27zapata

Eguberrietako erregelaua hemen zuentzat. Aspaldi grabatu genuen eta harrotasunez erakusten dugu orain. 3 minutuko laburmetraileten txapelketa batean parte hartzeko egin genuen. Hiru minututik pasa ginen eta ez gintuzten onartu. Baina blogarik uzten digu jartzen eta hemen zuen gozagarri!

Gutxitan garbitzen dut komuna

eta hortzak garbitzen ditudan bakanetan,

ispilua koadro bilakatzen dut

                        hagin ahulen odol markak utziz nonahi.

 

Pixa barrura egitea lan nekeza da

                        eta baldosa ilunek hori arrastoak disimulatzen badituzte ere

                        ez dago usaina disimulatuko duten scott britterik

 Bizar aparrak beti ateratzen dit mingaina irainez

                        eta preso dauzkate kutxilek nire masaileko haragi puskak.

 

Barrabiletako ilez populatua dago nire bainera

                        eta beso azpikoz

                        ipurtzulokoz.

 

Gutxitan garbitzen dudalako

                        naiz ni nire komuna

Azaroaren 15a zen, abandonatu egin ninduen doktoreak eta nik irratsaioa bakar-bakarrik egin behar izan nuen. Eta bakardadez dekoratu nuen Arraioenea, eta bakardadeari buruz aritu nintzen. Bakardadearen soineko tarratatuak eta soineko ederrak jantzi nituen, biak, bakardadeak bi aurpegi dituelako. Bakardadea izan liteke eder



edo izan litekeelako ausentzia




IRRATSAIOA ENTZUTEKO EGIN KLIK HEMEN.

Eta motza geratzen zaidan denbora. Pagoeta mendizale elkarteak 50 urte betetzen dituela eta hor ari naiz 50 urteko historia eta hori baino lehenagoko kontuak biltzen. Siesta ere ez dut lasai egiten mendiak, mendizaletasunak eta Pagoetak obsenionatuta. Hurrengo astean entregatu behar dut lana, testua gutxienez, eta hor ari naiz tontorra noiz helduko... Baina elurtua dago bidea eta urrun ikusten ez badut ere gurutzea, pausu bakoitza pisu zait.































Lagundu nahi didanak,
    a) bidali dezala 27zapata@gmail.com-era Pagoetarekin zerikusia duen bere pasarteren bat, edo argazkiren bat edo pago ostro bat.
    b) etor bedi nire etxera masaje bat ematera, bizkarra eserita egotearen egoteaz minduta daukat eta
    c) Pagoetara nor animatzen da egun hauetakoren batean igotzera?

Otsaileko gau hotzetan bilutsik sentitzen naiz, hutsik, defentsarik gabe. Azenario bat AEBen tanke baten aurrean bezain defentsarik gabea, errukarri. Eta zuen etxeetako epela inbidiaz irudikatzen dut: estufa ondoko goxoa, baratzuri zoparen beroa eztarrian behera, etxeko zapatila jantzi berrien satisfazioa. Zuek ez dakizue ondo zein diren luuuze eta hotz otsaileko gauak. Egizue aproba bestela, jantzi nik daukadan bezalako alkandora bat, hartu lastozko kapela bat, hautsia, lortu jeans estu eta zarratatu batzuk eta atera, atera zaitezte zuen etxeko balkoira eta egon zaitezte ordu erdi batez, ordu erdi bakar batez soilik, geldirik, besoak T baten modura zabalduta. Koldarrok! Nola nagoela uste duzue ni!

Atera zaitezte bai eta egon otsaileko gauek ateratzen duten hotsei adi. Otsaila otsoen hila delako eta noski, otsoak ibiltzen direlako nire oinetan miazka eta usmaka gaua luzeeeago eginez. Aitortu behar dut horrelakoetan sentitzen dudala urduriak eta beldurrak eragindako bero pixka bat. Izan ere, ni txoriak uxatzeko jarri ninduzuen, ez? Zer egin dezaket nik otsoen aurka?

Gaur igandea da, otsailaren 4ko igandea, Santa Ageda bezpera hain justu. Gaur ere ibili dira soinu eta bertsoak lagundurik hainbat lagun baserriz baserri eta nire inguru-aldamenetik ere pasa dira. Asko erreparatu ez badute ere nigan. Eskerrak egia esan, ze niretan fijatzen direnak, niregatik babukeriak edo lerdekoriak esateko izaten baita: ikusten al dek txorimalo hori, horrek ez dik euli bat ere uxatuko! Edo hori ez dek txorimaloa hori txorifeoa dek! Kar. Kar. Kar.

Halere, gaur, inoiz ez bezala, 14-15 urteko mutil bat gerturatu zait. Irakasleak idazlan bat egiteko eskatu diela esanaz: Txorimalo baten gogoetak igande arratsalde batean. Eta niri galdetu dit ea ze ostia esango nukeen nik igande arratsalde batean. Eta nik kontatu diot otsaileko gauak luuuzeak eta hotzak direla, eta otsoen beldur izaten naizela, inbidia diodala etxeko beroari, gaur Santa Eskean pasa direla batzuk bixi-bixi eginda... Hurrengo igandean ere etorriko dela esan dit. Bisitan.

Jendeak basura ateratzen du

                   de ocho a doce

 

jendeak txakurra paseatzen du gero

                   edo lagun bat

                   edo bere burua.

 

Jendea etxera joaten da gero

                   eta ikusten du Goenkale

Jendeak power sakatzen du telebista eta eguna itzaltzeko

Ohera joaten da jendea azkenik.

                   Ni ere bai

Bada denbora Oiartzungo Goiko Eskolara joan ginela. Antzerki bat zen ikusgai besteak beste: “Errare humanun est”. Tituluak erakarrita joan ginen, baina ez horrek bakarrik. Entzun nuelako (ez dakit egia den gezurra den baina) obra hori antzeztu zuen antzezlea mediku izana zela bere lanak utzi eta antzerkian hasi zen arte buru belarri. Inbidia ematen didate horrelakoek. Alegia, bizitza lotu samar dutenek (ekonomikoki,  edo sentimentalki...) eta bizitza berri bila abiatzen direnek dena utzita. Nik ere askotan pentsatzen dudalako hori diet inbidia eta pausu hori eman gabe koldar sentitzen naizelako akaso...

Kontua da antzerkia ikustera joan ginela eta antzerkitik ez genuela ia ezer topatu. Bakarrizketa luuuze bat zen dena. Tarteka barre algaraka jartzen gintuen bakarrizketa. Telebistako kontalariak eta umorea ekarri zizkidan gogora niri, nahiz eta gizarte kritika zorrotza egiten zuen. Hara hor nire pena, antzerkitik gehiago ez izana. Halere, ordubete bat barrez ondo pasatzeko proposamen polita dela uste dut.

Jack Kerouacen On the road nobelaren azkenetan Dean liburuko protagonistetako batek Marcel Proust irakurtzen ari dela dio, estasiaturik. “Ikaragarria duk kaka hau” eta horrelakoak esanez. Etxean begiratu nuen Marcel Prousten zerbait banuen: Por el camino de Swann o en busca del tiempo perdido topatu nuen eta hasi nintzen irakurtzen. Udatik ez dut ia beste libururik irakurri. Eta hori ez dudala liburuaren heren bat baino leitu, hiru zatitan baitago banatua liburua eta nik lehen zatia baino ez dut ferekatu. Mardula da testua, esaldi luze eta korapilatsuak, irakurketa bakarrean ezin ulertuzkoa. Hitz ezezagun ugari eta RAEko hiztegiak goi behe usmatu behar testua ulertuko banuen. Gertaera gutxi edo batere ez. Dena du deskribagai, dena du kontagai baina astiro.

Gutxinaka irakurri dut liburua eta ez dut uste onena modu hori denik. Kontzentrazio handia eskatzen du liburu hau irakurtzeak eta burugorputz saltseroak ditugunok agian nahiago ditugu irakurketa arinagoko liburuak. Ez dut baina gogoz kontra irakurri. Jartzen nintzenean ahalegin handia eskatzen zidan irakurketak baina errealitatea ikusteko eta aztertzeko modua aberastu eta edertzen zuela iruditzen zitzaidan. Eta begiratu bai baina ikusten ez ditudan milaka gauza daudela oharrarazten ere balio izan dit. Ba, bai, “ikaragarra da kaka hau”. Baina orain beste liburu bat hartuko dut parentesi modura eta Prousten bigarren atalarekin jarraituko dut gerora, urte berri hasierarekin batera-edo

Katu bat, katu beltz bat

gau beltz bateko goizeko ordu bietan.

Bele kaleko basura kontainerrean jan bila.

Yogur de fresa ez zaio gustatu,

baina ai! Nola zurrupatzen zuen,

nola milizkatzen

Pascual izeneko tetra brik batetatik eroritako esne hura!

Kontainer barrura sartu haiz gero.

Hi bezalako beste bi katu zeuden han. Beltzak.

Jan bila, nola ez!

Ez haute gogo onez hartu.

Jan beharra daukak baina!

Jan eta edan. Bizi!

Miazkatu hemen, zulatu han, kosk egin hor.

Zakar poltsa baten gainean orain,

beste katu are eta gosetuago baten alboan gero,

borrokan laster.

Iep!

Hire bi “lagunek” kontainerretik alde egin diate!

Arduratuta irten haiz nahaspilatik.

Kanpora jauzi egitear hengoen kontainerreko tapa itxi denean.

Auskalo nola!

Jarri zaik borborka odola!

Atea ireki nahi edonola.

Baina kaka! Ezin.

Hara! Ireki duk zertxobait orain...

...poxpolu bat sutan erortzen eta berriz atea nola ixten den ikusteko.

Eta kea, kea atzeman duk segituan.

Hasi haiz batera eta bestera urduri mugitzen.

Kolpe bat hemen, kolpe bat han: segundoko bat.

17.nean okertu zaik lepoa.

Sudurtxoa zanpatuta, hortzak okertuta, begi gorritu bi atera beharrean, odoletan blai erori haiz eta etzan su hartzear zeuden hondakinetan.

Ez hau suak akabatu behintzat.

Hartu dut arnas. Dutxatu dut barrua. Hustu ditut kaikuak, sexu jolasa gehiago nahi eta ezin izateraino.
Hilabete bat dut aurrean. Herriko mendizale elkarte bati buruzko liburua agindu zidaten eta urte amaierarako amaitua nahi nuke; gelditzen zaizkit elkarrizketa batzuk egiteko, artxiboak irakurtzeko, argazkiak aukeratzeko... Abenduko jai egunetan egin behar ditut denak, lan orduetatik kanpo. Eta horrek izutzen banau ere, liburu ederra aterako da.



Behin berriro esan badut ere ez naiz hala ere horrelako lan gurdia eramatera makurtuko gehiago. Hau bezalako asteburuak nahi ditut, gehiago irakurri eta idatzi nahi dut, gehiago aspertu eta busti bizitzaz.
Ze hilabete honetan beste erronka bat ere badut edo badugu: Putzuzulo amets fabrikan antolatu dugun Euskarastea. Egitarau eder honekin. Animatzen?