroka

dela esan diet.

Nirekin etorriko litzateke gosaritara, eta zerbituko nioke arrautza parea hirugiharrarekin, etxeko balkoian. Eta galdetuko nioke ea zenbat etxetan edo zenbaten bihotzetan gosaltzen duen goizero, egunsentirik ederrenak hainbestetan zapuzteko. Ez, gaur ez dut irratirik piztuko goizean, ez periodikorik leituko.



Eta berritu berri dituzten poesia hodi hauetatik barna egingo dut buelta bat! Egunsenti ederrean...

Honelako esaldi eta kontzeptu motozerrak erabiltzen ditu Castillo Suarezek eta bati bere postal-poemak irakurtzean barrua izozten zaio. Ez du leuntzen poemarik, eta arkatza zorroztuegiarekin idazten du, neguaz, negarraz, gezurraz, bakardadeaz, maitasunaz, gaixotasun bat bailitzan...
Italiako tren bidaian ere bidaide izan nuen Castillo Suarezek berak oparitutako Souvenir poema liburua eta poema gehienak elkarren artean zerikusi handirik ez duten pintzeladaz osatutako koadroak iruditu zaizkidan arren, asko izan dira gustatu zaizkidalako borobildu poema eta lerroak.

 

(…) Ea noiz hasten garen hizketan. Ea nor hasten den lehendabiziko gezurra defendatzen.

 

Castillo, ni hasia naiz dagoeneko.

Bagatoz! Hemen gara beste urte batez astero dekoratuz aldatuko duen irratsaioa egiteko desiratzen Lizarriturri DJ Doktorea eta 27zapata.

Aurten ostegunetan izan beharrean asteazkenetan egingo dugu 21etatik 22etara.

Inoiz indiferente utziko ez zaituen irratsaioa entzun nahi baduzu, piztu Arraio Irratia 99.3an edo sartu www.arraio.net en. Grabazioak eskuratzeko modua ere izango duzu blog honetan eta arraio.net en.

Kolonbiako komunak publikoak dira

         ibaiak direlako pixa, kaka eta bainu leku.

Kolonbiako komunetan ez dago komuneko paperik

eta historia makabroak ur azalean idazten dituzte

         ibaiek hurrengo herrietan zer kontatua izan dezaten.

Ez naiz liburu luzeak irakurri zalea. Nahiago ditut laburrak, txikiak, atzeko poltsikoan sartzen diren horietako liburuxkak. Uda honetan ordea, liburukote handi (tamainaz eta izenez) bat hartuta abiatu ginen Italian barrenako tren bidaian. Eta inoiz blog honetan eskuminak bidali izan baditut San Petersburgotik, horregatik izan da, Italian ibili arren nobela honekin Errusiara ere egin dugulako ihes orririk orri, trenik hartu behar izan gabe, deskribatzen duen garaietan barneratuz.

Tarteka luuze egin zait, bestetan eder, eta oro har atsegin, nahikoa arin irakurtzen delako elkarrizketa ugari eta esaldi laburrei esker. Liburu hau ez da Tolstoia izan baina zinez diot irakurriko dudan hurrengo liburua bakeroen atzeko poltsikoaren tamainakoa izango dela gehienez. Ez handiagoa.

Baina Anna Karenina irakurrita, noizbait helduko diot Leo Tolstoiren beste liburu ezagunari ere: Gerra eta bakea.

Publizitaterik ez dugula nahi dioen kartela daukagu jarria ezkaratzean, etxe atarian. Inozoak gu! Nola itzuri publizitatea etxean irratia, telebista eta interneta martxan izanda. Baina sikiera utzi ditzatela bakean gure buzoiak. Bi dira oro har Zarautzen buzoia ere bakean uzten ez dutenak. Bat IKEA da, 500 orriko literatura estilistaz bonbardantzen duelako hainbatero eta bestea Zarauzko Udala da, herritarrak informatzearen aitzakian propaganda politiko etenik gabea egiten duelako. Utzi gure buzoiak bakean, otoi!

Bero egiten du gaur

bero egiten du hemen

haize freskoak huelgara jo du

eta itzultzen denean ekaitza

ekarriko duela hitzeman du.

Haize freskoa hartzera bidali gaitu denak,

infernuko sura.

Eta infernuan ez dago zerbeza hotzik

infernuan kixkaltzen ateratzen dituzte baratzuri zopak

eta hitzak eta zigarroak pizten hasi aurretik erretzen dira.

Eta larriena,

esan didatenez

komunik ere ez omen dago.

Askatasuna nire emaztea zen

         eta bortxatua

         jipoitua izan zen

eta hankak eta besoak eta burua

         moztu zizkioten.

Eta zopa bat egin zuten berarekin

         baratxurizkoa

         harri pusketekin

         odolez.

Askatasuna nire emaztea zen

eta orain katilutik egin behar dut zurrut

         barruak aska diezazkidan.

eta odol tantak kokotsetik zintzilika ditudala,

         aurreneko aldiz larrutan egin genuen hura

         oroitzen dut

         estasiatuta.